Η ιστορία της 12χρονης Χούντα Αμπού αλ-Νάτζα αποκαλύπτει με τον πιο σκληρό τρόπο το μέγεθος της ανθρωπιστικής καταστροφής που βιώνουν τα παιδιά στη Λωρίδα της Γάζας εξαιτίας του ισραηλινού αποκλεισμού, του πολέμου και της πείνας.
Η Χούντα έπασχε από κοιλιοκάκη (celiac disease), μια χρόνια πάθηση που απαιτεί αυστηρή διατροφή χωρίς γλουτένη. Όμως, με τα σύνορα της Γάζας κλειστά και την είσοδο τροφίμων και φαρμάκων δραματικά περιορισμένη, η εξεύρεση κατάλληλης τροφής έγινε σχεδόν αδύνατη. Το σώμα της άρχισε να καταρρέει: μέσα σε λίγους μήνες έχασε το ένα τρίτο του βάρους της, τα άκρα της αδυνάτισαν υπερβολικά, τα πλευρά της προεξείχαν και τα μαλλιά της έχασαν τη ζωντάνια τους.
Παρά τις επανειλημμένες νοσηλείες και τις προσπάθειες αντιμετώπισης του υποσιτισμού, η όποια βελτίωση ήταν προσωρινή. Επιστρέφοντας στη ζωή της προσφυγιάς, στις σκηνές και στην έλλειψη βασικών αγαθών, η κατάστασή της επιδεινωνόταν ξανά. Το εξαντλημένο σύστημα υγείας της Γάζας δεν είχε τα μέσα να τη σώσει.
Τα λόγια της Χούντα συγκλονίζουν:
«Πριν ήμουν όμορφη, αλλά στον πόλεμο έπαθα υποσιτισμό. Κάθε μέρα νιώθω ότι πεθαίνω».
Οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι θα μπορούσε να είχε σωθεί αν υπήρχε επαρκής διατροφή, ιατρική φροντίδα ή έγκαιρη μεταφορά της για θεραπεία στο εξωτερικό. Αν και εγκρίθηκε τελικά η ιατρική της εκκένωση, η άδεια ήρθε πολύ αργά. Η Χούντα πέθανε από επιπλοκές σοβαρού υποσιτισμού και λοιμώξεων και θάφτηκε σιωπηλά, ενώ οι διεθνείς διαδικασίες συνέχιζαν να «συντονίζονται».
Η ιστορία της δεν είναι μεμονωμένη. Είναι η ιστορία χιλιάδων παιδιών στη Γάζα που πληρώνουν με τα σώματά τους τον αποκλεισμό και την πείνα. Αποτελεί μια σκληρή μαρτυρία για το πώς ο ισραηλινός αποκλεισμός πλήττει πρώτα και πιο βίαια τους πιο αδύναμους: τα παιδιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου