Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026
Ο Τραμπ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο παραγωγής Patriot στην Ουκρανία
Στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ συναντήθηκε με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σε μια συνάντηση που σηματοδότησε νέα δεδομένα στη στρατιωτική συνεργασία των δύο χωρών. Ο Τραμπ δήλωσε ότι ενδέχεται να παραχωρήσει στην Ουκρανία άδειες για την παραγωγή συστημάτων αεράμυνας Patriot, μια κίνηση που, αν υλοποιηθεί, θα ενισχύσει σημαντικά τη στρατιωτική ικανότητα του Κιέβου.
«Ένα μικρό πουλάκι μού ψιθύρισε ότι θα σας δώσουμε τις άδειες, θα σας δείξουμε πώς να το κάνετε», είπε χαρακτηριστικά ο Αμερικανός πρόεδρος στην αρχή της συνάντησης, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Ουάσινγκτον είναι ανοιχτή σε μια τέτοια προοπτική.
Ο Ζελένσκι πραγματοποίησε επίσης συνάντηση με διακομματική αντιπροσωπεία γερουσιαστών και μελών του Κογκρέσου, με επικεφαλής τους γερουσιαστές Τζιν Σαχίν, Λίντσεϊ Γκρέιαμ, Ρίτσαρντ Ντάρμπιν, Κρίστοφερ Κουνς, Μάικ Ράουντς και τον εκπρόσωπο Μάικ Τέρνερ. Σύμφωνα με ανάρτηση του Ουκρανού προέδρου στο Telegram, η συζήτηση επικεντρώθηκε στην ενίσχυση της αεράμυνας, στις διπλωματικές πρωτοβουλίες για τον τερματισμό του πολέμου και στην επιβολή νέων κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Ο Ζελένσκι τόνισε την επείγουσα ανάγκη για πυραύλους αναχαίτισης με τα συστήματα Patriot, επισημαίνοντας ότι η έλλειψή τους αποτελεί κρίσιμο πρόβλημα μπροστά στις συνεχείς ρωσικές επιθέσεις. Παράλληλα, ο Ουκρανός πρόεδρος υπογράμμισε τη σημασία του νομοσχεδίου για την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία, τονίζοντας ότι η συνέχιση της πίεσης προς τη Μόσχα είναι καθοριστική για την επίτευξη ειρήνης.
Σύμφωνα με τον σύμβουλο του υπουργού Άμυνας της Ουκρανίας, την παραγωγή πυραύλων Patriot στη χώρα είναι τεχνικά εφικτή, ωστόσο η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει έναν χρόνο ή και περισσότερο. Οι λόγοι σχετίζονται με την πολυπλοκότητα της οργάνωσης των σταδίων παραγωγής και την εξάρτηση από προμηθευτές εξαρτημάτων.
«Είναι αδύνατον να προσδιοριστούν ακόμη και κατά προσέγγιση οι προθεσμίες, καθώς δεν γνωρίζουμε, για παράδειγμα, πόσο χρόνο θα χρειαστούν οι προμηθευτές για την κατασκευή διαφόρων εξαρτημάτων», δήλωσε ο σύμβουλος, καλώντας να μην ακούγονται οι απαισιόδοξοι και επισημαίνοντας ότι η παραγωγή είναι εφικτή με την κατάλληλη υλικοτεχνική υποστήριξη και την εκπαίδευση ειδικών.
https://thepressproject.gr/o-trab-afinei-anoichto-to-endechomeno-paragogis-patriot-stin-oukrania/
Πολύνεκρη πυρκαγιά σε εργοστάσιο υποδημάτων στην Κίνα – Παρέμβαση Σι Τζινπίνγκ
Τουλάχιστον 28 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τη μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε σε εργοστάσιο κατασκευής υποδημάτων στην πόλη Τζιντζιάνγκ, της επαρχίας Φουτζιάν, στη νοτιοανατολική Κίνα. Οι επιχειρήσεις διάσωσης και έρευνας συνεχίζονται, καθώς οι αρχές εκφράζουν φόβους ότι ο αριθμός των θυμάτων ενδέχεται να αυξηθεί.
Screenshot
Η φωτιά εκδηλώθηκε περίπου το μεσημέρι και εξαπλώθηκε γρήγορα στο πολυώροφο κτίριο, εγκλωβίζοντας εργαζομένους. Εικόνες που μετέδωσαν κινεζικά κρατικά μέσα έδειξαν πυκνούς καπνούς να καλύπτουν το εργοστάσιο, ενώ αρκετοί εργαζόμενοι κατέφυγαν στην οροφή περιμένοντας τη διάσωσή τους.
Στην επιχείρηση συμμετείχαν 183 πυροσβέστες και διασώστες με 35 οχήματα. Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, οι βασικές εστίες της πυρκαγιάς τέθηκαν υπό έλεγχο αργότερα μέσα στην ημέρα, χωρίς όμως να έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες στο κτίριο.
Μετά την τραγωδία, ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ ζήτησε την πλήρη κινητοποίηση των αρμόδιων υπηρεσιών, καλώντας να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για τη διάσωση όσων ενδέχεται να βρίσκονται ακόμη εγκλωβισμένοι, την περίθαλψη των τραυματιών και τη διερεύνηση των αιτιών της πυρκαγιάς.
Οι κινεζικές αρχές συνεχίζουν τις έρευνες, ενώ παραμένει άγνωστος ο συνολικός αριθμός των εργαζομένων που βρίσκονταν στο εργοστάσιο τη στιγμή που εκδηλώθηκε η φωτιά.
https://thepressproject.gr/polynekri-pyrkagia-se-ergostasio-ypodimaton-stin-kina-paremvasi-si-tzinpingk/
Στη Λωρίδα της Γάζας, οι Παλαιστίνιοι αδελφοί Μοχάμεντ Νταμπούρ και Μούσα Νταμπούρ
Στη Λωρίδα της Γάζας, οι Παλαιστίνιοι αδελφοί Μοχάμεντ Νταμπούρ και Μούσα Νταμπούρ ζουν σήμερα σε μια σκηνή εκτοπισμένων στο Χαν Γιούνις, στο νότιο τμήμα της περιοχής, αφού τραυματίστηκαν σε περιστατικό σε κέντρο διανομής ανθρωπιστικής βοήθειας.
Οι δύο αδελφοί ελπίζουν να τους επιτραπεί να ταξιδέψουν εκτός της Γάζας για να λάβουν την αναγκαία ιατρική περίθαλψη. Ωστόσο, ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός και οι περιορισμοί στις μετακινήσεις των τραυματιών στερούν από χιλιάδες ασθενείς και τραυματίες την πρόσβαση σε εξειδικευμένη θεραπεία.
Η παρατεταμένη πολιορκία και η παρεμπόδιση της μεταφοράς τραυματιών για νοσηλεία εκτός της Λωρίδας της Γάζας καταγγέλλονται από πολλούς ως μία από τις πρακτικές που συμβάλλουν στην επιδείνωση της ανθρωπιστικής καταστροφής, αφήνοντας αμέτρητους ανθρώπους χωρίς την απαραίτητη ιατρική φροντίδα και μειώνοντας τις πιθανότητες επιβίωσής τους.
https://www.facebook.com/PALESTINIANCOMMUNITYGR/posts/pfbid0NyqvSnaFcPz1hAhDmWbVxFRq4cc8CoM59G4WEiJ14N5hEJeRhqD3KZuQm9D6hV5Fl?__cft__[0]=AZbFXkf4BKVEuQyAFt6ZlcPvpDJ30tR0kyWrMomzqsfg5gZSqcief3TutKkwWvvPB9PG9PAGjmoi6eQc0d-GdLZqBdBCgqcwQcWTdK08mj8cZUhNBMfkcEuQx2kFMvK5eRuNbNAh7THWV9TKDCxxd2_VD4t0iFjysTaCr9e66HyfWw&__tn__=%2CO%2CP*x-R
Ιωάννης Καρασούτσας
O Ιωάννης Καρασούτσας ήταν έλληνας ποιητής και μεταφραστής, από τους αξιολογότερους εκπροσώπους της Α’ Αθηναϊκής Σχολής κι ένας από τους «ιδανικούς αυτόχειρες» της ελληνικής λογοτεχνίας. Καίτοι έγραψε σε αυστηρή καθαρεύουσα (εκτός από το ποίημα «Το Φθινόπωρον»), το πηγαίο αίσθημά του και η λυρικότητα της ποίησής του τον ξεχωρίζουν μεταξύ των ομοτέχνων του.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 9 Ιουλίου 1824, αλλά μεγάλωσε στη Σύρο, όπου ολοκλήρωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές του στην Ερμούπολη. Εκεί έμαθε και ξένες γλώσσες και ιδιαίτερα τη γαλλική, την οποία και δίδαξε αργότερα ως καθηγητής στο Ναύπλιο, στην Αθήνα, στη Χαλκίδα και τον Πειραιά. Όταν έπαψε να διδάσκει, αποσύρθηκε με μία ανεπαρκή σύνταξη και χωρίς άλλους πόρους. Η ζωή του έγινε δύσκολη και τα συσσωρευμένα ψυχολογικά προβλήματα, τον οδήγησαν, στις 20 Μαρτίου 1873, «εν απευκταία ώρα οδυνηράς αλλοφροσύνης» (κατά τον Άγγελο Βλάχο), να βάλει τέλος στη ζωή του.
Το ποιητικό έργο του Ιωάννη Καρασούτσα περιλαμβάνει κυρίως τις συλλογές «Η Λύρα» (1839), την οποία εξέδωσε ως μαθητής, «Μούσα θηλάζουσα« (1840), αφιερωμένη στη βασίλισσα Αμαλία, «Εωθινοί μελωδίαι» (1846) και «Βάρβιτος» (1860), που αποτελεί το απάνθισμα της ποιητικής του δημιουργίας.
«Πατριδολατρία, συνδυασμένη συχνά με αρχαιολατρία και νοσταλγική διάθεση, φρόνημα δημοκρατικό, θρησκευτικό συναίσθημα, φιλοσοφικές τάσεις, φυσιολατρία, στηριγμένη στην ειδυλλιακή ατμόσφαιρα, με ιδιαίτερη συγκίνηση όταν αναφέρεται σε τοπία της Ιωνίας, ελεγειακός τόνος και έκφραση θαυμασμού ή αντιρρήσεων προς ομοτέχνους του Έλληνες ή ξένους, είναι τα κύρια στοιχεία της δημιουργίας του», σύμφωνα με την καθηγήτρια της νεοελληνικής φιλολογίας Γλυκερία Πρωτόπαπα - Μπουμπουλίδου. Ο καθηγητής φιλολογίας και κριτικός λογοτεχνίας Λίνος Πολίτης σημειώνει ότι ο ρομαντισμός του Καρασούτσα δεν φτάνει ποτέ στην υπερβολή και η απαισιοδοξία του φαιδρύνεται από μια γνήσια αίσθηση της φύσης[...] Η πλαδαρή φαναριώτικη γλώσσα παίρνει στον Καρασούτσα έκφραση πλαστική, και την ικανότητα να αποδίδει τις λεπτότητες των αποχρώσεων, ενώ ο στίχοι του και οι έντεχνες στροφές του απαρτίζουν μια συνθετότερη αρμονία» και καταλήγει ότι «ο Καρασούτσας είναι ίσως η πιο συμπαθητική φωνή της ποίησης στην καθαρεύουσα».
Η γνώση της γαλλικής τού επέτρεψε να γράψει ποιήματα στα γαλλικά (ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει η «Απόκρισις προς τον ποιητήν Λαμαρτίνον, συγγραφέα τουρκικής ιστορίας» 1856), να μεταφράσει την «Παναγία των Παρισίων» του Βίκτωρος Ουγκό (1867), τη «Λίμνη» του Λαμαρτίνου», αποσπάσματα από την «Εσθήρ» του Ρακίνα και να συντάξει σχολικά εγχειρίδια της Γαλλικής για τη Μέσα Εκπαίδευση.
Επίσης, από την αγγλική μετάφρασε το μυθιστόρημα της αμερικανίδας Χάριετ Μπίτσερ Στόου «Η καλύβη του Θωμά ή ο βίος των Μαύρων εν Αμερική» (γνωστό αργότερα ως «Η Καλύβα του Μπάρμπα-Θωμά»), αποσπάσματα από ποίημα του Λόρδου Βύρωνα «Ο Ακροκόρινθος» κ.ά.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/2360
Κινγκ Καμπ Ζιλέτ: Ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο που ξυριζόμαστε
Ο Κινγκ Καμπ Ζιλέτ (King Camp Gillette) ήταν αμερικανός επιχειρηματίας και οραματιστής, στον οποίον ο ανδρικός πληθυσμός της υφηλίου οφείλει χάριτες για τις καινοτομίες που επέφερε στο ξύρισμα.
Γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1855 και από μικρός μπήκε στη βιοπάλη, δουλεύοντας ως πλασιέ για να βοηθήσει την οικογένειά του, που είχε πέσει θύμα της Μεγάλης Πυρκαγιάς του Σικάγου το 1871. Στα αμέτρητα ταξίδια που έκανε ανά την αμερικανική επικράτεια συνέλαβε την ιδέα για την κατασκευή μιας λεπτής ασφαλούς ξυριστικής λεπίδας, που δεν θα χρειάζεται τρόχισμα και θα είναι προσιτή σε κάθε βαλάντιο.
Ο Ζιλέτ συνειδητοποίησε ότι θα είχε κέρδος από την κατασκευή μιας ξυριστικής λαβής, την οποία θα διέθετε σε τιμή κάτω του κόστους και θα κέρδιζε από τη διάθεση των ανταλλακτικών λεπίδων. Όταν το ξυραφάκι θα έχανε τη δραστικότητά του ο χρήστης θα το αντικαθιστούσε από ένα καινούργιο, πάνω στην ίδια ξυριστική λαβή.
Αφού κατόρθωσε να επιλύσει μια σειρά από τεχνικά προβλήματα, στις 28 Σεπτεμβρίου 1901 ιδρύει την American Safety Razor Company για την υλοποίηση των επιχειρηματικών του σχεδίων, η οποία ένα χρόνο αργότερα μετονομάζεται σε Gilette Safety Razor Company. Τον πρώτο χρόνο της παραγωγικής της δραστηριότητας το 1903 η «Ζιλέτ» πουλά 51 ξυριστικές λαβές και 168 λεπίδες. Τον επόμενο χρόνο διαθέτει 90.884 ξυριστικές λαβές και 123.648 λεπίδες, χάρις στις αυτοματοποιημένες τεχνικές παραγωγής, τις φθηνές τιμές και την έξυπνη διαφημιστική εκστρατεία.
Ο Κινγκ Κάμπελ Ζιλέτ, εκτός από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, διακρίθηκε και ως πολιτικός συγγραφέας, ενταγμένος στο ρεύμα του ουτοπικού σοσιαλισμού. Πίστευε ότι η βιομηχανία θα έπρεπε να ελέγχεται από μία και μόνη επιχείρηση, η οποία θα ήταν υπό λαϊκό έλεγχο και ότι όλοι οι Αμερικανοί θα έπρεπε να ζουν σε μια γιγαντιαία πόλη, τη Μητρόπολη, η οποία θα ηλεκτροδοτείτο από τους καταρράκτες του Νιαγάρα. Έγραψε τρία βιβλία: «Η ανθρώπινη εξέλιξη» (1894), «Παγκόσμια Επιχείρηση» (1910) και «Λαϊκή Επιχείρηση» (1924) μαζί με τον συγγραφέα και ομοϊδεάτη του Άπτον Σινκλέρ. Πέθανε στις 9 Ιουλίου 1932, σχεδόν χρεοκοπημένος, θύμα του οικονομικού κραχ.
Η Gilette Safety Razor Company συνέχισε την επιτυχημένη διαδρομή της και σήμερα ως The Gillette Company είναι ο «λίντερ» στον τομέα προϊόντων ανδρικής περιποίησης, με τζίρο δισεκατομμυρίων δολαρίων. Από το 2005 ανήκει στην εταιρία - κολοσσό των καταναλωτικών ειδών Procter & Gamble, η οποία την αγόρασε έναντι 57 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/179#goog_rewarded
Ντέιβιντ Χόκνεϊ
Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ (David Hockney) ήταν άγγλος ζωγράφος, σχεδιαστής, χαράκτης, φωτογράφος και σκηνογράφος, από τους δημοφιλέστερους εικαστικούς καλλιτέχνες του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από οικονομία τεχνικής, συνεχή μέριμνα για το φως και έναν ειλικρινή, γήινο ρεαλισμό, προερχόμενο από την Ποπ Αρτ και τη φωτογραφία.
Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου 1937 στο Μπράντφορντ της Αγγλίας.
Σπούδασε καλές τέχνες στο Κολέγιο του Μπράντφορντ (1953- 1957) και στο Βασιλικό Κολλέγιο Τέχνης του Λονδίνου (1959-1962). Κατά τη διάρκεια των σπουδών του δέχτηκε την επίδραση του αμερικανού καλλιτέχνη Ρόμπερτ Κιτάι, ο οποίος τον έστρεψε προς την εικονιστική ζωγραφική και τη χρήση λογοτεχνικών πηγών έμπνευσης. Επηρεάστηκε επίσης από τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό των αμερικανών καλλιτεχνών Τζάκσον Πόλοκ και Μαρκ Ρόθκο.
Πολλά από τα θέματα των έργων του είναι αυτοβιογραφικά και περιλαμβάνουν προσωπογραφίες, αυτοπροσωπογραφίες και ήσυχες, απροσχεδίαστες σκηνές με τους φίλους του και το σπίτι του (λ.χ. «Προσωπογραφία ενός καλλιτέχνη», 1972). Η ανεπιτήδευτη κομψότητα και η γαλήνια φωτεινότητα των έργων αυτών κυριαρχεί και στις νεκρές φύσεις του.
Το πληθωρικό του έργο περιλαμβάνει επίσης, εκτός από τους πίνακές του, σχέδια για εικονογραφήσεις βιβλίων, χαρακτικά, σκηνικά και κοστούμια για όπερες και μπαλέτα, πειραματισμούς με τη χρήση φωτογραφιών και μια σειρά από περίπλοκα, κυβιστικής έμπνευσης, φωτομοντάζ.
Ο Χόκνεϊ έγραψε διάφορα βιβλία, μεταξύ των οποίων «Ο Χόκνεϊ από τον Χόκνεϊ» («Hockney by Hockney», 1976), «Ταξίδια με πένα, μολύβι και μελάνι» («Τravels With Pen, Pencil and Ink», 1978), «Ντέιβιντ Χόκνεϊ: Φωτογραφίες» («David Hockney Photographs», 1982) και «Ο Χόκνεϊ ζωγραφίζει τη σκηνή» (Hockney Paints the Stage», 1983).
Στις 15 Νοεμβρίου 2018, έγινε ο ακριβότερος εν ζωή εικαστικός καλλιτέχνης, όταν ο πίνακάς του «Προσωπογραφία ενός καλλιτέχνη» («Pοrtrait of an Artist) πουλήθηκε αντί 90,3 εκατομμυρίων δολαρίων σε δημοπρασία του οίκου Christie’s στη Νέα Υόρκη, εκθρονίζοντας το γλυπτό «Ballon Dog» (Orange) του Τζεφ Κουνς, που είχε πουληθεί αντί 58,4 εκατ. δολαρίων το 2013, επίσης από τον οίκο Christie’s στη Νέα Υόρκη. Ο Κουνς ξαναπήρε το ρεκόρ τον Μάιο του 2019 με το γλυπτό του «Rabbit», που πουλήθηκε αντί 91,1 εκατ. δολαρίων σε δημοπρασία των Christie’s.
Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ πέθανε στο στο σπίτι το Λονδίνο την 11η Ιουνίου 2026, σε ηλικία 88 ετών.
PHOTO GALLERY
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/2950
7,5 Ρίχτερ στην Αμοργό
Ο μεγαλύτερος σε μέγεθος σεισμός στον ευρωπαϊκό χώρο τον 20ο αιώνα. Εκδηλώθηκε τα ξημερώματα της 9ης Ιουλίου 1956 κι έπληξε, κυρίως, τη Σαντορίνη. Συνοδεύτηκε από τσουνάμι ύψους 25 μέτρων και προκάλεσε θύματα και σημαντικές καταστροφές.
Ο Εγκέλαδος προειδοποίησε το μεσημέρι της 8ης Ιουλίου με μία σεισμική δόνηση της τάξης των 4,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, με επίκεντρο τη θαλάσσια περιοχή νότια της Αμοργού. Δεν φαίνεται να ανησύχησε ιδιαίτερα τον πληθυσμό των Κυκλάδων, που συνέχισε τις καθημερινές του δραστηριότητες.
Τα ξημερώματα της 9ης Ιουλίου (05:11) εκδηλώθηκε ο κυρίως σεισμός από τον ίδιο εστιακό χώρο και κατέλαβε εξ απήνης τους κατοίκους των Κυκλάδων, που εκείνη την ώρα βρίσκονταν στις αγκάλες του Μορφέως. Ήταν μεγέθους 7,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και έντασης 9 βαθμών της κλίμακας Μερκάλι. Όπως έγραψαν χαρακτηριστικά οι εφημερίδες της εποχής, η σεισμική δόνηση ισοδυναμούσε με την έκρηξη 10.000 ατομικών βομβών.
Ο σεισμός έπληξε κατά βάση τη Σαντορίνη, όπου καταμετρήθηκαν 53 νεκροί και καταγράφηκαν οι σοβαρότερες ζημιές. Το 35% των σπιτιών κατέρρευσαν και το 45% παρουσίασαν μεγάλες ή μικρές ζημιές. Ολοσχερώς καταστράφηκαν σχεδόν όλα τα δημόσια κτίρια. Εκτός από τη Σαντορίνη, σοβαρές βλάβες υπέστησαν τα νησιά Αμοργός, Ανάφη, Αστυπάλαια, Ίος, Πάρος, Νάξος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος και Λειψοί. Συνολικά, καταστράφηκαν 529 σπίτια, 1.482 έπαθαν σοβαρές βλάβες και 1.750 ελαφρές. Οι τραυματίες ξεπέρασαν τους 100.
Ο κύριος σεισμός συνοδεύτηκε από μεγάλο θαλάσσιο κύμα βαρύτητας (τσουνάμι), το ύψους του οποίου έφθασε τα 25 μέτρα στη νοτιοανατολική ακτή της Αμοργού, τα 20 μ. στη βορειοδυτική ακτή της Αστυπάλαιας, τα 10 μ. στη Φολέγανδρο και ήταν ασθενέστερο σε διάφορες άλλες ακτές του Νοτίου Αιγαίου μέχρι τη Σμύρνη. Από το τσουνάμι μία γυναίκα έχασε τη ζωή της στην Κάλυμνο, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής. Το τσουνάμι εξασθενημένο έφθασε μέχρι την Καλαμάτα και κατέστρεψε πολλές μικρές βάρκες που βρίσκονταν στο λιμάνι.
Ο σεισμός έβαλε σε δοκιμασία τον κρατικό μηχανισμό, που δεν είχε συνέλθει ακόμη από τους μεγάλους σεισμούς του 1953 στη Ζάκυνθο, την Κεφαλλονιά και την Ιθάκη. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής κήρυξε τη Σαντορίνη σε κατάσταση «τοπικής συμφοράς μεγάλης εκτάσεως» και επισκέφθηκε ο ίδιος την πληγείσα περιοχή στις 14 Ιουλίου.
Πολλές χώρες προσφέρθηκαν να στείλουν βοήθεια για την ανακούφιση των σεισμοπλήκτων. Η μόνη χώρα της οποίας τη βοήθεια αρνήθηκε η Ελλάδα ήταν η Μεγάλη Βρετανία, ίσως λόγω του Κυπριακού, που τότε βρισκόταν σε έξαρση με την εξέγερση της ΕΟΚΑ.
Μία από τις πιο σημαντικές παρενέργειες του μεγάλου σεισμού ήταν η μεγάλη εσωτερική μετανάστευση του πληθυσμού της Σαντορίνης, κυρίως προς την Αθήνα.
ΤΕΚΜΗΡΙΑ
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/797
Οι διωγμοί των Ελλήνων στην Κύπρο το 1821
Μετά την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης στις 25 Μαρτίου 1821, οι Τούρκοι έλαβαν προληπτικά μέτρα στις περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορία, όπου κατοικούσαν ελληνικοί πληθυσμοί και δεν είχαν επαναστατήσει. Από τον Ιούνιο έως τον Δεκέμβριο εκδηλώθηκαν διωγμοί σε περιοχές της Μικράς Ασίας (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Κυδωνίες και Έφεσος) και της Κύπρου, που αποσκοπούσαν στην τρομοκράτηση των ραγιάδων και την εξόντωση των ηγετών τους.
Η Κύπρος με τη στρατηγική της θέση ανάμεσα στη Μικρά Ασία και την Εγγύς Ανατολή, δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Στη μεγαλόνησο εκείνη την εποχή κατοικούσαν 80.000 Έλληνες και 20.000 Τούρκοι. Ο σουλτάνος Μαχμούτ Β’ γνώριζε ότι οι Έλληνες της Κύπρου δεν είχαν την πρόθεση να εξεγερθούν παρά την αριθμητική τους υπεροχή. Για πολλά χρόνια είχαν επιδείξει νομιμοφροσύνη, όπως αναφέρει το τουρκικό διάταγμα που στάλθηκε στη νήσο για τον αφοπλισμό τους.
Άλλωστε και η Φιλική Εταιρεία είχε εξαιρέσει την Κύπρο από την Επανάσταση, επειδή βρισκόταν μακριά από τις εστίες των πολεμικών επιχειρήσεων και το ελληνικό ναυτικό δεν μπορούσε να υποστηρίξει τον ξεσηκωμό του νησιού. Η συνεισφορά της Κύπρου συνίστατο σε χρήμα και έμψυχο δυναμικό, όπως μαρτυρά επιστολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τον αρχιεπίσκοπο της Κύπρου Κυπριανό, στις 8 Οκτωβρίου 1820, που τον ευχαριστεί για τα χρήματα που συγκέντρωσε από εράνους των κατοίκων του νησιού.
Παρόλα αυτά, για καθαρά προληπτικούς λόγους, στις 3 Μαΐου 1821, αποβιβάστηκαν στην Κύπρο 4.000 τούρκοι στρατιώτες από τη Συρία και την Παλαιστίνη. Μετά την ολοκλήρωση του αφοπλισμού των Ελλήνων, ο μουτεσελίμης Κιουτσούκ Μεχμέτ συνέταξε ένα κατάλογο 486 επιφανών Κυπρίων με επικεφαλής των αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και διαμήνυσε στον σουλτάνο ότι σε τίποτα δεν ωφελεί ο αφοπλισμός ενόσω μένουν στη ζωή οι αναφερόμενοι στον κατάλογο, επειδή με τον πλούτο και τις διασυνδέσεις τους στην Ευρώπη μπορούν να προμηθευτούν όπλα και εφόδια και να προκαλέσουν εξέγερση στο νησί.
Advertisement
Η Υψηλή Πύλη έδωσε τη συγκατάθεσή της στη σφαγή όλων των προσώπων του καταλόγου και τη δήμευση της περιουσίας τους, εκτός κι αν αποφάσιζαν να αλλαξοπιστήσουν. Το σχέδιο τέθηκε αμέσως σε εφαρμογή. Οι πρόκριτοι κλήθηκαν στη Λευκωσία δήθεν για διαβουλεύσεις και τέθηκαν υπό κράτηση, ενώ οι περισσότεροι συνελήφθησαν στους τόπους διαμονής τους, στις 12 Ιουνίου 1821, κατά τη διάρκεια της κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας. Από τους 486 προγραμμένους Ελληνοκύπριους μόνο 16 κατόρθωσαν να διαφύγουν. Οι υπόλοιποι ρίχτηκαν στα μπουντρούμια και περίμεναν την ημέρα της θανάτωσής τους.
Οι εξελίξεις πιθανόν επιταχύνθηκαν από την κυκλοφορία επαναστατικών προκηρύξεων στη Λάρνακα από τον αρχιμανδρίτη Θεόφιλο Θησέα και από την εμφάνιση ελληνικών πλοίων δυτικά της Κερύνειας, με επικεφαλής, σύμφωνα με μία παράδοση, τον Κωνσταντίνο Κανάρη.
Στις 9 Ιουλίου 1821, ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός απαγχονίστηκε στην πλατεία Διοικητηρίου της Λευκωσίας κάτω από μία μουριά, ενώ την ίδια ημέρα καρατομήθηκαν οι τρεις μητροπολίτες της Κύπρου, ο Πάφου Χρύσανθος, ο Κιτίου Μελέτιος και ο Κυρηνίας Λαυρέντιος, καθώς και άλλοι κληρικοί. Την επομένη και ως τις 14 Ιουνίου αποκεφαλίστηκαν και οι υπόλοιποι του καταλόγου, εκτός από 36 που αλλαξοπίστησαν.
Χρόνια αργότερα, μεταξύ 1884 και 1895, ο εθνικός ποιητής της Κύπρου Βασίλης Μιχαηλίδης (1849-1917) έγραψε το επικό ποίημα «Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου», όπου αναφέρεται στα τραγικά γεγονότα εκείνων των ημερών.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1256