Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026
Νέες απειλές Τραμπ κατά Ιράν: «Θα τους επιτεθούμε πολύ σκληρά» αν δεν έρθουμε σε συμφωνία
JOINT BASE ANDREWS, MARYLAND - NOVEMBER 09: U.S. President Donald Trump gives brief remarks to members of the press after exiting Air Force One on November 9, 2025 at Joint Base Andrews, Maryland. Trump spent the weekend at his Mar-A-Lago estate in Palm Beach, Florida. (Photo by Tasos Katopodis/Getty Images)
«Θα τους επιτεθούμε, θα τους επιτεθούμε πολύ σκληρά, θα συνεχίσουμε τους βομβαρδισμούς», είπε ο Τραμπ σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο, αναφερόμενος στην κατάρριψη ενός ελικοπτέρου Apache στα Στενά του Ορμούζ από τις ένοπλες δυνάμεις του Ιράν.
Ο Αμερικανός πρόεδρος επανέλαβε ότι το Ιράν θα δεχθεί πλήγματα σήμερα.
«Θέλουμε μια συμφωνία που να έχει νόημα, θέλουμε μια συμφωνία που να λειτουργεί», πρόσθεσε ο Τραμπ σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν, λέγοντας πως η Τεχεράνη «μας κοροϊδεύει».
Ο ένοικος του Λευκού Οίκου σημείωσε παράλληλα ότι η Ισλαμική Δημοκρατία έχει ήδη συμφωνήσει να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αλλά η συμφωνία χρειάζεται ακόμη να υπογραφεί.
Η κρατική απαξίωση του σχολείου της γειτονιάς οδηγεί χιλιάδες παιδιά σε «Πανελλήνιες στα 12»
8.106 μαθητές διεκδίκησαν φέτος 1.809 θέσεις στα Πρότυπα σχολεία. Πίσω από τους πίνακες επιτυχόντων κρύβονται μήνες φροντιστηρίων, πίεσης και παιδιά 12 ετών που δίνουν τις πρώτες τους... «Πανελλήνιες», καθώς οι γονείς αναζητούν μια διέξοδο από το υποχρηματοδοτούμενο σχολείο της γειτονιάς. Και καθώς αυτό δεν ενισχύεται επαρκώς σε πόρους, προσωπικό και υποδομές από το κράτος, ξεκινά η αναζήτηση μιας «καλύτερης» εκπαιδευτικής διαδρομής. Σε ένα δημόσιο σχολείο που διαρκώς απαξιώνεται από χρόνια υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης, οι οικογένειες δεν επιλέγουν απλώς, αλλά αναζητούν διέξοδο, ενώ η ευθύνη της ποιοτικής εκπαίδευσης μετατοπίζεται από το κράτος στις πλάτες των παιδιών και των γονιών.
Επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο ΔΗΜ.Ω.Σ. Περιστεριού, 22 Σεπτεμβρίου 2025.
Τι ωθεί τις οικογένειες να αναζητούν διέξοδο από το σχολείο της γειτονιάς;
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι τα εξής: τι είναι αυτό που ωθεί ολοένα και περισσότερες οικογένειες να αναζητούν διέξοδο από το σχολείο της γειτονιάς; Γιατί ένας γονιός επιλέγει να υποβάλει το παιδί του, αλλά και τον εαυτό του, σε αυτή τη στρεσογόνο και κοστοβόρα διαδικασία της προετοιμασίας για την εξεταστική δοκιμασία, στην ηλικία των 12 ετών;
Η επιλογή αυτή, δεν είναι ουδέτερη ούτε πραγματικά ελεύθερη. Διαμορφώνεται από την ολοένα και μεγαλύτερη αποδυνάμωση του σχολείου της γειτονιάς, το οποίο πολλοί γονείς δεν εμπιστεύονται πλέον ως επαρκές πλαίσιο εκπαίδευσης. Γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί εκφράζουν διάχυτη αίσθηση απογοήτευσης από τη δημόσια εκπαίδευση. Δημόσια σχολεία υποστελεχωμένα, με χαμηλή κρατική χρηματοδότηση, πολυάριθμα τμήματα και ανεπαρκείς ή επικίνδυνες υποδομές, εκπαιδευτικοί όχι μόνο λιγοστοί αλλά και κακοπληρωμένοι, ελάχιστες ή και καθόλου επιπλέον δράσεις (π.χ. όμιλοι και προγράμματα), συνθέτουν τους λόγους για τους οποίους ολοένα και αυξάνεται η ζήτηση για τα Πρότυπα.
Εκεί, υπάρχει αυξημένη θεσμική οικονομική υποστήριξη, περισσότερες εκπαιδευτικές δράσεις και εξειδικευμένα προγράμματα, όπως εκπαιδευτικοί όμιλοι, διαγωνισμοί, ερευνητικές δραστηριότητες και συνεργασίες με φορείς, ενώ η συγκέντρωση μαθητών με υψηλές επιδόσεις αλλά και οι ποιοτικότερες υλικοτεχνικές υποδομές προσελκύουν ευκολότερα εκπαιδευτικούς, οι οποίοι για να διδάξουν στο Πρότυπο χρειάζεται επιπλέον να έχουν αυξημένα ακαδημαϊκά προσόντα, όπως μεταπτυχιακό ή /διδακτορικό και αυξημένη διδακτική εμπειρία .
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης), η εικόνα της δημόσιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από χαμηλή χρηματοδότηση σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες του Οργανισμού. Σύμφωνα με την έκθεση Education at a Glance 2025, η συνολική επένδυση στην εκπαίδευση από την πρωτοβάθμια έως την τριτοβάθμια εκπαίδευση στα δημόσια σχολεία αντιστοιχεί στο 3,9% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ ανέρχεται στο 4,7%. Παράλληλα, η δημόσια δαπάνη ανά μαθητή φτάνει τα 6.420 δολάρια ετησίως, σχεδόν στο μισό του μέσου όρου του ΟΟΣΑ, που ξεπερνά τα 12.000 δολάρια. Επιπλέον, μόλις το 78,3% της χρηματοδότησης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης προέρχεται από δημόσιους πόρους, έναντι 90,1% κατά μέσο όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της PISA 2022, τα οποία εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στις πιο πρόσφατες αναλύσεις του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, το 54,3% των 15χρονων μαθητών φοιτά σε σχολεία όπου οι διευθυντές δηλώνουν ότι η εκπαιδευτική διαδικασία παρεμποδίζεται «σε κάποιον βαθμό» ή «σε μεγάλο βαθμό» από την έλλειψη διδακτικού προσωπικού. Το ποσοστό αυτό είναι υψηλότερο από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ (46,7%) και παρουσιάζει εντυπωσιακή αύξηση σε σχέση με το 2018, όταν ανερχόταν μόλις στο 26%. Παράλληλα, το 26% των μαθητών φοιτά σε σχολεία όπου οι διευθυντές αναφέρουν προβλήματα λόγω ανεπαρκούς ή ελλιπώς καταρτισμένου εκπαιδευτικού προσωπικού, έναντι 13% το 2018.
Τα στοιχεία αυτά της διαχρονικής υστέρησης στη χρηματοδότηση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, εξηγούν τις ελλείψεις προσωπικού, τις περιορισμένες υποδομές και την αυξημένη εξάρτηση των οικογενειών από την εξωσχολική υποστήριξη και τη στροφή τους σε ιδιωτικά ή πρότυπα σχολεία. Η επιλογή τους αποτελεί συχνά μία απέλπιδα προσπάθεια αποφυγής ενός δημόσιου εκπαιδευτικού περιβάλλοντος που οι ίδιοι οι γονείς θεωρούν ανεπαρκές.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η επιτυχία στις εξετάσεις των Προτύπων μετατρέπεται σε στόχο ολόκληρης της οικογένειας. Η εξωσχολική προετοιμασία, τα ιδιαίτερα μαθήματα και η πολύμηνη πίεση στα παιδιά εμφανίζονται όχι ως επιλογή ή πολυτέλεια, αλλά ως αναγκαία προϋπόθεση για την πρόσβαση σε μια ποιοτικότερη «δωρεάν» εκπαίδευση. Μία εκπαίδευση όμως,για την οποία, αν θες να έχεις «εισιτήριο», θα χρειαστεί να πληρώσεις την προετοιμασία, οικονομικά και ψυχικά.
Μιλήσαμε με τη Δήμητρα, μητέρα τριών παιδιών που φοίτησαν ή εξακολουθούν να φοιτούν σε πρότυπα σχολεία. Η Δήμητρα περιέγραψε την πιο πρόσφατη εμπειρία της, αυτήν της προετοιμασίας του μικρότερου γιου της, Ευθύμη, 15χρονου μαθητή Πρότυπου Γυμνασίου.
Γιατί πρότυπο;
«Θεωρούσα ότι το πρότυπο είναι καλύτερη επιλογή και από ότι είχα δει πήγαιναν και ταξίδια, έκαναν ενδιαφέροντα πράγματα, είχαν ομίλους μετά το σχολείο και γινόταν θεωρούσα πιο σοβαρή δουλειά, ενώ στο δημόσιο της περιοχής μας, για το οποίο ήξερα και είχα παραστάσεις, όλα ήταν πιο χαλαρά, το μάθημα ήταν πιο χαλαρό και οι απαιτήσεις πολύ πιο λίγες. Και το περιβάλλον ήταν, πώς να το πω τώρα, νομίζω πως κατέβαζε τα παιδιά θεωρώ προς τα κάτω. Δηλαδή κατέβαζε το επίπεδο, οπότε δημιουργούσε και χαμηλές προσδοκίες. Άρα σε ένα πρότυπο σχολείο θεωρούσα ότι μπορούν να έχουν υψηλότερες προσδοκίες και τα ίδια τα παιδιά» ανέφερε
Η Δήμητρα θυμάται την προετοιμασία του μικρότερου γιου της, η οποία, όπως ανέφερε, ξεκίνησε πολύ νωρίς και ήταν ιδιαιτέρως αγχώδης.«Όταν προετοιμαζόταν ο Ευθύμης ξεκινήσαμε στην πέμπτη δημοτικού την προετοιμασία γιατί, στην τρίτη και τετάρτη δημοτικού έκανε μάθημα μέσω τηλεκπαίδευσης, οπότε θεωρούσαμε ότι είναι πίσω. Άρα, η προετοιμασία κυρίως για το μάθημα της νεοελληνικής γλώσσας ξεκίνησε από την πέμπτη δημοτικού και μετά, στην έκτη δημοτικού, έκανε και μαθηματικά. Διαβάζαμε μαζί», είπε.
«Τα πράγματα μέσα στην τελευταία δεκαετία έχουν αλλάξει πάρα πολύ… οι εξετάσεις έχουν δυσκολέψει πάρα πολύ»
Η προετοιμασία για τα Πρότυπα σχολεία, όπως τη θυμάται η μητέρα, δεν είναι κάτι που τα παιδιά μπορούν εύκολα να υπολογίσουν εκ των προτέρων. «Τα παιδιά γενικά, όταν ξεκινούν αυτή την προετοιμασία δεν μπορούν να φανταστούν το μέγεθος της δουλειάς που πρέπει να κάνουν για να πετύχουν τον στόχο τους», λέει χαρακτηριστικά. Όπως εξηγεί, πολλά παιδιά ξεκινούν με την αίσθηση ότι επειδή είναι καλοί μαθητές στο σχολείο, θα τα καταφέρουν και στις εξετάσεις.
Η ίδια περιγράφει μια συνθήκη όπου η προετοιμασία δεν μπορεί να βασιστεί μόνο στο σχολείο. «Ιδιαίτερο, ή φροντιστήριο», απάντησε χωρίς δισταγμό. Και όταν τίθεται το ερώτημα αν θα μπορούσαν να περάσουν χωρίς ιδιαίτερα, η απάντησή της είναι κατηγορηματική: «Όχι, δεν υπάρχει περίπτωση».
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της περιγραφής της αφορά το περιεχόμενο των εξετάσεων. Όπως λέει, η εμπειρία της προετοιμασίας του παιδιού τής έδειξε ότι οι εξετάσεις δεν δοκιμάζουν συχνά τα παιδιά βασιζόμενες απλώς στη σχολική ύλη του Υπουργείου Παιδείας των τελευταίως τάξεων του Δημοτικού, αλλά απαιτούν συγκεκριμένες τεχνικές. «Υπάρχουν θέματα πάγια… υπάρχουν κάποια κόλπα πια», λέει, εξηγώντας ότι χωρίς αυτά τα «κόλπα» η επίλυση των θεμάτων είναι δύσκολη και βέβαια ο τρόπος επίλυσης δε διδάσκεται στο δημοτικό από το πρόγραμμα σπουδών.
Η επιτυχία, λοιπόν, δεν εξαρτάται από τη γενική επίδοση στο σχολείο, αλλά από την εξοικείωση με έναν συγκεκριμένο τρόπο εξέτασης. «Αυτά τα κόλπα όμως δεν τα μαθαίνεις στο σχολείο», σημείωσε και υπογράμμισε το χάσμα ανάμεσα στη σχολική διδασκαλία του δημοτικού και στις απαιτήσεις των εξετάσεων.
«Νομίζω ότι ήταν και της πρώτης γυμνασίου η ύλη… τουλάχιστον στα μαθηματικά». Η παρακολούθηση, λοιπόν, επιπλέον μαθημάτων, μετά το σχολείο, είναι σχεδόν μονόδρομος για τους νεαρούς μαθητές.
Παρά την οργανωμένη προετοιμασία, το βάρος δεν ήταν μόνο πρακτικό αλλά και ψυχολογικό. Η ίδια παραδέχεται ότι είχε έντονο άγχος, έστω κι αν προσπαθούσε να μην το μεταφέρει στα παιδιά: «Εγώ είχα άγχος, δεν το συζητούσαμε όμως». Το άγχος αυτό, όπως αφήνει να εννοηθεί, δεν αφορούσε μόνο μια εξέταση, αλλά μια συνολική αβεβαιότητα για το αν το παιδί θα καταφέρει να ενταχθεί σε ένα «καλύτερο» εκπαιδευτικό περιβάλλον.
«Σαν πανελλήνιες στα 12»
Περιγράφοντας την εμπειρία των εξετάσεων, η μητέρα τις συνέκρινε ευθέως με τις πανελλαδικές εξετάσεις. «Είναι για τα παιδιά σε αυτή την ηλικία… σαν αυτή που βιώνουν τα παιδιά της τρίτης λυκείου όταν πάνε για πανελλήνιες. Σαν πανελλήνιες στα 12»», λέει.
Πέρα από την ψυχολογική και εκπαιδευτική διάσταση, η μητέρα αναφέρεται και στην οικονομική επιβάρυνση στην οποία υπόκειται η οικογένεια για την προετοιμασία. Όπως λέει, το κόστος είναι σημαντικό, ειδικά όταν απαιτούνται ιδιαίτερα μαθήματα.
Τέλος, η Δήμητρα ανέφερε πως η επιλογή των Προτύπων δεν προέκυψε από μια προκαθορισμένη προτίμηση, αλλά από τη σύγκριση με το σχολείο της γειτονιάς. Αν το δημόσιο σχολείο είχε αντίστοιχες προδιαγραφές, η ίδια δηλώνει ότι θα το προτιμούσε χωρίς δεύτερη σκέψη. «Ναι, ναι, θα το διάλεγα αν ήταν το ίδιο», λέει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας: «αν όλα τα σχολεία ήταν όπως τα πρότυπα σχολεία που έχω δει τώρα… εννοείται πως θα το επέλεγα. Δυστυχώς όμως δεν είναι».
«Έβλεπα όλους τους άλλους χαλαρούς και εγώ διάβαζα όλη μέρα»
Για τον Ευθύμη, οι εξετάσεις για το Πρότυπο σχολείο δεν ήταν απλώς μια δοκιμασία μερικών ωρών, αλλά μια διαδικασία που καθόρισε την καθημερινότητά του για μήνες. Θυμάται ότι, ενώ οι περισσότεροι συνομήλικοί του απολάμβαναν την ανεμελιά των τελευταίων τάξεων του δημοτικού, ο ίδιος βρισκόταν σε μια διαρκή προετοιμασία. «Έβλεπα όλους τους άλλους που ήταν χαλαροί και εγώ διάβαζα όλη μέρα. Μου φαινόταν βουνό».
Το πρόγραμμά του ήταν αυστηρά οργανωμένο γύρω από τον στόχο της επιτυχίας. Σχολείο το πρωί, διάβασμα το μεσημέρι, προπόνηση μπάσκετ το απόγευμα και ξανά προετοιμασία το βράδυ. «Έκανα ασκήσεις και κείμενα όταν γυρνούσα από το σχολείο και μπορεί και το βράδυ να έκανα λίγη εξάσκηση στο λεξιλόγιο», θυμάται.
Στην ερώτηση αν θα μπορούσε να ανταποκριθεί χωρίς ιδιαίτερα μαθήματα και τη βοήθεια των γονιών του, η απάντηση είναι κατηγορηματική: «Όχι». Ο ίδιος θεωρεί ότι οι απαιτήσεις των εξετάσεων ξεπερνούσαν κατά πολύ όσα διδασκόταν στο σχολείο. «Σε σύγκριση με ένα άλλο παιδί της τάξης, ακόμη και να ήταν και από τους καλούς μαθητές, αυτά που ήξερε με αυτά που έκανα εγώ πιστεύω ότι ήταν τελείως διαφορετικού επιπέδου»,σημειώνει.
Αν και, όπως αναφέρει ο ίδιος, διαχειριζόταν σχετικά ψύχραιμα τη διαδικασία της προετοιμασίας, η πίεση δεν ήταν πάντα διαχειρίσιμη. «Κάποιες φορές δεν το διαχειριζόμουν και πολύ καλά», λέει. Όταν του ζητήσαμε να εξηγήσει τι εννοεί, εκείνος απάντησε πως η συνολική κατάσταση κάποιες φορές τον οδηγούσε σε τέτοια συναισθηματική φόρτιση που, όπως ανέφερε, «βάραγε τα χέρια του στον τοίχο μέχρι να ματώσουν ή έκλαιγε πολύ», ενώ άλλες φορές είπε πως απλώς ήταν προσηλωμένος στον στόχο του, χωρίς να αφήνει τον εαυτό του να βιώσει το στρες.
«Χωρίς προετοιμασία είναι πλέον πολύ δύσκολο»
Η Μαρία, καθηγήτρια που τα τελευταία χρόνια προετοιμάζει μικρούς μαθητές για τις εξετάσεις των Προτύπων τόσο σε τμήματα φροντιστηρίου όσο και με ιδιαίτερα μαθήματα, περιγράφει μια διαδικασία που έχει γίνει αισθητά πιο απαιτητική. Αν και τυπικά η ύλη των εξετάσεων ταυτίζεται με την ύλη του Δημοτικού, στην πράξη το επίπεδο δυσκολίας είναι πολύ υψηλότερο. «Τα θέματα είναι απαιτητικά», εξηγεί. «Η ύλη είναι η ύλη που διδάσκονται στο δημοτικό θεωρητικά. Σαφώς όμως πέφτουν και πιο αυξημένης δυσκολίας θέματα». Στα μαθηματικά, μάλιστα, σημειώνει ότι τα τελευταία χρόνια η δυσκολία έχει αυξηθεί σημαντικά, σε σημείο που πολλοί εκπαιδευτικοί να θεωρούν απαραίτητη την εξοικείωση των παιδιών με μαθηματικούς διαγωνισμούς.
Η ίδια περιγράφει μια προετοιμασία που ξεκινά όλο και νωρίτερα. «Υπάρχουν παιδιά που ξεκινούν από την Ε΄ Δημοτικού, άλλα από το καλοκαίρι πριν από την ΣΤ΄ και άλλα τον Σεπτέμβριο της τελευταίας χρονιάς. Όλα, όμως, καλούνται να ανταποκριθούν σε έναν ιδιαίτερα αυξημένο όγκο εργασίας», λέει. Στο φροντιστήριο όπου εργαζόταν, οι μαθητές έγραφαν κάθε μήνα διαγωνίσματα προσομοίωσης διάρκειας δυόμισι ωρών, ακολουθώντας ακριβώς τη διαδικασία των πραγματικών εξετάσεων. «Κάναμε και τεστ διαχείρισης χρόνου», λέει, περιγράφοντας μια προετοιμασία που δεν αφορά μόνο τη γνώση αλλά και την εξοικείωση με τις συνθήκες πίεσης.
Η πίεση αυτή αποτυπώνεται και στη συμπεριφορά των μαθητών κατά τη διάρκεια της χρονιάς. «Υπάρχουν παιδιά που είναι πολύ αγχωμένα. Υπάρχουν παιδιά που απογοητεύονται γιατί νιώθουν μια ματαίωση, επειδή διαβάζουν πάρα πολύ και νιώθουν ότι δεν τα καταφέρνουν», λέει. Όπως τονίζει, μεγάλο ρόλο παίζει ο τρόπος με τον οποίο η οικογένεια διαχειρίζεται τη διαδικασία. Για τον λόγο αυτό προσπαθεί να μεταφέρει διαρκώς στους μαθητές της ότι η αξία της προετοιμασίας δεν εξαντλείται στο αποτέλεσμα. «Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα, αλλά να κάνουν αυτή την προσπάθεια και να την φέρουν εις πέρας», υποστηρίζει.
Παρότι αναγνωρίζει τα οφέλη της διαδικασίας σε επίπεδο γνώσεων και δεξιοτήτων, παραδέχεται ότι η επιτυχία στις εξετάσεις είναι δύσκολο να επιτευχθεί χωρίς εξωσχολική υποστήριξη. Όταν ερωτάται αν ένας μαθητής μπορεί να περάσει βασιζόμενος αποκλειστικά στο δημόσιο σχολείο, η απάντησή της είναι επιφυλακτική. «Είναι πολύ δύσκολο», λέει. Αν και αναγνωρίζει ότι υπάρχουν δάσκαλοι που προσπαθούν να προετοιμάσουν τα παιδιά μέσα στην τάξη, επισημαίνει ότι το Δημοτικό δεν έχει ως αποστολή του να λειτουργεί ως προπαρασκευαστικό κέντρο για τα Πρότυπα. Έτσι, το κενό καλύπτεται σχεδόν αναγκαστικά από φροντιστήρια και ιδιαίτερα. «Οι γνώσεις που απαιτούνται πατάνε σε μία ύλη που έχουν διδαχθεί τα παιδιά, αλλά είναι πολύ υψηλό το επίπεδο», εξηγεί.
Στην προσπάθειά της να ερμηνεύσει τη διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση για τα Πρότυπα σχολεία, η καθηγήτρια στέκεται κυρίως στον φόβο των γονιών. «Βλέπουν τις ελλείψεις που υπάρχουν στα σχολεία της γειτονιάς και φοβούνται πάρα πολύ», αναφέρει. Πέρα από την ποιότητα της διδασκαλίας, πολλοί γονείς ανησυχούν για το σχολικό περιβάλλον, τις παρέες και τις συνθήκες κατά τις οποίες πραγματοποιείται η εκπαιδευτική διαδικασία. «Νομίζω ότι πιο πολύ φοβούνται το περιβάλλον», λέει χαρακτηριστικά.
Η μετατόπιση της ευθύνης της ποιοτικής εκπαίδευσης από το κράτος στην οικογένεια και το παιδί
Έτσι, η κρατική απαξίωση του δημόσιου σχολείου, η υποστελέχωση και η υποχρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης και το κλίμα ανασφάλειας που αυτές δημιουργούν στις οικογένειες, καλούν γονείς και μαθητές να αναζητήσουν ατομικές λύσεις για προβλήματα που στην πραγματικότητα έχουν συστημικό χαρακτήρα.
Με άλλα λόγια, το στρες για ποιοτική δευτεροβάθμια εκπαίδευση ιδιωτικοποιείται: αυτό που θα έπρεπε να είναι συλλογικό θέμα, ευθύνη και υποχρέωση ενός υποστηρικτικού δημόσιου συστήματος, γίνεται ατομικό και οικογενειακό βάρος. Οι μαθητές δεν αρκεί να μάθουν, πρέπει να επιβιώσουν, και οι γονείς αναγκάζονται να επενδύσουν χρόνο, χρήμα και ψυχική αντοχή, απλώς για να καλύψουν τα κενά των πόρων που το κράτος δεν παρέχει. Η εικόνα που προκύπτει είναι μια σταδιακή μετατόπιση της ευθύνης από το κράτος στο άτομο, σε μία αποποίηση δημόσιων ευθυνών σχετικά με την υποστήριξη ενός βασικού αγαθού και δικαιώματος: αυτού της δημόσιας, αξιοπρεπούς, ποιοτικής παιδείας.
Είναι έξοχο να ακούς
Είναι έξοχο να ακούς να οικτίρουν τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας σε σχέση με την Οθωμανική περίοδο που έληξε πριν περίπου έναν αιώνα,
οι ίδιοι άνθρωποι που θεωρούν απολύτως λογικό ότι το 1948 ιδρύθηκε ένα κράτος Εβραίων εποίκων σε μια περιοχή από την οποία είχαν ξεριζωθεί πριν από 20 αιώνες.
ΣΚΑΙ - Καιρίδης, να τους χαίρονται οι οπαδοί τους.
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0nXieecjgpjda5KVFn7C8cULFpSwzRUqUnesXfGhfDaxGSTiJhfcyHSGUy4SxKyKsl&id=100075120776319&__cft__[0]=AZYFwr60annvRA907kmLxJ0hK912kEZ1TgYDaflShxzENNooGZZLrj-5-gqfrID9m_MSBOljfA1MJv83sMOV9_DoXXHAn8ivselLF5T8l4fuJSqwrGzQwyppZT1bCLBPUEvf5JADfb_owOEh7kefIUmZn5YBwPEJuNQ4jci1-aq2g7vY2d0VDMnC1jSbryJmn9VPcyJlNrgu2EkNGosOx0oC1TzZKYVlMzYwQdw8RCieYA&__tn__=%2CO%2CP-y-R
Μπράβο σου ρε Αλβανέ
Μπράβο σου ρε Αλβανέ - Αλβανέ που δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ να κοιτάς σαν απαθής χάνος τα λαμόγια που σε κυβερνάνε καθώς ξεπουλάνε την χώρα σου μπιρ παρά και απλά να μουρμουράς καθιστός στον καναπέ ψάχνοντας για δήθεν "Μεσσίες" που θα σε ξαναπροδώσουν αντί να βγεις στους δρόμους και να μην αφήσεις πέτρα πάνω στην πέτρα.
https://www.facebook.com/p.g.papanikolaou/posts/pfbid02wyjY6P6bx8vsyKqfwjBDo1NFy2bmRjTw8wCdx1CDCpo9MXevDGrsPRRAnW1eHncFl?__cft__[0]=AZbf0Oq_ldSlnGuCFSr3MplL0oSY8irgrNZggh5TBuS5IL9nPmSNqH1-Lsqwokcc37498N5bqmRzdBrIcQ7WsD7eDHVUvUtlRyh88rMnMDF0YehAC8D_3hlkuUNZ1Oj93nxZN2DgRdzN2iYok7DWce7H47_0rv5_zBt7yi3i-vlm074FP4wRyXVd1NkYaqEFB3hpo3widEwRLcQ0OULXfkLL49CuxnZMATczcTsyyRMJDw&__tn__=%2CO%2CP-y-R
Η Σφαγή του Διστόμου
Η Σφαγή του Διστόμου υπήρξε ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα των Ναζί στην κατεχόμενη Ελλάδα. Το πρωί της 10ης Ιουνίου 1944 γερμανική στρατιωτική φάλαγγα των Ες-Ες ξεκίνησε από τη Λιβαδειά για την Αράχωβα, με σκοπό την εκκαθάριση της περιοχής από τις αντάρτικες δυνάμεις. Στο Δίστομο ενώθηκε με άλλη γερμανική ομάδα που είχε ξεκινήσει από την Άμφισσα και προχώρησαν προς το Στείρι. Οι κάτοικοι έλαβαν εντολή να μην απομακρυνθούν από το χωριό, μέχρι την επιστροφή των γερμανικών δυνάμεων.
Στη θέση Καταβόθρα οι Γερμανοί δέχθηκαν επίθεση από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Μετά από σύντομη, αλλά σφοδρή μάχη, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 15 νεκρούς και άλλους τόσους τραυματίες. Οι γερμανικές απώλειες ανήλθαν σε 6 νεκρούς και 15 τραυματίες.Play Video
Οι Γερμανοί απέδωσαν την επίθεση του ΕΛΑΣ σε ειδοποίηση των κατοίκων του Διστόμου και επέστρεψαν στο χωριό για να εκδικηθούν. Με διαταγή του διοικητή τους, υπολοχαγού Χανς Ζάμπελ, το Δίστομο πυρπολήθηκε και 218 κάτοικοι (114 γυναίκες και 104 άνδρες) εκτελέστηκαν απάνθρωπα. Μεταξύ των νεκρών, 45 παιδιά και έφηβοι και 20 βρέφη.
Η πρωτοφανής θηριωδία έγινε αμέσως γνωστή μέσω του BBC στο εξωτερικό και προκάλεσε την κατακραυγή της διεθνούς κοινής γνώμης. Η Γερμανική Διοίκηση της Αθήνας επέρριψε την ευθύνη αποκλειστικά στους κατοίκους του Διστόμου, επειδή, όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή της, δεν συμμορφώθηκαν με τις στρατιωτικές εντολές.
Μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου μπόρεσε να ανακαλύψει τον υπεύθυνο της Σφαγής, Χανς Ζάμπελ, ο οποίος είχε καταφύγει στο Παρίσι και είχε συλληφθεί. Οι γαλλικές αρχές τον παρέδωσαν στις ελληνικές, οι οποίες τον προφυλάκισαν.
Τον Αύγουστο του 1949 ομολόγησε την έκταση των γερμανικών θηριωδιών στο Δίστομο, αλλά δικαιολογήθηκε ότι εκτελούσε διαταγές ανωτέρων του. Κατά τη διάρκεια της προφυλάκισής του, ο Ζάμπελ εκδόθηκε προσωρινά στη Δυτική Γερμανία για άλλη υπόθεση, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεών του.
Δείτε: «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη», ντοκιμαντέρ του Στέφαν Χάουπτ (2006).
Η σφαγή του Διστόμου, όπως την αφηγείται ένα τετράχρονο παιδί που επέζησε από την καταστροφή, ο Αργύρης Σφουντούρης.
Η σφαγή του Διστόμου, όπως την αφηγείται ένα τετράχρονο παιδί που επέζησε από την καταστροφή, ο Αργύρης Σφουντούρης.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/450
Άγιος Σάββας ο Οσιομάρτυρας ο Σταγειρίτης
Ο Άγιος Οσιομάρτυς Σάββας γεννήθηκε στα Στάγειρα περί τα τέλη του 18ου αιώνα μ.Χ. Από αγάπη προς το μοναχικό βίο καταφεύγει στη μονή Κωνσταμονίτου του Αγίου Όρους, όπου ασκείται ως μοναχός. Η μετάβασή του σε αυτή τη μονή δικαιολογείται από τη σχέση που είχε με τα Στάγειρα και γενικά με τη Χαλκιδική.
Στη μονή αυτή, που τιμάται προς τιμήν του Αγίου Πρωτομάρτυρα και Αρχιδιακόνου Στεφάνου, αφιέρωσε το βίο του ο Άγιος Σάββας και προέκοπτε στην αρετή και την ευσέβεια, προετοιμαζόμενος έτσι να λάβει και το στεφάνι του μαρτυρίου.
Ο Άγιος Σάββας ζούσε, κατά την επανάσταση της Χαλκιδικής, το 1821 μ.Χ., όταν κλήθηκε να ακολουθήσει την οδό του μαρτυρίου. Μοναδική πηγή του μαρτυρίου είναι ο μοναχός Δοσίθεος, ο Λέσβιος Κωνσταμονίτης, ο οποίος περιγράφει το μαρτύριο πέντε Οσιομαρτύρων εκ της Μονής Κωνσταμονίτου, υπό τον τίτλο «Νέον ὑπόμνημα τῶν νεοφανῶν Ἱερομαρτύρων καὶ Ὁσιομαρτύρων, τῶν ἐν λαμψάντων ἁγιορειτῶν ὁσίων Πατέρων, κατὰ τὴν ἐπανάστασιν τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ τῶν Ὀθωμανῶν θανατωθέντων» (βλέπε και 12 Ιουνίου).
Ας δούμε πως περιγράφει ο Δοσίθεος το μαρτυρικό τέλος του Αγίου Σάββα: «Τώρα δὲ ἀδελφοί, ἂς ἔλθωμεν εἰς τὸν ἁπλοῦν Σάββαν τὸν Σταγειρίτην, ὅστις προεγνώρισε καὶ αὐτὸς μακάριος τοῦ θανάτου του τὸν τρόπον, διότι ἀναχωρώντας ἀπὸ τὸ Κοινόβιον, ὅταν ἐστάλθη ἔξω εἰς τὴν Ἱερισσὸν ἀπὸ τοὺς Πατέρας, εἶπεν εἰς ἕνα ἀδελφὸν τοῦ κοινοβίου φίλον του τὸ μέλλον γενέσθαι.
Εἶδε, λέγω ἐν ὁράματι τὴ νύκτα, ὅτι διώκοντές τον οἱ ἐχθροὶ τὸν ἐθανάτωσαν. Καὶ οὕτως ἐφάνη εἰς τὸν μακάριον, ὅτι ἡ ψυχή του ἐπέταξεν εἰς τοὺς οὐρανούς, τὸ δὲ σῶμά του εἰς τὴν γῆν. Καὶ ἀλήθευσεν ἡ πρόγνωσις καὶ ἡ πρόρρησις αὕτη μετὰ τοῦ ὁράματος. Διότι ἀπερνώντας ἐκεῖθεν ἀπὸ τὴν τοῦ Ζωγράφου σεβάσμιαν Μονήν, ἐθανατώθη ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς ὁ μακάριος, ὁμοῦ μὲ ἄλλον ἕνα κοσμικόν, δοῦλον καὶ αὐτὸν τοῦ Μοναστηρίου, καὶ οἱ δύο ἦτον Σταγειρῖται. Καὶ οὕτως ἔγινεν ἡ μακαρία κοίμησις καὶ αὐτῶν».
Έτσι μαρτύρησε ο Άγιος Οσιομάρτυρας Σάββας και έλαβε τον αμαράντινο στέφανο της δόξας του Θεού.
Την πρώτη εικόνα του Αγίου ιστόρησε ο αγιογράφος Χρήστος Καραπάλης και την ακολουθία συνέθεσε ο υμνογράφος κ. Χαράλαμπος Μπούσιας.
Η πρώτη πανήγυρις προς τιμήν του Αγίου έγινε το 1988 μ.Χ. όταν υπεδέχθη η ενορία την πρώτη εικόνα του Αγίου και παρευρέθη ο Μητροπολίτης Ιερισσού κυρός Νικόδημος.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Των Σταγείρων τον γόνον και μονής εγκαλλώπισμα του Κωνσταμονίτου εν Άθω, τον την βίβλον σφραγίσαντα αυτού της πανοσίας βιοτής δι’ αίματος ιδίου μυστικώς, θείον Σάββαν, εγκωμίων αναφωνούντες ρόδοις καταστέψωμεν. Δόξα τω σε κρατύναντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω σε μεσίτην κραταιόν πιστοίς δωρήσασθαι.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Των Σταγείρων το κλέος και του Άθω το καύχημα, τον Οσιομάρτυρα Σάββα, εν ωδαίς ευφημήσωμεν, ασκήσει και αθλήσει κρατερά ενίκησε τον δόλιον εχθρόν, και κατ’ όναρ ηξιώθη θείας φωνής, προειπούσης το μαρτύριον. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε ενισχύσαντι, δόξα εν υστέροις τοις καιροίς, σε στεφανώσαντι.
Κοντάκιον
Ήχος πλ. δ’. Τη Υπερμάχω.
Του Χριστού ακολούθησας θείοις ίχνεσι και σταυρόν επωμαΐδιον αράμενος της ασκήσεως την μάνδραν Κωνσταμονίτου ως κονίστραν τελειώσεως επέλεξας, πριν ή λάβης της αθλήσεως τον στέφανον όθεν κράζομεν Χαίροις, Σάββα μακάριε.
Μεγαλυνάριον
Λίμασιν εφοίνιξας την στολήν της ψυχής σου, Σάββα, δι’ ασκήσεως, ήνπερ πριν, Σταγειρίτα μάκαρ, εν τη Κωνσταμονίτου μονή αρτίως πλείστοις πόνοις ελεύκανας.
Όσιοι Θεοφάνης και Πανσέμνη
Eις τον Θεοφάνη.
Ὁ Θεοφάνης ἐτρυγήθης ἐκ βίου,
Θεῷ φανεὶς πέπειρος ὡς εἰπεῖν βότρυς.
Eις την Πανσέμνην.
Eἰ καὶ θανούσης ἐκλαθοίμην Πανσέμνης,
καὶ Xριστὸς αὐτὸς εὐθὺς ἐκλάθοιτό μου.
Ὁμοῦ ἀσκήσαντες Θεοφάνης καὶ Πανσέμνη,
Θεοφανείας μετέχουσιν ὁμοίως.
Ο Όσιος Θεοφάνης καταγόταν από την Αντιόχεια, και γεννήθηκε από γονείς ειδωλολάτρες. Σε ηλικία μόλις 15 χρονών, παντρεύτηκε και μετά τρία χρόνια έγγαμης ζωής, η σύζυγός του πέθανε. Αυτός τότε αποσύρθηκε σ' ένα μικρό κελί, αφού πρώτα κατηχήθηκε και βαπτίστηκε χριστιανός, και εκεί ζούσε ζωή οσία.
Όταν έμαθε ότι κάποια πόρνη, Πανσέμνη ονομαζόμενη, παρέσυρε πολλούς στο θάνατο της αμαρτίας, έβγαλε τα φτωχικά του ρούχα, ντύθηκε λαμπρή φορεσιά και πήγε στον πατέρα του. Του είπε ότι θέλει να ξαναπαντρευτεί και γι' αυτό χρειαζόταν χρήματα. Ο πατέρας του χάρηκε και του έδωσε αρκετά χρυσά νομίσματα για τους γάμους του. Ο Θεοφάνης μόλις πήρε το χρυσό, πήγε και βρήκε την ωραία Πανσέμνη. Αφού έφαγαν και ήπιαν μαζί, τη ρώτησε αν θέλει να γίνει γυναίκα του, με την προϋπόθεση όμως να γίνει χριστιανή. Η Πανσέμνη διέκρινε ότι, αυτός δεν ήταν σαν τους συνηθισμένους εραστές και τα λόγια του είχαν μιλήσει στην καρδιά της. Με χαρά λοιπόν μοίρασε τα υπάρχοντα της στους φτωχούς, βαπτίστηκε χριστιανή και έζησε με τον όσιο Θεοφάνη σ' ένα διπλανό κελί.
Ήταν τόσο ειλικρινής η μετάνοιά της Πανσέμνης και τόσο προόδευσε σε αρετή και οσιότητα, ώστε αξιώθηκε από τον Θεό και δια της θεραπευτικής χάριτος.
Έτσι, θεοφιλώς και με οσιότητα αφού έζησε, κοιμήθηκε με ειρήνη. Μετά από λίγες εβδομάδες ακολούθησε αυτήν και ο Θεοφάνης.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν Συνάναρχον Λόγον.
Ἱλασμοῦ τῶν πταισμάτων τυχοῦσα πάνσεμνε, τῷ φέγγει τῆς μετανοίας καταυγασθεῖσα τὸν νοῦν, τῆς ἀσκήσεως ἐφάνης θεῖον σέμνωμα, ὅθεν θαυμάτων δωρεᾶς, σὲ ἠξίωσε Χριστός, Πανσέμνη Ὁσία Μῆτερ, Ὃν δυσώπει τοῦ οἰκτηρῆσαι, ἡμᾶς τοὺς πίστει εὐφημοῦντάς σε.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁσίως βιώσαντες ἐπὶ τῆς γῆς τὴν ἰσχύν, ἐχθροῦ ἐταπείνωσαν ὁ Θεοφάνης ὁμοῦ, Πανσέμνη ἡ πάνσεμνος, ὅθεν τῆς οὐρανίου, βασιλείας τυχόντες, ἄπαυστον ἱκεσίαν τῷ Θεῷ ἐκτελοῦσι, ὑπὲρ τῶν ἐπιτελούντων αὐτῶν, μνήμην τὴν εὔσημον.
Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Τὴν τῶν Ὁσίων ξυνωρίδα εὐφημήσωμεν, τὸν Θεοφάνην, ἀσκητῶν τὸ ἐγκαλλώπισμα, καὶ Πανσέμνην μετανοίας εὔοσμον μῦρον, ἣν ὁ Ὅσιος τὸν Κύριον μιμούμενος, ἐκ βυθοῦ τῆς ἁμαρτίας ἀνελκύσατο, ἀνακράζοντες· Παμμακάριστοι χαίρετε.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις μετανοίας εἰλικρινοῦς, Πανσέμνη Ὁσία, ὑποτύπωσις ἐναργής, χαίροις ποδηγέτα, αὐτης πρὸς σωτηρίαν, Θεόφανες Ὁσίων ἄνθος ἡδύπνευστον.
Ὁ Οἶκος
Ἄφθαρτον εἰληφότες, ἐκ χειρὸς τοῦ Κυρίου, τὸ στέφος Θεόφανες καὶ Πανσέμνη, ἀσιγήτως ὑμνεῖτε Αὐτόν, καὶ νῦν τὰς δεήσεις ἡμῶν προσδέξασθε, τῶν τιμώντων τὴν μνήμην πιστῶς καὶ ἐκβοώντων κατὰ χρέος·
Χαίρετε, βάσεις τῆς Ἐκκλησίας·
χαίρετε, κρίνα τῆς ἀφθαρσίας.
Χαῖρε, Θεόφανες, τῶν ἀσκητῶν σύγκληρος·
χαῖρε, ἀσωμάτων Ἀγγέλων, ἐφαμιλλος.
Χαῖρε, Πανσέμνη, γνησίας μετανοίας διάγγελμα·
χαῖρε, τῶν ἐν βίῳ ἁμαρτανόντων τὸ ἐνίσχυμα.
Χαῖρε, Χριστοῦ μιμησάμενος τὴν ἀγάπην·
χαῖρε, τὴν ἁμαρτωλὸν διορθώσας τῆς πλάνης.
Χαῖρε, ἡ καθαρθεῖσα τοῖς δάκρυσι·
χαῖρε, ἡ λαμπρυνθεῖσα τοῖς πέρασι.
Χαίρετε, σκεύη ἡγιασμένα·
χαίρετε, Θεῷ καθιερωμένα.
Παμμακάριστοι χαίρετε.
Κάθισμα
Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.
Μετὰ τὴν α΄ στιχολογίαν
Ἐμπόνοις στεναγμοῖς, καὶ δακρύων τοῖς ῥείθροις, τοὺς σπίλους τῶν παθῶν, ἐκκαθάρασα Μῆτερ, ἐγένου καθαρώτατον, τῆς Τριάδος παλάτιον, τῷ βαπτίσματι, καὶ σὺν φρονίμοις παρθένοις, εἰσελήλυθας, εἰς τὸν οὐράνιον γάμον, Πανσέμνη θεόληπτε.
Έτερον Κάθισμα
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Μετὰ τὴν β΄ στιχολογίαν
Φῶς προσέλαβες, θεογνωσίας, θείοις ῥήμασι, τοῦ Θεοφάνους, καὶ τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας ἐδίωξας, ἐν τῇ ἐρήμῳ Πανσέμνη κατώκησας, καὶ ἀρεταῖς τὴν ψυχὴν κατελάμπρυνας, ὅθεν γέγονας, Ὁσίων ἰσοστάσιος, καὶ σκεῦος ἐκλογῆς τοῦ θείου Πνεύματος.
Έτερον Κάθισμα
Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.
Μετὰ τὸν Πολυέλεον
Θεοφάνης σήμερον, σὺν τῇ Πανσέμνῃ, ὡς ἀστέρες λάμποντες, περιαυγάζουσιν ἡμᾶς, τοὺς ἀνυμνούντας τὴν ἄσκησιν, καὶ τοὺς ἀγῶνας, οὓς ἄμφω διήνυσαν.
Έτερον Κάθισμα
Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Χειραγωγοῦντα σε, πρὸς βίον ἄΰλον, καὶ ὑποδείξαντα, ὁδὸν ἀσκήσεως, τὸν Θεοφάνην ὁ Σωτήρ, ἀπέστειλεν φιλανθρώπως, ὅθεν τοῦ βαπτίσματος, τῷ φωτὶ ἀπαστράψασα, ἅπασαν κατέλιπες, ἡδονῶν ἀμαυρότητα, καὶ γέγονας Ὁσία Πανσέμνη, σκεῦος Θεοῦ ἡγιασμένον.
Άγιος Τιμόθεος επίσκοπος Προύσας
Ὁ Τιμόθεος ἐκ ξίφους θνήσκειν θέλει,
Θεοὺς ἀτίμους μηδαμῶς τιμᾷν θέλων.
Ο Άγιος Τιμόθεος μαρτύρησε στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη (360 - 363 μ.Χ.). Οι Συναξαριστές αφηγούνται, ότι το 361 μ.Χ. σκότωσε δράκοντα με θαυματουργικό τρόπο, που φώλευε μεταξύ της Προύσας και των θερμών υδάτων.
Στον Συναξαριστή του, γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Eίχε δε ο Άγιος δύναμιν και χάριν παρά Θεού, με την οποίαν εποίει διάφορα θαύματα. Όθεν και ένα μεγάλον δράκοντα εθανάτωσεν. Eκατοίκει δε ο δράκων αυτός μέσα εις ένα σπήλαιον εν τη δημοσία στράτα, ανάμεσα εις τα θερμά νερά της πόλεως Προύσης, όπου ήτον φυτευμένον ένα κυπαρίσσι πολλά χαριέστατον και ωραίον. Όθεν ο δράκων εκείνος, έχωντας μέσα του την κακίαν του νοητού και ανθρωποκτόνου δράκοντος Διαβόλου, εύγαινεν έξω από το σπήλαιον και εφαρμάκονεν με μόνον το φύσημά του, όχι, μόνον τους ανθρώπους, οπού επερνούσαν από τον τόπον εκείνον, αλλά και τα κτήνη και ζώα. Διά τούτο έκαμεν άβατον τον δρόμον, οπού είναι μεταξύ της Προύσης και των θερμών νερών, και τινάς δεν ετόλμα να περάση εκείθεν. Kατ’ εκείνον δε τον καιρόν μία βασίλισσα Xριστιανή, η οποία εκατοίκει εις την Απολλωνιάδα την εν Bιθυνία ευρισκομένην, ήλθεν εις την τοποθεσίαν της Προύσης. Mαθόντες δε τον ερχομόν της οι πλησίον κατοικούντες αδελφοί, έβαλαν κάποιας ευλογίας και δώρα μέσα εις ένα ιερόν άμφιον, και τας έστειλαν εις αυτήν, διά μέσου του Αγίου τούτου Tιμοθέου. Όταν δε έφθασεν ο Άγιος εις το κυπαρίσσι, εσηκώθη ο δράκων εναντίον του Αγίου. O δε Άγιος βαλών τας ευλογίας εις την άκραν του παλλίου του, ήτοι του επανωφορίου του, ετείλιξε και έσφιγξε το ιερόν εκείνο άμφιον, είτα με το χέρι του το εσφενδόνησεν επάνω εις τον δράκοντα, και ανεχώρησε. Αφ’ ου δε έδωκε τας ευλογίας εις την βασίλισσαν, εγύρισεν οπίσω, και ω του θαύματος! βλέπει τον δράκοντα νεκρόν, και εδόξασε τον Θεόν. Πέρνωντας δε το ιερόν εκείνο άμφιον, επήγεν εις την Mητρόπολίν του. Tούτο το θαύμα εφημίσθη πανταχού, διά τούτο οι άνθρωποι εσέβοντο τον Άγιον ως δούλον και φίλον Θεού.»
Όταν το έμαθε ο Ιουλιανός, έστειλε απεσταλμένο του στον επίσκοπο ν' αρνηθεί τον Χριστό. Αλλά επειδή ο Τιμόθεος έμεινε σταθερός στην πιστή του, ο Ιουλιανός τον αποκεφάλισε και έτσι έλαβε το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου.
Ναός του Αγίου Τιμοθέου υπήρχε εντός του νοσοκομείου του «ἐν τῷ Δευτέρῳ» της Κωνσταντινούπολης.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τοῖς τῶν αἱμάτων ὄμβροις καταρδευόμενος, Ἱερομάρτυς Κυρίου ἐκαρποφόρησας ἐν τῇ γῇ τῇ ἀγαθῇ τῆς καρδίας σου, τὴν ἀδάπανον τρυφήν, ἣν ἐδέξω ἐκ Θεοῦ, Τιμόθεε δυσωποῦμεν, ἐκ τῶν κινδύνων ῥυσθῆναι, τοὺς ἐκτελοῦντας τὴν μνήμην σου.
Άγιοι Αλέξανδρος και Αντωνίνα
Εὕρατο Ἀλέξανδρος ἅμ' Ἀντωνίνῃ
Τὸν βόθρον ἀκάτιον εἰς τρυφὴν φέρον.
Τῇ δεκάτῃ μόρον Ἀντωνῖνα ἐμπυρόπισσον.
Η Αγία μάρτυς Αντωνίνα, ήταν μία χριστιανή παρθένος, η οποία αποτελούσε ένα τηλαυγή αστέρα της κωμόπολης Καρδάμου (ή Kροδάμου), όπου και γεννήθηκε. Προικισμένη με εξωτερική και εσωτερική ομορφιά, ζούσε με εγκράτεια, σεμνότητα και άσκησε και έθεσε όλες τις δυνάμεις και τις οικονομίες της, στη διακονία, την περίθαλψη και ανακούφιση των πτωχών και δυστυχισμένων συνανθρώπων της.
Η χριστιανική της διαγωγή και συμπεριφορά, καταγγέλθηκε στον έπαρχο Φύστο, ο οποίος τη συνέλαβε και την ανέκρινε. Η Αντωνίνα με ακατάβλητο φρόνημα και θεία υπερηφάνεια, ομολόγησε την πίστη της στο Χριστό και κάλεσε και τον Έπαρχο να μετανοήσει και να βαπτισθεί χριστιανός. Απογοητευμένος ο έπαρχος, επειδή όλες του οι προσπάθειες έπεφταν στο κενό και γνωρίζοντας ότι η Αγία έδιδε μεγάλη βαρύτητα στην παρθενική της τιμή, διέταξε να την ρίξουν σε κάποιο πορνείο. Η θερμή προσευχή της παρθένου, προκάλεσε τρομερό σεισμό στο σπίτι αυτό με αποτέλεσμα οι ίδιες οι γυναίκες να την διώξουν απ' αυτό. Ο Φύστος την συνέλαβε ξανά και την έριξε σε κάποιο άλλο καταφύγιο.
Κάποιος όμως χριστιανός ονόματι Αλέξανδρος, επισκέφθηκε το πορνείο και τη φυγάδευσε δανείζοντάς της τα δικά του ρούχα. Έξαλλος ο Φύστος όταν πληροφορήθηκε το γεγονός διέταξε την άμεση σύλληψή τους. Μετά την απολογία τους διέταξε το σκληρό βασανισμό τους. Και όντως αφού τους ακρωτηρίασαν, τους άλειψαν με πίσσα και έριξαν τα σώματά τους στη φωτιά, χαρίζοντάς τους και στεφάνους του μαρτυρίου. Ήταν το έτος 313 μ.Χ.
Τα λείψανά τους μεταφέρθηκαν αργότερα στην Κωνσταντινούπολη και κατετέθησαν στη μονή Μαξιμίνου, όπου και ετελείτο Σύναξις αυτών.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ξυνωρὶς ἡ ἁγία τῶν Μαρτύρων ὑμνείσθω μοί, σὺν τῷ εὐκλεεῖ Ἀλεξάνδρω, Ἀντωνίνα ἡ πάνσεμνος· ἀγάπη γὰρ καὶ πίστει εὐσεβεῖ, ἐκλάμψαντες ἐν ἄθλοις ἱεροίς, ἰαμάτων ἐφαπλούσι μαρμαρυγᾶς, τοὶς ποθῶ ἀνακράζουσα δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι δι' ὑμῶν, πάσιν ἰάματα
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Οἱ Μάρτυρες σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, τὸ στέφος ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον· ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Τῶν Μαρτύρων ἔλαμψεν, ἡ ἀξιέπαινος μνήμη, ἦν πιστοί τελέσωμεν, καὶ ἀνυμνήσωμεν πιστῶς, ἐν ἐπὶ γνώσει κραυγάζοντες, Σὺ τῶν Μαρτύρων, Χριστὲ τὸ κραταίωμα.
Έτερον Κοντάκιον
Ἦχς β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.
Τοὺς ἐν Χριστῷ, πνευματικοὺς ὁμαίμονας, καὶ ἐν ὁδοῖς, τῆς εὐσεβείας σύμφρονας, τὸν θεόφρονα Ἀλέξανδρον, σὺν Ἀντωνίνῃ μακαρίσωμεν· τοὺς ἄθλους γὰρ ἐκείνων καὶ τὰ στίγματα, ὡς μύρον εὐωδίας προσεδέξατο, ὁ τούτους δοξάσας ὡς ηὐδόκησε.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις ὦ Ἀλέξανδρε Ἀθλητά· χαίροις Ἀντωνίνα, νύμφη ἄμωμε τοῦ Χριστοῦ· γνώμῃ γὰρ τελείᾳ, ἐχθροῦ τὰς μεθοδείας, ἀθλητικῇ δυνάμει, κατηδαφίσατε.
Κάθισμα
Ἦχος α'. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Δυὰς ἡ θαυμαστή, τῶν σεπτῶν Ἀθλοφόρων, ἐνέγκασα στερρῶς, τὴν πυρὰν τῶν βασάνων, ἐν δόξῃ παρίσταται, τῇ Τριάδι πρεσβεύουσα, χάριν ἔλεος, καὶ ἱλασμὸν τῶν πταισμάτων, τοῖς τὴν ἔνδοξον, αὐτῆς γεραίρουσι μνήμην, δοθῆναι ἐν πνεύματι.
