Η θανατική ποινή είναι τόσο παλιά όσο και οι ανθρώπινες κοινωνίες. Αρχικά είχε θρησκευτικό χαρακτήρα, κυρίως με την μορφή θυσίας, ενώ ιδιαίτερα διαδεδομένη ήταν η αντεκδίκηση (βεντέτα). Με την ισχυροποίηση όμως της κρατικής εξουσίας και με τον χαρακτηρισμό ως εγκλήματος κάθε πράξης που διαταράσσει την κοινωνική ειρήνη, η θανατική ποινή, ως η «εσχάτη των ποινών», απέκτησε ανταποδοτικό χαρακτήρα για τον δράστη και παραδειγματικό για τους υπηκόους του μονάρχη.
Από την εποχή του Διαφωτισμού και έως τις μέρες μας η θανατική ποινή προκαλεί έντονες συζητήσεις ως προς την σκοπιμότητα και την ορθότητά της. Η σύγχρονη αντίληψη εδράζεται στην άποψη, ότι η ποινή δεν πρέπει να έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα και να επιβάλλεται χάριν του εκφοβισμού ή παραδειγματισμού άλλων πολιτών, αλλά επανορθωτικό χαρακτήρα για τον δράστη. Σκοπός που αναιρείται με την αφαίρεση της ζωής του.
Κατά την αρχαιότητα οι κοινωνίες θεσμοποίησαν διάφορους τρόπους εκτέλεσης των θανατοποινιτών: Οι Βαβυλώνιοι την πυρά, τον πνιγμό και τον ανασκολοπισμό, οι Πέρσες και οι Ρωμαίοι την σταύρωση, οι Εβραίοι την σταύρωση και τον λιθοβολισμό και οι Αιγύπτιοι όλα τα παραπάνω και επιπλέον τον απαγχονισμό, τον πνιγμό και τον αποκεφαλισμό. Πολλοί από τους τρόπους αυτούς διατηρήθηκαν για πολλούς αιώνες με την προσθήκη στα νεώτερα χρόνια του τυφεκισμού.
Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν επιλέξει για την εκτέλεση των εγκληματιών τον λιθοθολισμό, το κατακρήμνισμα (Καιάδας), το δηλητήριο (το κώνειο στο Σωκράτη) και τον αποτυμπανισμό για σοβαρά αδικήματα εναντίον του δήμου στην Αθήνα. Ο όρος προέρχεται από την λέξη τύμπανο, που δήλωνε μια μακριά σανίδα πάνω στην οποία έδεναν τον λαιμό και τα άκρα του καταδίκου, χωρίς να είναι γνωστός ο τρόπος θανάτωσης. Έχουν διατυπωθεί οι εκδοχές του αποκεφαλισμού, της θραύσης του κρανίου με ρόπαλο ή απλή πρόσδεση και ο θάνατός του από πείνα και δίψα. Το 1915, ανακαλύφθηκε στο Φαληρικό Δέλτα ένα τάφος 17 καταδίκων που είχαν εκτελεσθεί με αποτυμπανισμό.
Στην μετεπαναστατική Ελλάδα η θανατική ποινή εκτελούνταν δια τυφεκισμού στο Παλαμήδι, με τον Καποδίστρια να δείχνει συχνά επιείκεια. Επί Όθωνος εισήχθη η λαιμητόμος με πρώτο θύμα τον ληστοπειρατή Μητρομαργαρίτη. Η έλλειψη δημίων, εξαιτίας της αποστροφής των Ελλήνων για το επάγγελμα, ανάγκασε τις αρχές να επαναφέρουν διαζευκτικά τον τυφεκισμό το 1846. Στην βραχύβια δικτατορία του στρατηγού Πάγκαλου εφαρμόστηκε ο απαγχονισμός για επανέλθει αμέσως μετά ο τυφεκισμός.
Η πρώτη γυναίκα που αντιμετώπισε το εκτελεστικό απόσπασμα στα ελληνικά ποινικά χρονικά ήταν η σλαβόφωνη νηπιαγωγός Ειρήνη Γκίνη ή Μίρκα Γκίνοβα από την Καστοριά. Πολεμώντας στις γραμμές του ΕΛΑΣ και στην συνέχεια του ΣΝΟΦ ,κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, συνελήφθη, καταδικάσθηκε σε θάνατο από στρατοδικείο και εκτελέστηκε σε ηλικία 30 ετών, στις 26 Ιουλίου 1946. Η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε εν καιρώ ειρήνης ήταν η 63χρονη Σταυρούλα Γκουβούση για την δολοφονία της εγκύου νύφης της, στις 26 Αυγούστου 1960.
Η τελευταία θανατική ποινή στην Ελλάδα εκτελέστηκε την περίοδο της δικτατορίας. Στις 25 Αυγούστου 1972, αντίκρυσε το εκτελεστικό απόσπασμα ο 27χρονος ηλεκτρολόγος Βασίλης Λυμπέρης, έχοντας καταδικαστεί τετράκις σε θάνατο, γιατί είχε κάψει ζωντανά τα δύο παιδιά του, την γυναίκα του και την πεθερά του. Έκτοτε καμία θανατική ποινή δεν εκτελέστηκε μέχρι την κατάργησή της το 1993 με το νόμο 2172 και με την συμπλήρωση του το 2004 (νόμος 2389) για τα στρατιωτικά αδικήματα σε καιρό πολέμου.
Σχετικό
Στις 30 Νοεμβρίου 1786, ο μέγας δούκας της Τοσκάνης Πέτρος Λεοπόλδος κατάργησε την θανατική ποινή στην επικράτεια του, υπό την επίδραση του Διαφωτισμού. Μια σημαδιακή ημερομηνία που τιμάται κάθε χρόνο από τους υποστηρικτές της κατάργησης της θανατικής ποινής και έχει τεθεί υπό την αιγίδα μεγαλοπούλεων του κόσμου με την ονομασία «Ημέρα Πόλεων για την Ζωή» (Cities for Life Day).
Η Αγιά και από την ονομασία και ετυμολογία της λέξεως παραπέμπει σε μία περιοχή («Χώρα» Αγιάς, όπου άκμασε η μοναστική πολιτείας του «Όρους των Κελλίων») όπου ζουν άγιοι άνθρωποι (Αγία (περιοχή-Αγιά), επειδή υπήρχαν πολλά Μοναστήρια και ζούσαν πολλοί Μοναχοί («άγιοι άνθρωποι»). Πράγματι, το πλήθος των Ιερών Μονών, Ιερών Ναών, εξωκκλησιών και των εκκλησιαστικών θησαυρών της Αγιάς είναι πολύ μεγάλο.
Αυτός ο τόπος έχει κάποια δικά του ιδιαίτερα πολιτιστικά και εκκλησιαστικά χαρακτηριστικά. Αξιώθηκε επίσης να βγάλει από τα σπλάγχνα του τον άγιο Συμεών τον ανυπόδητο και μονοχίτωνα, να δεχθεί στους κόλπους του τον άγιο Δαμιανό, να δεχθεί τις ιεροκηρυκτικές επισκέψεις τού ιερομάρτυρος αγίου Κοσμά τού Αιτωλού και να τιμά από αιώνες με ξεχωριστό τρόπο τους δύο οσίους Αντωνίους, τον Μέγα και τον εν Βεροία ασκήσαντα.
Η μεγαλύτερη τοπική γιορτή είναι αυτή του Αγίου Αντωνίου την 1η Σεπτεμβρίου. Η καθιέρωση τοπικής εορτής όλων των Αγιωτών Αγίων, αποτελεί μια συνολική τιμή στους μεγάλους αυτούς Αγίους, ενω΄βοηθά στην πνευματική καλλιέργεια των κατοίκων.
Στο παρελθόν, όταν αρχιερατικός επίτροπος Αγιάς ήταν ο π. Ιωαννίκιος Βαρβαρέλης, είχε ιστορηθεί η εικόνα των Αγιωτών Αγίων και είχε γίνει απόπειρα συντάξεως ειδικής ακολουθίας, πού όμως δεν τελεσφόρησε. Αργότερα, όταν αρχιερατικός επίτροπος Αγιάς ανέλαβε ο π. Νεκτάριος Δρόσος, πραγματοποιήθηκε ειδική Ημερίδα(18 Μαΐου 2003) με τίτλο «ΣΥΝΑΞΙΣ ΑΓΙΩΤΩΝ ΑΓΙΩΝ» και με επτά σχετικές εισηγήγεις.
Αργότερα προτάθηκε από την ιερατική σύναξη περιφέρειας Αγιάς και ο Μητροπολίτης Δημητριάδος αποδέχτηκε, κάθε τελευταία Κυριακή του Νοεμβρίου να καθιερωθεί η εκκλησιαστική γιορτή με την ονομασία «Σύναξις Αγιωτών Αγίων». Οι άγιοι που θα τιμώνται είναι:
Ο Άγιος Αλέξανδρος, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν επίσκοπος Μηθύμνης, ο πρώτος ίσως επίσκοπος αυτής της Μητροπόλεως, και μάλιστα έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο το έτος 325 μ.Χ. Επίσης, λέγεται, ότι ίδρυσε μοναστήρι στην περιφέρεια της Κοινότητος Λαφιώνας, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Σε αρκετή, από το χωριό αυτό απόσταση και κοντά σε ερείπια, που υποτίθεται ότι ήταν το μοναστήρι του αγίου, βρίσκεται μεγάλη πέτρινη σαρκοφάγος, στην οποία πιστεύεται ότι ετάφη ο άγιος. Στην σαρκοφάγο υπάρχει η επιγραφή:
+ Ο ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΗΡΥΞ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ ΦΥ A ΛΑΞ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΦΙΛΟΣ Ω ΕΝΘΑΔΕ ΚΑΤΑΚΕΙΤΑΙ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ ΕΥΧΟΜΕΝΟΣ
Για την ορθή ανάγνωση της επιγραφής υπάρχουν πολλές αντιρρήσεις.
Σύμφωνα με την παράδοση και οι Τούρκοι κάτοικοι της Λαφιώνας, επί τουρκοκρατίας, θεωρούσαν τη σαρκοφάγο τάφο του «Ισκεντέρ Μπαμπά», δηλαδή τάφο του πατρός Αλεξάνδρου.
Για το έργο του Αγίου Αλεξάνδρου δεν έχουμε άλλες πληροφορίες, εκτός από αυτές που μας δίνει η ακολουθία που ψάλλετε την ήμερα της εορτής του Αγίου, στις 30 Νοεμβρίου. Εκεί εγκωμιάζεται ο Άγιος Αλέξανδρος «φωστὴρ ἀκοίμητος, ποιμὴν ὁ πραότατος, ἐν εὐσεβείᾳ συγκρατήσας τὸ ποίμνιον, ὁδηγήσας τε καὶ ποιμάνας ἐν χάριτι, λύκους ὡς τροπωσάμενος δεινῶς αἱρετίζοντας» και στη συνέχεια ως «πολύφωτος ἀστὴρ μοναζόντων» και σε άλλο σημείο ότι «ἰατρεῖον παθῶν ἀναδέδεικται ἡ σορὸς τῶν ἁγίων λειψάνων αὐτοῦ».
Αν και δεν έχομε βιογραφικές και άλλες ιστορικές πληροφορίες, έχουμε την παράδοση της Εκκλησίας, την μαρτυρία της λάρνακας, που οπωσδήποτε μαρτυρεί ότι ετάφη σ' αυτήν «ο της Τριάδος κήρυξ», δηλαδή κάποιος, επίσκοπος ασφαλώς, που κήρυξε τον Χριστό. Επίσης τα σωζόμενα στην επαρχία Μηθύμνης εξωκκλήσια επ' ονόματι του Αγίου Αλεξάνδρου, η ακολουθία που έγινε και ψάλλετε την ημέρα της γιορτής του, στις 30 Νοεμβρίου, όλα αυτά μαρτυρούν ότι έζησε και έδρασε και επιβλήθηκε στη συνείδηση τού κόσμου ο Άγιος, Αλέξανδρος.
Kρείττων ο Φρουμέντιος ην των γηΐνων, Mόνου γαρ ήρα του βροτούς σώζειν πλάνης.
Στα χρόνια του μεγάλου Κωνσταντίνου (330 μ.Χ.), κάποιος φιλόσοφος από την Τύρο, που ονομαζόταν Φρουμέντιος, πήγε στην Αβησσυνία (Αιθιοπία) για να συλλέξει ιστορικά στοιχεία γι' αυτή τη χώρα. Έγινε γνωστός στη βασιλική αυλή για τη λογιότητά του και διορίστηκε σε ανώτερη διοικητική θέση.
Τη θέση και την επιρροή του, χρησιμοποίησε για την έναρξη διάδοσης του χριστιανισμού. Κατόπιν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, όπου ανακοίνωσε στον τότε αρχιεπίσκοπο Μέγα Αθανάσιο, ότι μια πιο συστηματική χριστιανική εργασία σ' αυτή τη χώρα θα είχε αποτελέσματα καρποφόρα. Ο Μέγας Αθανάσιος συμφώνησε και του ανέθεσε την Ιεραποστολή εκείνη, αφού τον χειροτόνησε επίσκοπο (το έτος 341 μ.Χ.) με τον τίτλο «Ἀξώμης». Και η Ιεραποστολή εκείνη, με βοηθό του Φρουμεντίου τον Αιδέσιο, έφερε πράγματι αρκετή καρποφορία.
Ο Ανδρέας, ψαράς στο επάγγελμα και αδελφός του Αποστόλου Πέτρου, ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και τον πατέρα του τον έλεγαν Ιωνά. Επειδή κλήθηκε από τον Κύριο πρώτος στην ομάδα των μαθητών, ονομάστηκε πρωτόκλητος.
Ο Ανδρέας (μαζί με τον Ιωάννη τον ευαγγελιστή) υπήρξαν στην αρχή μαθητές του Ιωάννου του Προδρόμου. Κάποια μέρα μάλιστα, που βρισκόντουσαν στις όχθες του Ιορδάνη κι ο Πρόδρομος τους έδειξε τον Ιησού και τους είπε «ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», οι δύο απλοϊκοί εκείνοι ψαράδες συγκινήθηκαν τόσο πολύ, που χωρίς κανένα δισταγμό κι επιφύλαξη αφήκαν αμέσως τον δάσκαλο τους κι ακολούθησαν τον Ιησού.
Η ιστορία της ζωής του Ανδρέα μέχρι την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη, υπήρξε σχεδόν ίδια με εκείνη των άλλων μαθητών. Μετά το σχηματισμό της πρώτης Εκκλησίας, ο Ανδρέας κήρυξε στη Βιθυνία, Εύξεινο Πόντο (μάλιστα ο Απόστολος, είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας του Βυζαντίου αφού εκεί εγκατέστησε πρώτο επίσκοπο, τον απόστολο Στάχυ (βλέπε 31 Οκτωβρίου) κι αυτού διάδοχος είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης), Θράκη, Μακεδονία και Ήπειρο. Τελικά, κατέληξε στην Αχαΐα.
Στην Αχαΐα, η διδασκαλία του καρποφόρησε και με τις προσευχές του θεράπευσε θαυματουργικά πολλούς ασθενείς. Έτσι, η χριστιανική αλήθεια είχε μεγάλες κατακτήσεις στο λαό της Πάτρας. Ακόμα και η Μαξιμίλλα, σύζυγος του ανθύπατου Αχαΐας Αιγεάτου, αφού τη θεράπευσε ο Απόστολος από τη βαρειά αρρώστια που είχε, πίστεψε στο Χριστό. Το γεγονός αυτό εκνεύρισε τον ανθύπατο και με την παρότρυνση ειδωλολατρών ιερέων συνέλαβε τον Ανδρέα και τον σταύρωσε σε σχήμα Χ. Έτσι, ο Απόστολος Ανδρέας παρέστησε τον εαυτό του στο Θεό «δόκιμον ἐργάτην» (Β΄ προς Τιμόθεον, 2: 15). Δηλαδή δοκιμασμένο και τέλειο εργάτη του Ευαγγελίου.
Οι χριστιανοί της Αχαΐας θρήνησαν βαθιά τον θάνατο του. Ο πόνος τους έγινε ακόμη πιο μεγάλος, όταν ο ανθύπατος Αιγεάτης αρνήθηκε να τους παραδώσει το άγιο λείψανο του, για να το θάψουν. Ο Θεός όμως οικονόμησε τα πράγματα. Την ίδια μέρα, που πέθανε ο άγιος, ο Αιγεάτης τρελάθηκε κι αυτοκτόνησε. Οι χριστιανοί τότε με τον επίσκοπο τους τον Στρατοκλή, πρώτο επίσκοπο των Πατρών, παρέλαβαν το σεπτό λείψανο και το 'θαψαν με μεγάλες τιμές.
Αργότερα, όταν στον θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε ο Κωνστάντιος, που ήταν γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, μέρος του ιερού λειψάνου μεταφέρθηκε από την πόλη των Πατρών στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε στον ναό των αγίων Αποστόλων «ένδον της Αγίας Τραπέζης». Η αγία Κάρα του Πρωτοκλήτου φαίνεται πως απέμεινε στην Πάτρα.
Όταν όμως οι Τούρκοι επρόκειτο να καταλάβουν την πόλη το 1460 μ.Χ., τότε ο Θωμάς Παλαιολόγος, αδελφός του τελευταίου αυτοκράτορας Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και τελευταίος Δεσπότης του Μοριά, πήρε το πολύτιμο κειμήλιο και το μετέφερε στην Ιταλία. Εκεί, αφού το παρέλαβε ο Πάπας Πίος ο Β, το πολύτιμο κειμήλιο εναποτέθηκε στον ναό του αγίου Πέτρου της Ρώμης.
Τον Νοέμβριο του 1847 μ.Χ. ένας Ρώσος Πρίγκηπας, ο Ανδρέας Μουράβιεφ δώρησε στην πόλη της Πάτρας ένα τεμάχιο δακτύλου του χεριού του Αγίου. Ο Μουράβιεφ είχε λάβει το παραπάνω ιερό Λείψανο από τον Καλλίνικο, πρώην Επίσκοπο Μοσχονησίων, ο οποίος μόναζε τότε στο Άγιο Όρος.
Στην πόλη της Πάτρας, επανακομίσθηκαν και φυλάσσονται από την 26η Σεπτεμβρίου 1964 μ.Χ. η τιμία Κάρα του Αγίου και από την 19ην Ιανουαρίου 1980 μ.Χ. λείψανα του Σταυρού, του μαρτυρίου του. Η αγία Κάρα του Πρωτοκλήτου ύστερα από ενέργειες της Αρχιεπισκοπής Κύπρου μεταφέρθηκε και στην Κύπρο το 1967 μ.Χ. για μερικές μέρες κι εξετέθηκε σε ευλαβικό προσκύνημα.
Όπως αναφέρει μια Κυπριακή παράδοση, σε μια περιοδεία του, ο Απόστολος Ανδρέας, πήγε και στην Κύπρο. Το καράβι, που τον μετέφερε στην Αντιόχεια από την Ιόππη, λίγο πριν προσπεράσουν το γνωστό ακρωτήρι του αποστόλου Ανδρέα και τα νησιά, που είναι γνωστά με το όνομα Κλείδες, αναγκάστηκε να σταματήσει εκεί σ' ένα μικρό λιμανάκι, γιατί κόπασε ο άνεμος. Τις μέρες αυτές της νηνεμίας τους έλειψε και το νερό. Ένα πρωί, που ο πλοίαρχος βγήκε στο νησί κι έψαχνε να βρει νερό, πήρε μαζί του και τον απόστολο. Δυστυχώς πουθενά νερό. Κάποια στιγμή, που έφτασαν στη μέση των δύο εκκλησιών, που υπάρχουν σήμερα, της παλαιάς και της καινούργιας, που 'ναι κτισμένη λίγο ψηλότερα, ο άγιος γονάτισε μπροστά σ' ένα κατάξερο βράχο και προσευχήθηκε να στείλει ο Θεός νερό. Ποθούσε το θαύμα, για να πιστέψουν όσοι ήταν εκεί στον Χριστό. Ύστερα σηκώθηκε, σφράγισε με το σημείο του Σταυρού τον βράχο και το θαύμα έγινε. Από τη ρίζα του βράχου βγήκε αμέσως μπόλικο νερό, που τρέχει μέχρι σήμερα μέσα σ' ένα λάκκο της παλαιάς εκκλησίας κι απ' εκεί προχωρεί και βγαίνει από μια βρύση κοντά στη θάλασσα. Είναι το γνωστό αγίασμα. Το ευλογημένο νερό, που τόσους ξεδίψασε, μα και τόσους άλλους, μυριάδες ολόκληρες, που το πήραν με πίστη δρόσισε και παρηγόρησε. Και πρώτα-πρώτα το τυφλό παιδί του καπετάνιου.
Ήταν κι αυτό ένα από τα πρόσωπα του καραβιού που μετέφερε ο πατέρας. Γεννήθηκε τυφλό και μεγάλωσε μέσα σε ένα συνεχές σκοτάδι. Ποτέ του δεν είδε το φως. Δένδρα, φυτά, ζώα αγωνιζόταν να τα γνωρίσει με το ψαχούλεμα. Εκείνη την ήμερα, όταν οι ναύτες γύρισαν με τα ασκιά γεμάτα νερό κι εξήγησαν τον τρόπο που το βρήκαν στο νησί, ένα φως γλυκιάς ελπίδας άναψε στην καρδιά του δύστυχου παιδιού. Μήπως το νερό αυτό, σκέφτηκε, που βγήκε από τον ξηρό βράχο ύστερα απ' την προσευχή του παράξενου εκείνου συνεπιβάτη τους, θα μπορούσε να χαρίσει και σ' αυτόν το φως του που ποθούσε; Αφού με θαυμαστό τρόπο βγήκε, θαύματα θα μπορούσε και να προσφέρει. Με τούτη την πίστη και τη βαθιά ελπίδα ζήτησε και το παιδί λίγο νερό. Διψούσε. Καιγόταν απ' τη δίψα. Ο απόστολος, που ήταν εκεί, έσπευσε κι έδωσε στο παιδί ένα δοχείο γεμάτο από το δροσερό νερό. Όμως το παιδί προτίμησε, αντί να δροσίσει με το νερό τα χείλη του, να πλύνει πρώτα το πρόσωπο του. Και ω του θαύματος! Μόλις το δροσερό νερό άγγιξε τους βολβούς των ματιών του παιδιού, το παιδί άρχισε να βλέπει!
Κι ο απόστολος, που τον κοίταζαν όλοι με θαυμασμό, άρχισε να τους μιλά και να τους διδάσκει τη νέα θρησκεία. Το τέλος της ομιλίας πολύ καρποφόρο. Όσοι τον άκουσαν πίστεψαν και βαφτίστηκαν. Την αρχή έκανε ο καπετάνιος με το παιδί του, που πήρε και το όνομα Ανδρέας. Κι ύστερα όλοι οι άλλοι επιβάτες και μερικοί ψαράδες που ήσαν εκεί. Πίστεψαν όλοι στον Χριστό που τους κήρυξε ο απόστολος μας και βαφτίστηκαν. Φυσικά το θαύμα της θεραπείας του τυφλού παιδιού, ακολούθησαν κι άλλα, κι άλλα. Στο μεταξύ ο άνεμος άρχισε να φυσά και το καράβι ετοιμάστηκε για να συνεχίσει το ταξίδι του. Ο απόστολος, αφού κάλεσε κοντά του όλους εκείνους που πίστεψαν στον Χριστό και βαφτίστηκαν, τους έδωκε τις τελευταίες συμβουλές του και τους αποχαιρέτησε.
Αργότερα, μετά από χρόνια, κτίστηκε στον τόπο αυτόν που περπάτησε και άγιασε με την προσευχή, τα θαύματα και τον ιδρώτα του ο Πρωτόκλητος μαθητής, το μεγάλο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, που με τον καιρό είχε γίνει παγκύπριο προσκύνημα. Κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητές απ' όλα τα μέρη της Κύπρου, ορθόδοξοι και ετερόδοξοι κι αλλόθρησκοι ακόμη, συνέρεαν στο μοναστήρι, για να προσκυνήσουν τη θαυματουργό εικόνα του αποστόλου, να βαφτίσουν εκεί τα νεογέννητα παιδιά τους και να προσφέρουν τα δώρα τους, για να εκφράσουν τα ευχαριστώ και την ευγνωμοσύνη τους στον θείο απόστολο. Κολυμβήθρα Σιλωάμ ήταν η εκκλησία του για τους πονεμένους. Πλείστα όσα θαύματα γινόντουσαν εκεί σε όσους μετέβαιναν με πίστη αληθινή και συντριβή ψυχής.
Διαβάστε εδώ, μια Παράκληση στον Απόστολο Ανδρέα, ποίημα του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη.
Μεγαλυνάριον Πρώτος προσπελάσας τω Ιησού, Πρωτόκλητος ώφθης, και ακρότης των Μαθητών, Ανδρέα θεόπτα, εντεύθεν διανύεις, παθών τας αναβάσεις της αναστάσεως.
Η Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Νοεμβρίου, σύμφωνα με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που ελήφθη το 1977, με σκοπό να κάνει γνωστό στο διεθνές κοινό το παλαιστινιακό πρόβλημα.
Η επιλογή της 29ης Νοεμβρίου δεν είναι τυχαία. Την ημερομηνία αυτή του 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε την απόφαση 181, η οποία προέβλεπε τη δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών στην περιοχή της Παλαιστίνης, ενός «Εβραϊκού» κι ενός «Αραβικού», με κοινή πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, η οποία θα υπέκειτο σε ειδικό καθεστώς.
Η απόφαση ελήφθη με 33 θετικές ψήφους (ΗΠΑ, Σοβιετική Ένωση, Γαλλία, Καναδάς Βραζιλία, Βολιβία, Κόστα Ρίκα, Δομινικανή Δημοκρατία, Ισημερινός, Γουατεμάλα, Αϊτή, Νικαράγουα, Παναμάς,Παραγουάη, Περού, Ουρουγουάη, Βενεζουέλα, Βέλγιο, Δανία, Ισλανδία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Τσεχοσλοβακία, Πολωνία, ΣΣΔ Λευκορωσίας, ΣΣΔ Ουκρανίας, Λιβερία, Νότιος Αφρική, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Φιλιππίνες), έναντι 13 αρνητικών (Ελλάδα, Τουρκία, Ινδία, Αφγανιστάν, Ιράν, Ιράκ, Λίβανος, Πακιστάν, Σαουδική Αραβία, Συρία, Υεμένη, Αίγυπτος, Κούβα). Δέκα χώρες απείχαν από την ψηφοφορία (Μεγάλη Βρετανία, Γιουγκοσλαβία, Κίνα, Αργεντινή, Χιλή, Κολομβία, Ελ Σαλβαδόρ, Ονδούρα, Μεξικό, Αιθιοπία) και μία απουσίαζε (Ταϊλάνδη). Η αρνητική ψήφος της χώρας μας, που ισοδυναμούσε με την παραδοχή ενός μοναδικού αραβικού κράτους στην περιοχή της Παλαιστίνης, σχετιζόταν με την ύπαρξη της μεγάλης ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο.
Οι Ισραηλινοί αποδέχθηκαν την απόφαση του ΟΗΕ, ενώ οι Παλαιστίνιοι την απέρριψαν, έχοντας με το μέρος τους την πληθυσμιακή υπεροχή (65%-35%) και την υποστήριξη των αραβικών κρατών. Από τα δύο κράτη που προέβλεπε η απόφαση 181 του ΟΗΕ, μόνο το Ισραήλ υφίσταται σήμερα.
Οι Παλαιστίνιοι, που αριθμούν γύρω στα 8 εκατομμύρια ψυχές, μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισαν να κάνουν τα πρώτα βήματα -μετ’ εμποδίων είναι η αλήθεια- για τη δημιουργία του δικού τους κράτους. Πολλοί, όμως, Παλαιστίνιοι ζουν ακόμη σε εδάφη που κατέχουν οι Ισραηλινοί, συμπεριλαμβανομένης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούτ Αμπάς, σε δηλώσεις του το 2011 παραδέχθηκε ότι η απόρριψη της απόφασης του ΟΗΕ το 1947 εκ μέρους των Αράβων ήταν λανθασμένη.
Στις 29 Νοεμβρίου 2012, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με την απόφαση 67/19 ενέκρινε την αναβάθμιση της Παλαιστινιακής Αρχής σε κράτος με ιδιότητα του παρατηρητή, μία πολιτική, διπλωματική, αλλά και συμβολική νίκη, που δίνει στους Παλαιστίνιους φωνή στη διεθνή κοινότητα. Υπέρ του αιτήματος τάχτηκαν 138 χώρες (μεταξύ τους η Ελλάδα και η Κύπρος), 9 ψήφισαν κατά, 41 χώρες απείχαν και 5 απουσίαζαν.
Ο Άγιος Διονύσιος, ήταν επίσκοπος Κορίνθου και έζησε το δεύτερο αιώνα μ.Χ. (περί το 160 μ.Χ.) στην εποχή του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου. Κατά τον Μελέτιο ο Διονύσιος αυτός, ήταν άνδρας λόγιος, πολυμαθής και θεοσεβής. Μεριμνούσε όχι μόνο για το ποίμνιό του, αλλά και για τις άλλες εκκλησίες με τις οποίες επικοινωνούσε με επιστολές. Αυτή την επικοινωνία ο ιστορικός Ευσέβιος τη χαρακτηρίζει ως θεία διδασκαλία. Λέγεται ότι μαρτύρησε δια ξίφους.
Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά τον Άγιο Φιλούμενο, ο οποίος καταγόταν από τη Λυκαονία. Ήταν έμπορος σιτηρών. Καταγγέλθηκε, το 270 μ.Χ., ως χριστιανός στον ηγεμόνα της Άγκυρας Φήλικα. Συνελήφθη και τον παρουσίασαν μπροστά στον ηγεμόνα. Ο Φιλούμενος όμως δεν πτοήθηκε από τις απειλές που δέχθηκε και παρέμεινε πιστός στην μία και αληθινή πίστη του Χριστού. Τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια, τρυπώντας του τα άκρα με καρφιά. Με αυτό τον μαρτυρικό τρόπο παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.
Ο Άγιος Παράμονος μαρτύρησε μαζί με άλλους 370 χριστιανούς στα μέσα του 3ου μ.Χ. αιώνα, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Δέκιος, που είχε κάνει πολλούς φόνους χριστιανών. Τότε λοιπόν, κοντά στον ποταμό Τίγρη υπήρχαν ιαματικά λουτρά. Στα λουτρά αυτά είχε πάει και ένας φανατικός λάτρης των ειδώλων, ο άρχων Ακυλίνος. Όταν έκανε θυσίες στο ναό της Ίσιδος, έδωσε διαταγή να συμμετέχουν σ' αυτές ο Παράμονος και άλλοι 370 χριστιανοί, που είχαν συλληφθεί και τους κρατούσαν φυλακισμένους. Όλοι όμως αρνήθηκαν. Και ενώ γίνονταν οι ειδωλολατρικές θυσίες, οι πιστοί του Χριστού έψαλλαν «ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς» (Προς Εφεσίους, ε' 19) στο Σωτήρα τους. Ο Ακυλίνος, εξαγριωμένος από τη στάση τους, διέταξε να τους σκοτώσουν. Όρμησαν εναντίον τους οι στρατιώτες, και κτυπώντας τους με τις λόγχες, καταξέσχισαν τα σώματα τους. Έτσι, μαρτυρικά και ένδοξα παρέδωσαν όλοι τη γενναία ψυχή τους στο στεφανοδότη Χριστό.
مُلاحَظة: بالزاوية اللي فوق عاليمين (فوق أيقونة العدرا) فيه خيار للغة (
راح تِلاحظوا الأيقونة)، عشان اللي ما بيحكوا يوناني يقدروا يترجموا النص ويقرأوه.
شُكراً.
Note: In the upper right column (above the icon of the Virgin Mary) there is a language option (you will notice the icon), so that those who are not Greek speakers can translate the text and read it. However, the lyrics will be listed in four languages: Greek, Palestinian Arabic, English and Russian. Thank you.
Примечание: В правом верхнем столбце (над иконой Девы Марии) есть выбор языка (вы увидите соответствующий значок), чтобы те, кто не говорит по-гречески, могли перевести текст и прочитать его. Однако текст песни будет доступен на четырёх языках: греческом, палестинском арабском, английском и русском. Спасибо.
(Σημείωση: Το κάτωθι κείμενο είναι του έτους 2012.)
Ο αρχικός πυρήνας της μπάντας διαμορφώθηκε το 2001, στη βάση κάποιων πρώτων εμφανίσεων σε μικρές μουσικές σκηνές της Αθήνας και κάποιων πρώιμων τραγουδιών που, ωστόσο, τότε παίζονταν μόνο μεταξύ φίλων. Με επιρροές από τη λεγόμενη «ελληνική ροκ σκηνή», στα πρώτα βήματά του – και με διαφορετικό όνομα – το τότε μουσικό ακουστικό σχήμα έπαιζε «διασκευές», χωρίς να εστιάζει στο δικό του υλικό. Οι «Υπεραστικοί» δημιουργούνται το χειμώνα του 2004 ως «ακουστικό τρίο» που, σταδιακά, αρχίζει, πέραν των «διασκευών», να δίνει έμφαση στη δική του μουσική δουλειά, με «ροκ» και «φολκ» μάλλον στοιχεία και ελληνικό πάντα στίχο. Την περίοδο αυτή αρχίσαμε να παίρνουμε μέρος σε συναυλίες αλληλεγγύης και σε κινηματικές-καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, όποτε μάς προσκαλούσαν. Η επιλογή, όμως, της προσπάθειας για μια συνεπή καλλιτεχνική δράση στο πλευρό των άλλων εργαζομένων θα γινόταν σε μεταγενέστερη περίοδο. Παράλληλα, κάναμε και κάποιες απόπειρες δημιουργίας ηλεκτρικού σχήματος (ηλεκτρικές κιθάρες, μπάσο, τύμπανα) που δεν είχαν, ωστόσο, διαρκές αποτέλεσμα και εξαντλήθηκαν, τελικά, σε ελάχιστες εμφανίσεις και δύο “demo”. Από αυτές, όμως, τις απόπειρες διασώθηκε η συνεργασία με ένα από τα σημερινά βασικά μέλη της μπάντας, τον μπασίστα μας. Το χειμώνα του 2006, με την αντικατάσταση ενός μέλους από το αρχικό τρίο και τον ερχομό του λυράρη μας, διαμορφώθηκε ο βασικός πυρήνας του σχήματος που είναι σήμερα οι «Υπεραστικοί» και ουσιαστικά άρχισαν να μπαίνουν οι βάσεις των μετέπειτα προσπάθειών μας. (Η γνωριμία με το νέο, βασικό έκτοτε, μέλος είχε γίνει λίγα χρόνια νωρίτερα, στις κινητοποιήσεις ενάντια στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Ιούνη του 2003 στη Θεσσαλονίκη, στην οποία είχαμε ταξιδέψει από την Αθήνα. Είχαν προηγηθεί και κάποιες μουσικές συμπράξεις στο πλαίσιο, όμως, άλλης μουσικής ομάδας). Πλέον οι «ροκ» μουσικές επιρροές της μπάντας άρχισαν να συμβαδίζουν με στοιχεία της ελληνικής μουσικής παράδοσης, κάτι που βρήκε έκφραση, σταδιακά, στις επιλογές των γνωστών τραγουδιών που παίζαμε αλλά και στο δικό μας υλικό. Με τον καιρό καταλήξαμε να επιχειρούμε άτακτες μουσικές διαδρομές στο παραδοσιακό, το λεγόμενο «έντεχνο», το «ροκ» και το κοινωνικό και πολιτικό ελληνικό τραγούδι, κάτι που, ασφαλώς, επηρέασε και την καλλιτεχνική μας παραγωγή. Ακουστικές κιθάρες, κρητική λύρα, φλογέρα και κρουστά έδιναν πλέον το μουσικό στίγμα της μπάντας. Βασική παράμετρο στη δράση του σχήματος και σημείο συσπείρωσής του αποτέλεσε η προσπάθεια για μια τέχνη οργανική στο κίνημα, για μια τέχνη που επιδιώκει να συνδεθεί με τους κοινωνικούς αγώνες. Την περίοδο αυτή αρχίσαμε συστηματικά να παίρνουμε μέρος σε συναυλίες σε κοινωνικούς χώρους, καταλήψεις, πολιτικά στέκια, αναπτύσσοντας – όποτε φυσικά μάς δινόταν η ευκαιρία – καλλιτεχνική κινηματική δράση δίπλα στους αγώνες των άλλων εργαζομένων, ως εργαζόμενοι και οι ίδιοι. Οι εμφανίσεις σε μικρές μουσικές σκηνές, έτσι κι αλλιώς, δεν αρκούσαν για να βιοποριστούμε, οπότε κάναμε (και κάνουμε) και άλλες δουλειές, όταν δεν ήμασταν (είμαστε) άνεργοι. Το καλοκαίρι του 2008 πήραμε μέρος στις διαδικασίες συγκρότησης της συλλογικότητας εργαζομένων-καλλιτεχνών «Τέχνη Εν Κινήσει» (ΤΕΚ), της οποίας είμαστε και σήμερα μέλη. Από το 2008 και μέχρι σήμερα, η μπάντα γνώρισε κάποιες σημαντικές ανακατατάξεις ως προς τα μέλη της, πριν κατασταλάξει στη σημερινή 5μελή σύνθεσή της (λύρα, μπάσο, πνευστά, ακουστικές κιθάρες, κρουστά). Τελευταίο μέλος που υποδεχτήκαμε ήταν ο κρουστός μας, φίλος που από καιρό ερχόταν σε συναυλίες του σχήματος και κατά καιρούς μας συνόδευε με τα κρουστά του. Τώρα πια αποτελεί βασικό μέλος της μπάντας.
Για ποιό λόγο παίζετε μουσική;
Παίζουμε μουσική και τραγουδάμε, μάλλον, για να επικοινωνήσουμε, για να εκφραστούμε και να εκφράσουμε, για να προσπαθήσουμε «να σμίξουμε» – όπως γράφει ο ποιητής – το λαό και να ενωθούμε μαζί του, για να πάρουμε θέση σχετικά με όσα συμβαίνουν γύρω μας και μας αφορούν. Συνήθως σε αυτή την ερώτηση οι απαντήσεις δίνουν έμφαση στην ανάγκη έκφρασης του μουσικού. Χωρίς να παραβλέπουμε αυτή την ανάγκη, θεωρούμε τη διάσταση της επικοινωνίας πολύ σημαντική. Άλλωστε τα ίδια τα υλικά της καλλιτεχνικής παραγωγής τα γεννάει, τα δίνει η ζωντανή κοινωνική πραγματικότητα και οι σχέσεις που διαμορφώνονται στο πλαίσιο της. Δεν προκύπτουν από κάποια δήθεν αποσυρμένη από το κοινωνικό γίγνεσθαι καλλιτεχνική διάνοια που απλώς εκφράζει τον εαυτό της. Μέσα στη δίνη των κοινωνικών σχέσεων που γεννά η αστική κοινωνία σήμερα, τροφοδοτείται η ανάγκη μας να μιλήσουμε ανοικτά, να πάρουμε θέση. Και είναι ακριβώς μέσα σε αυτή τη δίνη που βρίσκουμε τα υλικά για τα τραγούδια που φτιάχνουμε και με τα οποία επιδιώκουμε να τοποθετηθούμε ξεκάθαρα, να πάρουμε θέση στο πλευρό της εργατικής τάξης που ενώ παράγει όλο τον κοινωνικό πλούτο καταδικάζεται στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Δίπλα σε όλα αυτά που ενέχουν ένα βαθμό στράτευσης, υπάρχει, βέβαια, και η χαρά, η απόλαυση που χαρίζει το να παίζεις μουσική, συμμετέχοντας σε μια ομάδα συντρόφων και φίλων, με την οποία μοιράζεσαι πολλά. Υπάρχει η συλλογική δουλειά, υπάρχει η μεταξύ μας ένωση και αλληλεγγύη.
Υπάρχει πολιτικό τραγούδι στην Ελλάδα;
Καταρχάς, θέση μας είναι ότι υπάρχει ανάγκη για πολιτικό τραγούδι σήμερα. Αυτό τουλάχιστον μάς δείχνει η εμπειρία μιας σειράς κινηματικών καλλιτεχνικών εκδηλώσεων και παρεμβάσεων στις οποίες έχουμε πάρει μέρος. Στις άτακτες μουσικές διαδρομές μας στο ελληνικό τραγούδι, οι αναφορές μας σε παλαιότερα τραγούδια που έχουν εδραιωθεί στη συνείδηση του λαού ως πολιτικά (μεταξύ αυτών και κάποια αντάρτικα τραγούδια), βρίσκουν μεγάλη ανταπόκριση. Όλοι, με μια φωνή και βαθιά συγκίνηση, τα τραγουδούν. Πριν από ένα περίπου χρόνο, βρεθήκαμε, εκπροσωπώντας την «Τέχνη Εν Κινήσει», μαζί και με άλλα μέλη της, να παίζουμε με πολύ λιτά τεχνικά μέσα, χωρίς μικρόφωνα, στην κατάληψη που είχαν κάνει απεργοί γιατροί σε χώρο του Υπ.Υγείας. Με την προτροπή μιας απεργού να παίξουμε τραγούδια αισιόδοξα και ελπιδοφόρα, ξεκίνησε η συναυλία αλληλεγγύης, μαζεύοντας σιγά σιγά κοντά στο χώρο που παίζαμε απεργούς και αλληλέγγυους. Κάποια στιγμή έφτασε η ώρα των αντάρτικων τραγουδιών. Ένας απεργός με πραγματικά στεντόρεια φωνή έκανε τα «Μαλλιά Σγουρά» να ακουστούν από το Υπ. Υγείας μέχρι τουλάχιστον την Υπατία στην Πατησίων (έτσι λέγαμε γελώντας και έκπληκτοι από την ένταση της φωνής του), όπου έδιναν τότε τον αγώνα τους οι μετανάστες απεργοί πείνας. Λίγο νωρίτερα προσπαθούσαμε μαζί με τους απεργούς να θυμηθούμε τους στίχους του «Μπεζεντάκου», ενώ με ευκολία είχαμε σύσσωμοι και ενθουσιασμένοι τραγουδήσει τους «Ήρωες». Προς το τέλος της συναυλίας ένας εύσωμος παπάς που παρευρισκόταν στο χώρο και είχε πλησιάσει, όταν αρχίσαμε να παίζουμε πολιτικά τραγούδια, σιγοτραγουδώντας ενίοτε, καθώς έφευγε έπιασε τον λυράρη μας από τον ώμο και του είπε πως «τραγουδά από την ψυχή».
Νομίζουμε πως είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ τα πολιτικά τραγούδια, σε συνθήκες επίθεσης σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής της εργατικής τάξης. Μιλάμε για τραγούδια που υψώνουν το ανάστημά τους απέναντι στην κυρίαρχη ιδεολογία, απέναντι στην αστική εκμεταλλευτική κοινωνία και τις σαθρές αξίες της, απέναντι στον ιμπεριαλισμό. Τόσο με το αισθητικό όσο και με το ιδεολογικό του φορτίο, ένα τραγούδι, στο βαθμό που συνδέεται με επαναστατικές ιδέες, μπορεί, ίσως, να επενεργήσει ριζοσπαστικά στις συνειδήσεις των εργαζομένων. Μπορεί να προβληματίσει, μπορεί να κινητοποιήσει, να εμψυχώσει, ακόμη ίσως και να φωτίσει πτυχές της κοινωνικής ζωής, αφυπνίζοντας. Οι σημερινές συνθήκες της ελληνικής κοινωνίας δημιουργούν προϋποθέσεις για μια τέχνη που θα εκφράζει τις καλύτερες επιδιώξεις του αγωνιζόμενου λαού, τις αγωνίες και τα βάσανά του, τους φόβους και τις ελπίδες του. Που δε θα είναι τέχνη της ήττας και της παραίτησης. Για μια τέχνη που δε θα εξαντλείται στη διαπίστωση και την περιγραφή της αστικής παρακμής και των προσωπικών αδιεξόδων μέσα σε αυτή, αλλά παρουσιάζοντας την πραγματικότητα δυναμικά, θα παίρνει και θέση, θα δείχνει κατεύθυνση. Κατεύθυνση ταξική. Αυτήν, της πάλης για κοινωνική απελευθέρωση, της πάλης για την κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα. Νομίζουμε πως γεννιέται τέτοια τέχνη σήμερα και την κατεύθυνσή της επιδιώκουμε να ακολουθήσουμε και εμείς.
Με τι ασχολείσται αυτή τη στιγμή;
Όπως, ήδη, αναφέραμε, από το 2008 συμμετέχουμε στις διαδικασίες και τις δράσεις της συλλογικότητας εργαζομένων-καλλιτεχνών «Τέχνη Εν Κινήσει». Βασική επιδίωξη στο πλαίσιό της, είναι η συσπείρωση καλλιτεχνών από διαφορετικούς καλλιτεχνικούς χώρους και η προσπάθεια για μια τέχνη αντίστασης στο πλευρό των εργαζομένων, μπροστά στην ολομέτωπη επίθεση που δέχεται, σήμερα, ο κόσμος της εργασίας από το κεφάλαιο. Η σύνδεση των καλλιτεχνών με τους εργατικούς αγώνες θεωρούμε ότι μπορεί να δώσει οξυγόνο στην καλλιτεχνική παραγωγή και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια «ζωντανή» τέχνη με κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις, για μια τέχνη ικανή να επενεργήσει στις συνειδήσεις των εργαζομένων και να εκφράσει τις καλύτερες επιδιώξεις τους. Σε αυτό το μετερίζι μάς βρίσκουν σήμερα οι αγώνες του λαού μας, σε μια περίοδο που δοκιμαζόμαστε, όπως όλοι οι εργαζόμενοι, σε μια περίοδο που μάς καλεί για ανυποχώρητες μάχες, για μαζική πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου, ενάντια τη συγκυβέρνηση και τα δεκανίκια της, ενάντια στην τρόικα.
Ως προς τη μουσική δουλειά της μπάντας, από το 2010, χάρη στην προτροπή και βοήθεια συντρόφων και φίλων, οι οποίοι ήταν και συνεχίζουν να είναι δίπλα σε κάθε μας προσπάθεια, αρχίσαμε να απευθύνουμε την καλλιτεχνική μας παραγωγή και μέσω του διαδικτύου. Για την ώρα είναι λίγα τα νέα τραγούδια που έχουμε παρουσιάσει, όμως υπάρχει πολύ υλικό που «περιμένει». Παράλληλα, επιδιώκουμε να παίρνουμε μέρος σε καλλιτεχνικές-κινηματικές εκδηλώσεις, σε συναυλίες αλληλεγγύης, σε καλλιτεχνικές παρεμβάσεις σε απεργιακές κινητοποιήσεις και να βρισκόμαστε, εργαζόμενοι και εμείς, στο πλευρό της τάξης μας, στο πλευρό αυτών που παλεύουν για μια άλλη κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση, στο πλευρό αυτών που αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή για το λαό, ζωή που δεν μπορεί να ανατείλει στον καπιταλισμό. Σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, παρεμβάσεις και δράσεις παίζουμε πλέον ως «Υπεραστικοί», επιδιώκοντας την αδιαμεσολάβητη απεύθυνση της καλλιτεχνικής μας παραγωγής στους εργαζόμενους (κάτι που αποτελεί πια ισχυρό συνεκτικό στοιχείο της μπάντας), ενώ εργαζόμαστε ως μουσικοί σε μικρές μουσικές σκηνές και καφενεία με άλλα μουσικά σχήματα (πέραν άλλων δουλειών που κάνουμε όταν δεν είμαστε άνεργοι). Στην τρέχουσα περίοδο και με τη βοήθεια αρκετών συνεργατών, οι οποίοι θα μπορούσαν να θεωρηθούν περιφερειακά μέλη της μπάντας που λειτουργεί ως κολεκτίβα, προσπαθούμε να ενορχηστρώσουμε και να ηχογραφήσουμε μια σειρά τραγουδιών, εμπνευσμένων από τη σύγχρονη ζωή και την κοινωνική πραγματικότητα και από τους αγώνες της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού.
Ως μουσική-καλλιτεχνική ομάδα, θέτουμε τις όποιες δυνάμεις μας στη διάθεση των οργανώσεων των εργαζομένων και όλων των αγωνιστών για κινηματικές καλλιτεχνικές δράσεις στους τόπους δουλειάς, στα εργοστάσια, στα εργατικά κέντρα, στα σωματεία, στις γειτονιές, στους κοινωνικούς χώρους, σε απεργίες, διαδηλώσεις και πορείες, όπου πάλλεται η λαϊκή αντίσταση, νικώντας την απαισιοδοξία, την ηττοπάθεια, την ακινησία και τη σήψη.
