To translate the text and lyrics into any language, you will find the relevant icon at the top of the right column (above the icon of the Virgin Mary).
Ο Κωστής Πουλιανάκης γεννήθηκε στην Κρήτη το 1977. Η ενασχόλησή του με τη μουσική ξεκίνησε σε ηλικία οκτώ ετών, με μαθήματα κλασικής κιθάρας και θεωρητικών, τα οποία παρακολούθησε για τέσσερα χρόνια. Στην ηλικία των είκοσι ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τα κρουστά όργανα, συμμετέχοντας σε κύκλους κρουστών στην πόλη της Βαρκελώνης, όπου διέμενε ως φοιτητής Erasmus στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, άρχισε να μελετά παραδοσιακά κρουστά και βυζαντινή μουσική. Η καθοριστική στροφή στην καλλιτεχνική του πορεία ήρθε το 2003, όταν επέστρεψε στην Κρήτη και ξεκίνησε σεμινάρια στο Μουσικό Εργαστήριο Λαβύρινθος με τον παγκοσμίου φήμης περκασιονίστα Ζόχαρ Φρέσκο. Εκεί εμβάθυνε στα κρουστά της Ανατολικής Μεσογείου, όπως το μπεντίρ, το τόμπακ, η νταραμπούκα, το νταούλι και το ρεκ, ενώ παράλληλα μελέτησε και μελωδικά όργανα, όπως το νέυ, το καβάλ και η λάφτα.
Από τότε άρχισε να εμφανίζεται με διάφορα μουσικά σχήματα στην Κρήτη, όπως με τον Κωστή Αβυσσινό, τις Ρίζες, την Ανάδυση και τον Ross Daly. Το 2008 συνεργάστηκε με το μουσικό σχήμα Μοτέλ Σελενίκ στη Θεσσαλονίκη, ενώ το 2009 ξεκίνησε να διδάσκει Παραδοσιακά Κρουστά και Ρυθμική Πρακτική στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης (Μ.Ε.Τ.) του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Το 2014 εγγράφηκε στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Μουσικής του Κόσμου (World Music Department) της Μουσικής Ακαδημίας Codarts στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, απ’ όπου αποφοίτησε με επιτυχία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του μελέτησε σε βάθος τη ρυθμολογία της ινδικής τάμπλας και ενσωμάτωσε τεχνικές της στα κρουστά της Ανατολικής Μεσογείου. Από τις σπουδές του στην εν λόγω μουσική ακαδημία προέκυψε το σχήμα «Ροσάλ Τρίο» με το οποίο παρουσίασαν μεταξύ άλλων και δικές του συνθέσεις σε συναυλίες στην Ελλάδα και την Ολλανδία.
Το 2020 γράφει μουσική για την παράσταση σύγχρονου χορού: «ΕΝΑ», σε συνεργασία με την σχολή χορού «Κινούμε» που έχει έδρα στη Θεσσαλονίκη και τους χορογράφους Κωνσταντίνο Κατσαμάκη και Στέλλα Μαστοροστέριου. Το έργο που είναι μια έρευνα πάνω στα παραδοσιακά κρουστά και τον σύγχρονο χορό, θα ανεβεί στο Θέατρο Μελίνα Μερκούρη για δύο παραστάσεις.
Τα τελευταία χρόνια έχει ιδρύσει στο Ηράκλειο τη μουσική ομάδα κρουστών «Ροή», η οποία εμφανίζεται με το σχήμα «Γιαβάς-Γιαβάς» με το οποίο μελετούν και παρουσιάζουν σε συναυλίες στο Ηράκλειο παραδοσιακές μουσικές της Ελλάδας αλλά και της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου, αλλά και με του μουσικό σύνολο «NoMás», για το οποίο γράφει και παρουσιάζει κομμάτια με κοινωνικό περιεχόμενο.
Η πιο πρόσφατη δουλειά του με τους «NoMás», το τραγούδι «Ειρήνη / Ένα τραγούδι για την Παλαιστίνη», σε μουσική και στίχους δικούς του, γνώρισε θερμή υποδοχή από το κοινό σε κοινωνικά δίκτυα και πλατφόρμες ενώ παίχτηκε σε αρκετές συναυλίες αλληλεγγύης στο Ηράκλειο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.
Ο Θέμης Πολυζωάκης γεννήθηκε στις Αγιές Παρασκιές του νομού Ηρακλείου. Ασχολείται με τη μουσική από 9 χρονών μαθαίνοντας κρητική λύρα, ενώ αργότερα σε ηλικίες 11 και 13 ασχολήθηκε με κιθάρα και μαντολίνο αντίστοιχα. Δάσκαλός του στη λύρα υπήρξε ο Μιχάλης Τζορμπατζάκης, ενώ για το μαντολίνο μεγάλη επιρροή σε καλλιτεχνικό και προσωπικό επίπεδο ο Μιχάλης Κονταξάκης. Αργότερα σε ηλικία 21 ετών ασχολήθηκε ημιεπαγγελματικά με το μπουζούκι μελετώντας ρεμπέτικο.
Σε ηλικία 25 ετών αρχίζει να ασχολείται επαγγελματικά με το βιολί, παντρεύοντας κρητικό, παραδοσιακό και σμυρνέικο/ρεμπέτικο ρεπερτόριο, με δάσκαλο και μεγάλη επιρροή τον Γιώργο Παπαϊωάννου.
Έχει παρακολουθήσει επίσης τα σεμινάρια του Γιώργου Παπαϊωάννου στο βιολί, του Senih Undeger επίσης στο βιολί, του Χάρη Λαμπράκη στο ρυθμικό αυτοσχεδιασμό και της Μάρθας Μαυροειδή: ‘’Το μοτίβο και η μελωδία’’, στο Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος.
Κάνει ιδιαίτερα μαθήματα παραδοσιακού βιολιού, ενώ κύριοι συνεργάτες του είναι: ο Γιάννης Δερμιτζάκης, η Ελεάννα Παπανικολοπούλου, ο Παναγιώτης Καπιζιώνης, ο Χριστόφορος Παπανικολάου, ο Μανόλης Μανουσάκης, ο Μανώλης Τζανάκης, ο Φάνης Καρούσσος, ο Σάκης Πολύζος, ο Σωτήρης Αλεξάκης, ο Αστέρης Βαρβέρης, ο Στέλιος Κασσαπάκης, ο Αλέξης Αλεβιζάκης, η Πηγή Σεμιτεκόλου, η Μάλαμα Πατρέλη και η Ανθή Φουρκή. Επίσης έχει συνεργαστεί ή συνεργάζεται περιστασιακά με τον Μανόλη Κανακάκη, τον Peter Jaques, τη Μαρία Τερζάκη, την Ελένη Κοκκάλα, τον Αλέξανδρο Κανακάκη, τον Γιώργο Μαυρομανωλάκη, τον Μιχάλη Κώτη, τον Κωστή Πουλιανάκη, τον Θύμιο Μπαρδαμάσκο, τον Νίκο Σταματάκη, τον Γιάννη Παξιμαδάκη, τη Μαρία Φασουλάκη, τον Στέφανο Κουρουπάκη, τον Νικόλα Χριστόπουλο, τον Sol Ligertwood, τον Γιάννη Κρητικό, τον Γιώργη Κοντογιάννη, την Βούλα Στρατάκη, τον Γιάννη Κοζυράκη, τον Λουκά Ντελή, την Ευγενία Τόλη, τον Γιώργο Σταυράκη, τον Δημήτρη Κιαουλιά, τον Γιάννη Παπατζανή, την Αυγερινή Γάτση και τον Κωστή Αβυσσινό.
Ο Μανώλης Τζανάκης ξεκίνησε να μαθαίνει μπουζούκι δεκαπέντε χρονών στο Ηράκλειο της Κρήτης, στην σχολή μπουζουκιού του Αντώνη Τσαΐνη. Παράλληλα άρχισε να ενδιαφέρεται και για άλλα μουσικά όργανα όπως το λαούτο, η κιθάρα και το ούτι αλλά και την φωνή. Έμαθε βυζαντινή μουσική δίπλα στον Αντώνη Πλαΐτη, θεωρία και κλασσική αρμονία με την Μαρία Ακρασάκη ενώ έχει συμμετάσχει σε αρκετά σεμινάρια δεξιοτεχνίας οργάνων, αυτοσχεδιασμού, τροπικότητας και διάφορα άλλα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στο τμήμα μουσικής επιστήμης και τέχνης, με ειδίκευση στο ούτι, όπου καθηγητής του στο όργανο ήταν ο Θύμιος Ατζακάς. Μελετάει και ερμηνεύει λαϊκές και λόγιες μουσικές της Ελλάδας της ανατολικής μεσογείου, των Βαλκανίων και την σύγχρονη μουσική τους. Από το 2011 ασχολείται αποκλειστικά με την μουσική, παίζει σε διάφορους χώρους εστίασης, εκδηλώσεων, παραστάσεων, πεζόδρομους, φεστιβάλ, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και έξω από αυτήν. Τα τελευταία χρόνια γράφει μουσική, διασκευάζει, πειραματίζεται με διάφορα είδη μουσικής και την μουσική τεχνολογία.
Ειρήνη, ένα τραγούδι για την Παλαιστίνη (Πέμπτη 12/12/2024)
Ένα χρόνο πριν πραγματοποιήθηκε η επίσημη κυκλοφορία του τραγουδιού-βίντεο «Ειρήνη-Ένα τραγούδι για την Παλαιστίνη», στην πλατφόρμα Youtube, ένα κομμάτι, για την πραγματοποίηση του οποίου συνεργάστηκαν μουσικοί και τραγουδιστές από διάφορες περιοχές της Κρήτης αλλά κυρίως του Ηρακλείου.
«Η ομάδα που δημιουργήθηκε πήρε το όνομα NoMas και απαρτίζεται πέρα από τους μουσικούς από ηχολήπτες και εικονολήπτες. Για τη δημιουργία, την εκτέλεση, την ενορχήστρωση, την ηχοληψία και εικονοληψία, την μίξη του ήχου, το mastering και το μοντάζ συνεργάστηκαν και δούλεψαν αφιλοκερδώς περίπου σαράντα άνθρωποι, αφιερώνοντας κάποιοι από αυτούς αρκετές εργατοώρες ενασχόλησης με το έργο.
Στους στίχους, με αφαιρετικό και συνάμα συμβολικό τρόπο, παρουσιάζεται η Ειρήνη να συνομιλεί με ένα παιδί της περιοχής ,έχοντας τη μορφή ενός λευκού περιστεριού το οποίο δέχεται επίθεση από τα αρπαχτικά, γεράκια και αητούς, σύμβολα και αυτά με τη σειρά τους των δυνάμεων κρούσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ, και εγκαταλείπει την περιοχή του Λεβάντε. Tο μήνυμα το οποίο θέλει να περάσει το τραγούδι είναι ότι η ειρήνη λείπει από την περιοχή πολύ πρίν την επίθεση της Χαμάς, και το ζητούμενο σε καμία περίπτωση δεν είναι να επιστρέψουμε στην προ εβδόμης του Οκτώμβρη εποχή όπου η καταπίεση προς τον Παλαιστινιακό λαό ήταν αβάσταχτη. Στο φινάλε το τραγούδι αλλάζει ύφος, και παρατίθεται μια αγωνιώδης καταγγελία εν είδη μελοποιημένου συνθήματος.
Η μουσική που πλαισιώνει το ποίημα έχει και αυτή τους δικούς της συμβολισμούς. Τα δύο βασικά σύνολα οργάνων, το Κρητικό και το ανατολίτικο αλλάζουν μέρη στο κομμάτι, αγκαλιάζοντας πολλές φορές το ένα το άλλο. Δημιουργείται με αυτό τον τρόπο μια αναφορά στην κοινή ρίζα Φιλισταίων και αρχαίων Κρητών, αλλά και για την μέχρι πολύ πρόσφατα φιλία των λαών μας. Παράλληλα έχει δοθεί μεγάλη έμφαση στον εναγκαλισμό των στίχων με μουσικότητα και σεβασμό έτσι ώστε να λειτουργήσει η μουσική σαν το μέσο που θα μεταφέρει την ποίηση και το μήνυμά της σε όλον τον πλανήτη.
Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού η κατάσταση στην περιοχή όχι μόνο δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο, αλλά το κράτος του Ισραήλ παίζει με τη φωτιά έχοντας μεταφέρει τις μάχες σε όλη τη μέση ανατολή εμπλέκοντας σε αυτές και άλλους παίχτες με κίνδυνο μια γενικευμένη παγκόσμια σύρραξη. Ταυτόχρονα η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται ενώ έχει μεταφερθεί και στη δυτική Όχθη κάνοντας την ζωή του λαού της Παλαιστίνης εντός αλλά και εκτός της χώρας αφόρητη. Τώρα πιο πολύ από ποτέ έχει νόημα να τραγουδήσουμε τους στίχους:
Όλοι οι λαοί μες το ντουνιά γυναίκες, άντρες και παιδιά / ζητούν δικαιοσύνη Στα όρη στα ψηλά βουνά να φτάσει η φωνή μακριά/ φωνάξετε ειρήνη Όλοι οι λαοί μες το ντουνιά με μια φωνή, με μια γροθιά/ φωνάζουν μ’ αγωνία Δεν είναι πόλεμος αυτός Της Γάζας ο βομβαρδισμός / είναι γενοκτονία
Τέλος πρέπει να σημειωθεί ότι εννέα μήνες μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού και την διάδοσή του μέσω της πλατφόρμας του facebook η πλατφόρμα με μία άσχετη δικαιολογία επέλεξε να κλείσει τον λογαριασμό του συνθέτη του τραγουδιού με ανυπόστατη δικαιολογία».
Το φτωχικό σπίτι του Ιωακείμ Μπελίδη, δίπλα στα Κάστρα, που φιλοξένησε για καιρό το "στρατηγείο" της Ελευθερίας
του Σπύρου Κουζινόπουλου*
H 15η Μαίου, είναι μία πολύ σημαντική ημερομηνία για τη Θεσσαλονίκη και όλη τη χώρα, καθώς τη μέρα εκείνη του 1941, ένα μόλις μήνα μετά την είσοδο των Γερμανών κατακτητών στη Θεσσαλονίκη, ιδρύθηκε στην πόλη μυστικά η εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση «Ελευθερία», που πρώτη σάλπισε το κάλεσμα στον αγώνα για τη λευτεριά και έχει καταγραφεί ως μία από τις πρώτες αντιστασιακές οργανώσεις σε ολόκληρη την κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη.
Το σημαντικό στοιχείο για την οργάνωση «Ελευθερία», ήταν ότι υπήρξε καρπός πανεθνικής προσπάθειας του αγωνιζόμενου έθνους, καθώς στην ίδρυσή της, πρωτοστάτησαν τα στελέχη του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ, όμως μετείχαν προσωπικότητες από όλο το πολιτικό φάσμα της εποχής, με στρατιωτικό αρχηγό τον συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρό.
Η είσοδος των κατακτητών
Οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης «παγώνουν», όταν το πρωϊ της 9ης Απριλίου 1941 βλέπουν να εισέρχονται στην πόλη τους οι χιτλερικοί κατακτητές. Οι εισβολείς εκείνοι που επρόκειτο τα επόμενα τρεισήμισι χρόνια να στήσουν ένα απέραντο σκηνικό τρόμου, εξαθλίωσης και θανάτου πάνω από την Ελλάδα.
Ο μεγάλος ποιητής της Μακεδονίας Γιώργος Βαφόπουλος, μας άφησε μια συγκλονιστική περιγραφή για εκείνες τις πρώτες ώρες της εισόδου των ναζί στην κατακτημένη Θεσσαλονίκη:
Ο Γραμματέας του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ, Απόστολος Τζανής
«..Βούιζε όλο το στερέωμα πάνω από την πόλη, οι κινητήρες τράνταζαν τα τζάμια των σπιτιών, σμήνη ολόκληρα πετούσαν πάνω από τις στέγες, έφευγαν κι έρχονταν άλλα πίσω τους και πάλι ξανάρχονταν κι έπλεκαν πάνω από την πτοημένη πόλη ένα φοβερό δίχτυ από σίδερο, αγκυλωτούς σταυρούς και βρυχηθμούς τεράτων της αποκαλύψεως.
Όλη τούτη η επίδειξη της δύναμης του Γ΄ Ράϊχ ήτανε μέσα στο σχέδιο της κατοχής γιατί την ίδια ώρα κι ένα άλλο σιδερένιο δίχτυ μ΄ αγκυλωτούς σταυρούς, πλεκόταν μέσα στην πόλη από τις μηχανοκίνητες φάλαγγες του στρατάρχου Λιστ».
Οι Θεσσαλονικείς που βρέθηκαν εκείνο το πρωϊνό στην οδό Εγνατίας, από όπου εισήλθαν οι κατακτητές, βλέπουν ένα αλλόκοτο θέαμα, τους ναζί να παρελαύνουν: Ψηλοί, στητοί άντρες, έξι-έξι στη σειρά, κτυπούσαν τις μπότες τους στην άσφαλτο με δύναμη. Πήγαιναν οι πρώτοι καμαρωτοί και σήκωναν το πόδι πιο ψηλά από όλους. Ο μεσαίος κρατούσε μια μεγάλη κόκκινη σημαία με σχηματισμένο μαύρο αγκυλωτό σταυρό.
Σίμος Κερασίδης, ένας θρύλος του κινήματος
Η δυσφορία που μετατρέπεται σε αντίσταση
Από την πρώτη στιγμή της Κατοχής της Θεσσαλονίκης, ο πληθυσμός της πόλης εκφράζει ανοιχτά τη δυσφορία του, που μετατρέπεται λίγο αργότερα σε αποδοκιμασία, ενώ σύντομα αρχίζουν να εκδηλώνονται μεμονωμένες αντιστασιακές ενέργειες, οι οποίες στη συνέχεια θα φουντώσουν και θα πάρουν μορφή καταιγίδας κατά των κατακτητών.
Ήδη στις 8 Απριλίου 1941, την παραμονή της εισόδου των Γερμανών, ο Αλέξανδρος Ζάννας, ηγετικό στέλεχος του βενιζελικού κόμματος, μαζί με τον βρεταννό ταγματάρχη Μένζις, μετέβησαν με καϊκι στην περιοχή της Τούζλας, όπου μαζί με τον διοικητή του «Οχυρού του Μεγάλου Εμβόλου» Ιωάννη Τούμπα, ανατίναξαν τα δύο φρούρια της περιοχής, στην Τούζλα και το Καραμπουρνού, για να μην μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν από τους κατακτητές.
Ο συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός
Την ίδια μέρα, τρία ηγετικά στελέχη του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ, οι Απόστολος Τζανής, Σίμος Κερασίδης και Μωϋσής Πασχαλίδης, οργανώνουν την απόδραση από το σανατόριο Ασβεστοχωρίου 12 κρατούμενων κομμουνιστών, που θα αποτελέσουν και τη μαγιά για την ανάπτυξη του αντιστασιακού κινήματος όχι μόνο στην περιοχή, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα.
Η οργάνωση «Ελευθερία»
Ένα λαμπρό γεγονός, που έχει γραφτεί πλέον με χρυσά γράμματα στις χρυσές δέλτους της Ιστορίας, είναι και το μεγάλο προνόμιο που είχε αυτή η πόλη, να ιδρυθεί εδώ στη Θεσσαλονίκη, με πρωτοβουλία του Μακεδονικού Γραφείου, η πρώτη σε ολόκληρη την κατεχόμενη από τους ναζί Ευρώπη αντιστασιακή οργάνωση, η εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση «Ελευθερία». Η οποία μάλιστα, υπακούοντας στις ανάγκες της εποχής για εθνική ενότητα και ομοψυχία, αποτελούνταν από στελέχη που εξέφραζαν όλο το πολιτικό φάσμα της εποχής.
Ο Γραμματέας του ΕΑΜ Μακεδονίας, Νίκος Δηλαβέρης
Το πρωτόκολλο για την ίδρυση της οργάνωσης «Ελευθερία», είχαν υπογράψει στις 15 Μαίου 1941 ο Απόστολος Τζανής εκ μέρους του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ, ο γιατρός Γιάννης Πασσαλίδης εκ μέρους του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο δικηγόρος Θανάσης Φείδας από το Αγροτικό Κόμμα, ο Γιώργος Ευθυμιάδης από τη Δημοκρατική Ένωση, ο Σίμος Κερασίδης από την Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) και ο συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός, που ανέλαβε στρατιωτικός υπεύθυνος.
Στα πρώτα στελέχη της οργάνωσης, ήταν και ο μηχανικός της βιομηχανίας «Αλλατίνι», Νίκος Δηλαβέρης, μετέπειτα Γραμματέας του ΕΑΜ Μακεδονίας, καθώς επίσης ο κομμουνιστής Αναστάσιος Αναγνωστόπουλος που μόλις είχε αποδράσει από το Σανατόριο Ασβεστοχωρίου.
Ο καθηγητής της φιλοσοφίας Γιάννης Ιμβριώτης
Ο Αναγνωστόπουλος, μαζί με τον νέο Χατζηθωμά Χορμούζη, θα πραγματοποιήσουν στις 20 Μαίου 1941 το πρώτο σαμποτάζ κατά των κατακτητών στην κατεχόμενη Ελλάδα, καταστρέφοντας τις μηχανές αρκετών φορτηγών αυτοκινήτων των Γερμανών στο Κορδελιό και ανατινάζοντας τις εγκαταστάσεις καυσίμων της Βέρμαχτ κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό. Οι Γερμανοί κατόρθωσαν αργότερα να συλλάβουν τον Αναγνωστόπουλο και να τον εκτελέσουν στις 31 Δεκεμβρίου 1941.
Νωρίτερα, εκτέλεσαν στις 13 Νοεμβρίου 1941 τους 23χρονους φοιτητές Ηλία Καπέση και Σωκράτη Διορινό που υπήρξαν από τα πλέον δραστήρια στελέχη της οργάνωσης «Ελευθερία» στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Η δράση της οργάνωσης στο Πανεπιστήμιο
Από τις πρώτες ημέρες της ναζιστικής Κατοχής, η νεοσύστατη εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση, θα δημιουργήσει ερείσματα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, οι φοιτητές του οποίου είχαν λαμπρή προϊστορία αγώνων από την ίδρυσή του ακόμα, στα 1925, αλλά και αργότερα, στα χρόνια των μεγάλων εργατικών κινητοποιήσεων, των γεγονότων του Μάη του 1936, καθώς και κατά τη δικτατορία Μεταξά.
Ένας από τους βασικούς συμπαραστάτες της «Ελευθερίας» στο Πανεπιστήμιο, ήταν ο καθηγητής της Βοτανικής Δημήτριος Καβάδας, αδελφός του Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας, Αθηναγόρα. Ο Καβάδας, που διετέλεσε πρύτανης του ΑΠΘ, την περίοδο που δημιουργήθηκε η ΕΠΟΝ του Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, θα αναλάβει πρόεδρός της μέχρι την απελευθέρωση.
Άλλοι καθηγητές που βοηθούσαν την «Ελευθερία» και οργανώθηκαν στη συνέχεια στο ΕΑΜ μετά την ίδρυσή του, ήταν: Ο καθηγητής της Φιλοσοφίας Γιάννης Ιμβριώτης, ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Γιάννης Τενεκίδης, ο καθηγητής Ιστορίας της Φιλοσοφίας Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, ο καθηγητής της Παλαιολογίας Αντώνιος Σιγάλας και πάρα πολλοί άλλοι.
Η εφημερίδα "Ελευθερία" εκδόθηκε από την ομότιτλη οργάνωση για να σαλπίζει το μήνυμα της αντίστασης
Η εφημερίδα που σάλπιζε το μήνυμα της «Ελευθερίας»
Λίγο μετά την ίδρυσή της, η οργάνωση εξέδωσε και την ομώνυμη εφημερίδα «Ελευθερία» που υπήρξε επίσης η πρώτη αντιστασιακή εφημερίδα κατά των ναζί σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη. Οργανωτής του μυστικού εκδοτικού μηχανισμού της «Ελευθερίας», ήταν ο νεαρός τότε φοιτητής της νομικής και στέλεχος της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος) Γιάννης Κανάκης ο οποίος διέθεσε για τις ανάγκες του αγώνα έναν πολύγραφο και μία γραφομηχανή που υπήρχαν σε γραφείο επί της οδού Ερμού 19, το οποίο αναλάμβανε την εκτύπωση πολυγραφημένων συγγραμμάτων του πανεπιστημίου.
Το κτίριο επί της οδού Ερμού 19 σώζεται και πρέπει να μετατραπεί σε μουσείο της Αντίστασης στη Θεσσαλονίκη
Τις πρώτες μέρες του Ιουνίου 1941, μεταφέρθηκαν ο πολύγραφος και η γραφομηχανή στο υπόγειο του οικήματος ενός ανθόκηπου, στους Αμπελόκηπους, που ανήκε στον ανθοπώλη Παντελή Μορφόπουλο. Κι εκεί, τυπώθηκε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας «Ελευθερία». Για να τοποθετηθεί σε συνέχεια σε λαγούμι, που σκάφτηκε στον ανθόκηπο, ένα ολόκληρο παράνομο τυπογραφείο.
Εκεί, θαμμένοι ζωντανοί επί τρεισήμισι χρόνια, πέντε φλογεροί δημοσιογράφοι και τυπογράφοι, τύπωναν την εφημερίδα αλλά και προκηρύξεις για να μεταφερθεί το σάλπισμα της Αντίστασης όχι μόνο στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης αλλά και στην υπόλοιπη υπόδουλη Μακεδονία .
Ο Μορφόπουλος με τον γιο του μπροστά στο σπιτάκι του ανθόκηπου, στο υπόγειο του οποίου λειτουργούσε το μυστικό τυπογραφείο της Αντίστασης
Ένα άλλο μυστικό τυπογραφείο του αγώνα, που είχε στηθεί από στελέχη του ΚΚΕ ακόμη από τον περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά στο υπόγειο του σπιτιού του Ιωακείμ Μπελλίδη, στο Κουλέ-Καφέ, τύπωνε σε όλη τη διάρκεια της κατοχής άλλες ΕΑΜικές αντιστασιακές εφημερίδες και προκηρύξεις. Ενώ τέλος σε ένα τρίτο μυστικό τυπογραφείο, στο Φίλλυρο, στον οπωρώνα του Θεοδόση Θεοδοσιάδη, που βρισκόταν ένα χιλιόμετρο έξω από το χωριό, τυπώνονταν μυστικά η εφημερίδα «Λαϊκή Φωνή», όργανο του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ.
Αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1942, όταν θα ιδρυθεί το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, η οργάνωση «Ελευθερία» θα προσχωρήσει στο ΕΑΜ, αποτελώντας τη ραχοκοκαλιά της Παμμακεδονικής Επιτροπής του ΕΑΜ και η εφημερίδα «Ελευθερία» το δημοσιογραφικό της όργανο.
Στη σύνταξη εγγράφου με τις πρώτες ενέργειες για την αντιμετώπιση του προβλήματος που προέκυψε από την κοπή των αιωνόβιων βελανιδιών του δάσους Πεδινού από το Δασαρχείο Κιλκίς, προχώρησαν οι κάτοικοι του χωριού.
Το έγγραφο ζητά τη διενέργεια αυτοψιών και την κατάθεση επιστημονικής τεκμηρίωσης, ενώ παράλληλα θέτει μια σειρά ερωτημάτων προς το δασαρχείο Κιλκίς για το απρόοπτο αυτό γεγονός, το οποίο προκάλεσε σύγχυση και σοκ στην τοπική κοινωνία σχετικά με το αγαπημένο δάσος μνήμης και ιστορίας του χωριού τους.
Ειρωνεία της τύχης!
Επί 20 χρόνια παρακαλούσαν οι κάτοικοι*φωνή βωόντος* το δασαρχείο να κλαδέψει και να προστατεύσει τα αιωνόβια δέντρα και την παράνομη υλοτομία και να συντηρήσει το επικίνδυνο, σάπιο ξύλινο γεφυράκι του δάσους και τώρα ζητάμε τον λόγο για τον οποίο το ίδιο το δασαρχείο έκοψε τα χλωρά δέντρα-μνημεία του δάσους και ιστορίας του χωριού μας.
Το σημείο που έχει τραβηχτεί η φωτογραφία ήτανε γεμάτο αιωνόβιες βελανιδιές μέρος του πανέμορφου δάσους.
Ο άνθρωπος που φαίνεται στην φωτογραφία είναι ένας απλός κάτοικος, δεμένος μια ζωή με κάθε δέντρο.
Από την ημέρα που ενημερώθηκε για την καταστροφή γυρίζει μέσα στα κομμένα δέντρα ψάχνοντας να σώσει τα νέα δεντράκια που κατέστρεψαν οι πτώσεις των μεγάλων δέντρων και είναι σε απόγνωση.
Επίσης στο ίδιο σημείο ήτανε δύσκολη η πρόσβαση επισκεπτών για να πέσει το χλωρό δέντρο επάνω τους και να τους πλακώσει*λόγω γήρατος όπως ισχυρίζονται οι επιστήμονες με σάπια δέντρα που στέλνουν φωτογραφίες σε κανάλια και εφημερίδες.
Ακόμη ποιο θλιβερό,μέρος της Αναγέννησης του δάσους καταστράφηκε από τα μηχανήματα τα οποία προσπαθούσαν να βγάλουν από τίς χαράδρες τα κομμένα πανέμορφα δέντρα , με τα πουλιά να σωπαίνουν...και τα ζώα να τρέχουν να σωθούν πανικόβλητα
Και κάποιοι ειδήμονες από το Κιλκίς που κρίνουν και καταδικάζουν από τα πληκτρολόγια ας έρθουν πρώτα στο δάσος και μετά να έχουν άποψη.
Παγκόσμια πρωτοτυπία η προστασία των επισκεπτών και του περιβάλλοντος σε ένα δάσος χωρίς δέντρα.
Ας κρατήσουν οι χοροί και τα " πανηγύρια " το καλοκαίρι είναι κοντά.!
Το WWF σχετικά με τη Ζώνη Προστασίας της Φύσης(ΖΠΦ- 02 )- Κεντρική Πάρνηθα ,
και τις Ζώνες Βιώσιμης Διαχείρισης Φυσικών Πόρων (ΖΒΔΦΠ1-10)(Κόκκινα Πολύγωνα)
Τα σχόλια υποβλήθηκαν την περίοδο 8/2023-10/2023 όταν ήταν ενεργή η διαβούλευση για την ΕΠΜ (Νέο καθεστώς).
ΖΠΦ-02
Σχόλιο :
Η συγκεκριμένη ζώνη δέχεται τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα (καταφύγια, καζίνο,
στρατιωτικές εγκαταστάσεις, Παλαιοχώρι, Μόλα, Ξενία), επομένως είναι λογικό να
μεταβάλλεται το καθεστώς προστασίας σε σχέση με την ζώνη Α2 του π.δ. 336/Δ/14.7.2007.
Όμως το δυτικό τμήμα της (Πλατάνα, Βίλιανι, Γκούρα, Πλατυβούνα, Αγ. Γεώργιος) θα
μπορούσε να αποτελεί τμήμα μιας Ζώνης Απολύτου Προστασίας της Φύσης (ΖΑΠΦ) μαζί με το προτεινόμενο τμήμα της ΖΠΦ-01.
Επίσης το Δυτικό τμήμα βρίσκεται υπό ανάκαμψη από τις πυρκαγιές του 2007 και του 2023 και προκειμένου να επανέλθει το ελατοδάσος -φυσικά ή τεχνητά- πρέπει να μπει σε αυστηρότερο καθεστώς προστασίας(ΖΑΠΦ).
Στην αιτιολόγηση της ζώνωσης και του καθορισμού χρήσεων γης (σελ. 111) αναφέρεται ότι :
"η συγκεκριμένη έκταση περικλείει χρήσεις γης και εγκαταστάσεις που δεν συνάδουν με τις ανάγκες του προστατευτέου αντικειμένου (γήπεδο, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, πάρκο
κεραιών ραδιοφωνίας - τηλεόρασης, καζίνο, καταφύγια κλπ)” και συμπεραίνεται ότι “η
παρουσία των παραπάνω χρήσεων καθιστά υποχρεωτική την αντιστοίχιση σε ζώνη
χαμηλότερης προστασίας (Ζώνη Διατήρησης Οικοτόπων και Ειδών)”.
Οι περιοχές με χρήσεις που δεν συνάδουν με την υψηλή ανάγκη προστασίας της ζώνης προτείνονται ως ξεχωριστή ΖΔΟΕ”.
Σχόλιο :
Ωστόσο, παρά την αναφορά εντός κειμένου σε Ζώνες Διατήρησης Οικοτόπων και Ειδών, οι επιμέρους ξεχωριστές ζώνες εντός της ΖΠΦ-02, όπου βρίσκονται οι προαναφερθείσες χρήσεις και υποδομές, χαρακτηρίζονται ως Ζώνες Βιώσιμης Διαχειρίσης Φυσικών Πόρων από 01-10 (σελ. 146). Ενώ είναι κατανοητή η δημιουργία των μικρότερων αυτών ζωνών εντός της ΖΠΦ-02, δεν υπάρχει σαφής τεκμηρίωση γιατί οι ζώνες αυτές χαρακτηρίζονται ως ΖΒΔΦΠ (ενώ έχει ήδη αναφερθεί ότι θα προταθούν ως ΖΔΟΕ). Είναι ίσως κατανοητή, με βάση την αντιστοίχηση ειδικών χρήσεων και ζωνών του π.δ. 59/2018, η επιλογή του χαρακτηρισμού αυτού εξαιτίας των εγκαταστάσεων του καζίνο και του μεγάλου ξενοδοχείου (οι οποίες προβλέπεται εμπίπτουν μόνο σε ΖΒΔΦΠ και όχι σε ΖΟΔΕ), ωστόσο αυτό θα πρέπει να τεκμηριώνεται επαρκώς και όχι με την γενική ως άνω περιγραφή εντός κειμένου.
Συγχρόνως, δεν τεκμηριώνεται η επιλογή του χαρακτηρισμού ΖΒΔΦΠ για τα λοιπά
επιμέρους μικρά πολύγωνα, καθώς στρατιωτικές εγκαταστάσεις, πάρκο κεραιών,
καταφύγια δύναται να χωροθετούνται εντός ΖΔΟΕ. Κατά συνέπεια, προτείνεται να εξεταστεί
ο χαρακτηρισμός ορισμένων εκ των ΖΒΔΦΠ εντός του γενικότερου περιγράμματος της
ΖΠΦ-02 ως ΖΔΟΕ.
Τέλος, προτείνουμε να ληφθεί υπόψη η σχεδιαζόμενη μετεγκατάσταση
του καζίνο Πάρνηθας (βλ. π.δ. 36/2023 - ΦΕΚ 79/Α/30.03.2023) κατά τον προσδιορισμό
των χρήσεων στη συγκεκριμένη ΖΒΔΦΠ, ενδεχομένως με την πρόβλεψη μεταβατικού
καθεστώτος για τη συγκεκριμένη χρήση.
Σχετικά με την προτεινόμενη χρήση (26.2) Ελικοδρόμιο (σελ. 113) σημειώνουμε ότι δεν
υπάρχει ενεργό ελικοδρόμιο στη Βίλα Παπαδόπουλου και δεν υπάρχει λόγος να
αναγνωριστεί αυτή η χρήση για το συγκεκριμένο σημείο.
Η Fajja ήταν ένα ζωντανό παλαιστινιακό χωριό κοντά στη σημερινή Petah Tikva, γνωστό για τις καλλιέργειες και την αγροτική του ζωή. Το 1948, στη διάρκεια της Νάκμπα, οι κάτοικοί της εκδιώχθηκαν βίαια και το χωριό καταστράφηκε. Σήμερα η περιοχή έχει απορροφηθεί από την επέκταση της πόλης, όμως για χιλιάδες Παλαιστίνιους πρόσφυγες και απογόνους τους η Fajja παραμένει σύμβολο μνήμης, απώλειας και δικαιώματος επιστροφής.
at the top of the right column (above the icon of the Virgin Mary).
