Είχα 2-3 "φίλους" που μου έγραφαν πως οι Ισραηλινοί είναι αδέλφια μας,πως δεν είναι τυχαίο πως οι σημαίες μας έχουν τα ίδια χρώματα,πως έχουμε τον ίδιο εχθρό ,πως το κράτος του Ισραήλ είναι η πλέον δημοκρατική χώρα στη περιοχή και πως στο "κάτω κάτω " ,τι κοινό μας ενώνει με τους Παλαιστίνιους και τη Γάζα ώστε να είμαστε με το μέρος τους?
Τους χαρίζω το παρακάτω σημείωμα...ιστορικής αυτογνωσίας.
Γράφει ο Νασιμ Αλατρας
"Τι ενώνει τα νησιά Ικαρία, Χίο, Σάμο, Λέρο, Κάλυμνο, Καστελόριζο, Νίσυρο και όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου με τη Γάζα ..;; Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι Έλληνες πρόσφυγες στη Γάζα...
Άραγε θυμάται κανείς στο ελληνικό προτεκτοράτο του σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής στην Παλαιστίνη την ιστορία δύο καταυλισμών Ελλήνων προσφύγων στη Λωρίδα της Γάζας... το Αλ Νουσεϊράτ και το Αλ Μαγκάζι;;
Ας γυρίσουμε λίγο στο πρόσφατο παρελθόν... πριν από 80 χρόνια δηλαδή, όταν στην καρδιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ευρώπη σκοτείνιαζε κάτω από την μπότα της ναζιστικής γερμανικής και ιταλικής κατοχής και ο λιμός θέριζε τα ελληνικά νησιά. Τότε δεν γράφτηκε μόνο το έπος της αντίστασης από τα παλικάρια του Άρη Βελουχιώτη και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αλλά και εικόνες σκληρής προσφυγιάς και αλληλεγγύης που οι γραφιάδες της σύγχρονης ιστορίας, ειδικά από το 1991, τις έχουν κρύψει για να δικαιολογήσουν με σαθρά επιχειρήματα την υποταγή τους, έναντι αμοιβής βέβαια, στο σιωνιστικό κίνημα.
Θυμάται κανείς τη φυγή των δεκάδων χιλιάδων νησιωτών του Αιγαίου προς την Τουρκία, τη Συρία, τον Λίβανο και προς τη Λωρίδα της Γάζας; Ναι, ακριβώς στο μέρος που σήμερα είναι συνώνυμο της προσφυγιάς, της καταστροφής και του αποκλεισμού. Όμως, πριν από ογδόντα χρόνια, οι ρόλοι ήταν αντίστροφοι. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας ήταν εκείνοι που στάθηκαν στο ύψος της ανθρώπινης αξίας που λέγεται Αλληλεγγύη.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, χιλιάδες Έλληνες νησιώτες θαλασσοδάρθηκαν για να φτάσουν στις ακτές της Μέσης Ανατολής, βρίσκοντας στη Γάζα την ελπίδα για επιβίωση. Η φυγή δεν ήταν επιλογή, αλλά ανάγκη. Από το 1941, η Ελλάδα βρισκόταν υπό τριπλή κατοχή Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων, ενώ στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου ο Μεγάλος Λιμός και οι ανελέητοι βομβαρδισμοί έκαναν τη ζωή αδύνατη. Υπολογίζεται ότι περίπου εβδομήντα έως ογδόντα χιλιάδες Έλληνες κατέφυγαν συνολικά στη Μέση Ανατολή και την Αφρική εκείνη την περίοδο, και από αυτούς, αρκετές χιλιάδες πέρασαν ή παρέμειναν στους καταυλισμούς της κατεχόμενης από τους Βρετανούς Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένης της Γάζας, εκεί που ο λαός της αγωνιζόταν για να σταματήσει τη σιωνιστική εισβολή και τον αποικισμό της.
Οι περισσότεροι πρόσφυγες προέρχονταν από τη Χίο, τη Σάμο, την Ικαρία, τη Λέρο και το ακριτικό Καστελόριζο. Από τη Χίο, χιλιάδες κάτοικοι διέφυγαν λόγω του λιμού και της γερμανικής κατοχής. Από τη Σάμο και την Ικαρία, μετά την κατάρρευση της ιταλικής διοίκησης το 1943 και τις γερμανικές επιθέσεις, σχεδόν ολόκληροι πληθυσμοί αναγκάστηκαν να φύγουν. Το Καστελόριζο εκκενώθηκε σχεδόν πλήρως το 1943 από τους Βρετανούς για στρατιωτικούς λόγους, όπως μου είχε πει στο πλαίσιο των συνεντεύξεων για το ντοκιμαντέρ "Γάζα Ερχόμαστε" ο διακεκριμένος Έλληνας Δωδεκανήσιος χειρουργός Ευάγγελος Χατζηγιαννάκης, και οι κάτοικοί του μεταφέρθηκαν σε καταυλισμούς στη Γάζα και την Αίγυπτο.
Μου περιέγραφε πώς μαζί με την οικογένειά του και τους υπόλοιπους Καστελοριζιούς αναγκάστηκαν να μεταβούν στην Παλαιστίνη, σε στρατόπεδο προσφύγων στη Γάζα... και πώς εκεί έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Μιλούσε για τους Βεδουίνους που έρχονταν με τις καμήλες τους φορτωμένες καρπούζια και με φωνή που έτρεμε μου έλεγε πώς έβλεπε το τέλος να έρχεται όταν, με το πέρας του πολέμου, στο ταξίδι της επιστροφής, το πλοίο που μετέφερε τους Καστελοριζιούς πίσω στην πατρίδα, το "Empire Patrol", βυθίστηκε, αφήνοντας πίσω έναν μεγάλο αριθμό νησιωτών που δεν κατάφεραν να σωθούν... Και πώς όσοι επέζησαν από το ναυάγιο ένιωθαν να καταρρέει ο κόσμος τους όταν στο νησί τους αντίκρισαν το μέγεθος της καταστροφής, καθώς το Καστελόριζο ήταν σχεδόν πλήρως βομβαρδισμένο, καμένο και λεηλατημένο.
Η μαρτυρία του μου άνοιξε τότε ένα τεράστιο κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας που δεν γνώριζα και έμαθα γιατί Έλληνες ακτιβιστές πρωταγωνίστησαν στην προσπάθεια για το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας το 2008... Γιατί θυμούνται τις μανάδες και τους πατεράδες τους, που με μικρές ψαρόβαρκες και καΐκια, μέσα στη νύχτα και υπό τον φόβο των γερμανικών περιπολιών, διέσχιζαν τα στενά προς τα τουρκικά παράλια. Από εκεί, η προσφυγιά τους έπαιρνε τον δρόμο της Μέσης Ανατολής. Μετά, με τρένα και φορτηγά, οικογένειες ολόκληρες μεταφέρθηκαν μέσω Συρίας προς την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, βρίσκοντας τελικά καταφύγιο στη Λωρίδα της Γάζας. Εκεί δημιουργήθηκαν δύο κύριοι καταυλισμοί... το Νουσεϊράτ και το Μαγκάζι, καθώς και το Μπουρέιτζ, που έγιναν η νέα "πατρίδα" των Ελλήνων. Ήταν οι ίδιες τοποθεσίες που αργότερα, μετά το 1948, θα μετατρέπονταν σε μόνιμα προσφυγικά στρατόπεδα για τους Παλαιστίνιους που εκδιώχθηκαν από εκατοντάδες χωριά και συνοικίες, προκειμένου να επιβάλουν οι αποικιοκράτες το σιωνιστικό καθεστώς στην πατρίδα τους.
Η ζωή των Ελλήνων πολιτών πριν από το 1946 στους καταυλισμούς ήταν μια διαρκής πάλη με τη ζέστη και τη σκόνη. Οι Έλληνες ζούσαν σε σειρές από στρατιωτικές σκηνές πάνω στην άμμο, σε εγκαταστάσεις που είχε στήσει η UNRRA. Παρά τις κακουχίες, όμως, οι Έλληνες δεν άργησαν να μετατρέψουν τις σκηνές σε μικρές, ζωντανές κοινότητες με αξιοθαύμαστο τρόπο. Η ανάγκη για κανονικότητα γέννησε θαύματα: στήθηκαν πρόχειρα σχολεία κάτω από τεντόπανα ή μέσα σε παραπήγματα, όπου δάσκαλοι που είχαν διασωθεί παρέδιδαν μαθήματα στα ελληνόπουλα.
Η θρησκευτική πίστη ήταν το στήριγμά τους. Οι ορθόδοξοι ιερείς που συνόδευαν τους πρόσφυγες οργάνωσαν εκκλησίες στην ύπαιθρο. Εκεί, ανάμεσα στους αμμόλοφους, τελούνταν λειτουργίες, βαφτίσια, ακόμη και γάμοι, όπως μαρτυρούν οι σπάνιες φωτογραφίες της εποχής με τις νύφες στα λευκά και τους καλεσμένους να χαμογελούν πλάι σε άνδρες με τις χαρακτηριστικές στολές των στρατιωτών της περιοχής. Υπήρχαν χορωδίες, μικρές ορχήστρες και αθλητικοί αγώνες για να κρατιέται υψηλό το ηθικό.
Αναζητώντας το 2008 εκείνο το κομμάτι της ιστορίας, βρήκα ότι το πιο συγκλονιστικό κομμάτι της ήταν η σχέση των Ελλήνων με τους ντόπιους Παλαιστίνιους και τους Βεδουίνους της ερήμου. Παρά το γεγονός ότι οι καταυλισμοί ήταν περιφραγμένοι, η επικοινωνία ήταν συνεχής και βαθιά ανθρώπινη. Οι επιζώντες πρόσφυγες θυμούνται μέχρι τα βαθιά τους γεράματα τους Βεδουίνους να καταφθάνουν με τις καμήλες τους έξω από τα συρματοπλέγματα, φέρνοντας ως δώρα καρπούζια, σταφύλια και σύκα. Οι Παλαιστίνιοι αγρότες και κτηνοτρόφοι, που επίσης ζούσαν υπό βρετανική εντολή και δεν είχαν περίσσευμα αγαθών, μοιράζονταν ό,τι είχαν. Αυτή η απλή χειρονομία.. το μοίρασμα της τροφής από ανθρώπους που και οι ίδιοι είχαν λίγα, υπήρξε η πιο αγνή μορφή αλληλεγγύης. Υπήρχε ένας άγραφος κώδικας τιμής και συμπόνιας ανάμεσα σε δύο λαούς που γνώριζαν τι σημαίνει να είσαι ξένος στην ίδια σου τη γη ή μακριά από αυτήν. Οι Παλαιστίνιοι δεν είδαν τους Έλληνες ως ξένους, αλλά ως κυνηγημένους αδελφούς. Πολλοί Έλληνες τεχνίτες (ράφτες, ξυλουργοί) πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στους ντόπιους με αντάλλαγμα τρόφιμα, δημιουργώντας μια μικρή, κοινή οικονομία επιβίωσης.
Με τη λήξη του πολέμου το 1945, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Οι περισσότεροι πρόσφυγες επαναπατρίστηκαν στην Ελλάδα μεταξύ 1945 και 1946, επιβιβαζόμενοι σε πλοία από το λιμάνι της Γάζας ή της Χάιφας για να επιστρέψουν στα ερείπια των σπιτιών τους στο Αιγαίο. Έφυγαν κουβαλώντας μαζί τους μνήμες από την άμμο της Γάζας και τη γεύση από τα καρπούζια που τους πρόσφεραν οι άνθρωποι της ερήμου, αφήνοντας πίσω τους μια αιώνια ευγνωμοσύνη.
Οι τοποθεσίες όπου οι Έλληνες πολίτες από τη Χίο, τη Σάμο και το Καστελόριζο βρήκαν ασφάλεια ήταν στο Νουσεϊράτ και το Μαγκάζι, έχουν πάψει προ πολλού να είναι οι απέραντοι αμμόλοφοι του 1943. Σήμερα, σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα του Απριλίου του 2026, οι καταυλισμοί Νουσεϊράτ και Μαγκάζι στην κεντρική Γάζα έχουν σχεδόν ισοπεδωθεί από τους συμμάχους των σημερινών Ελλήνων πολιτικών της ακροδεξιάς και της Δεξιάς και τα ""αριστερά"" παραρτήματά της. Πλέον, οι δύο αυτοί καταυλισμοί έχουν υποστεί τόσο εκτεταμένες και σοβαρές καταστροφές που καθιστούν μεγάλο μέρος τους μη κατοικήσιμο. Ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα εντός των καταυλισμών έχουν πράγματι ισοπεδωθεί από αεροπορικές επιδρομές και χερσαίες επιχειρήσεις των σιωνιστών ναζιστών. Αναφορές από τον ΟΗΕ δείχνουν ότι στην ευρύτερη περιοχή, περίπου το σαράντα πέντε με πενήντα τοις εκατό των οικιστικών μονάδων έχει υποστεί ολική ζημιά ή έχει καταστεί εντελώς ακατάλληλο για διαβίωση. Τα δίκτυα ηλεκτροδότησης, ύδρευσης και αποχέτευσης έχουν υποστεί σχεδόν πλήρη κατάρρευση και οι κάτοικοι βασίζονται σε αυτοσχέδιες λύσεις, ενώ η πρόσβαση σε πόσιμο νερό είναι εξαιρετικά περιορισμένη.
Στον καταυλισμό του Νουσεϊράτ, λόγω του μεγέθους του, παρατηρείται ανομοιομορφία: πολλές συνοικίες έχουν υποστεί βαρύτατα πλήγματα, ενώ σε άλλες η ζωή συνεχίζεται ανάμεσα στα ερείπια. Στο Μαγκάζι, έναν από τους πιο πυκνοκατοικημένους καταυλισμούς, οι ζημιές είναι ιδιαίτερα εμφανείς στον κεντρικό του ιστό, με πολλές πολυώροφες κατοικίες να έχουν καταρρεύσει. Παρά την εύθραυστη κατάπαυση του πυρός που αναφέρεται σε ορισμένες πηγές, οι συνθήκες παραμένουν δραματικές λόγω της συσσώρευσης απορριμμάτων και στάσιμων υδάτων, της έλλειψης καυσίμων για γεννήτριες και των ζημιών σε σχολεία και κέντρα υγείας. Η εικόνα των καταυλισμών είναι αυτή μιας ερειπωμένης πόλης. Η πλειοψηφία των κατοίκων ζει πλέον σε σκηνές ή προσωρινά καταλύματα δίπλα στα κατεστραμμένα σπίτια τους, καθώς η ανοικοδόμηση δεν έχει ξεκινήσει ουσιαστικά λόγω των περιορισμών στις εισαγωγές υλικών που έχει επιβάλει ο σιωνιστικός στρατός, σύμμαχος των Ελλήνων πολιτικών αποφοίτων της "σχολής του Καθάρματος". Εκεί που κάποτε οι Βεδουίνοι πρόσφεραν καρπούζια στους Έλληνες νησιώτες, σήμερα τα ερείπια και οι σκηνές μαρτυρούν μια ανθρωπιστική καταστροφή ασύλληπτων διαστάσεων.
Η στάση της Ελλάδας απέναντι σε αυτήν την ιστορική κληρονομιά είναι γεμάτη προδοσίες, και δεν ξεκινάει .. πιστέψτε με.. από το 1991 αλλά και από το 1941, και αφορά τη συμμετοχή των Παλαιστινίων στον αντικατοχικό αγώνα στην Ελλάδα. Η αναγνώριση του σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής στην Παλαιστίνη το λεγόμενο "Ισραήλ" de jure το 1990-1991 από την κυβέρνηση του "Δρακομέλ", σηματοδότησε την επίσημη σύμπλευση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής με τα γεωπολιτικά πολεμικά σχέδια του σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου. Ενώ για δεκαετίες η Ελλάδα διατηρούσε στενούς δεσμούς με τον αραβικό κόσμο και τον παλαιστινιακό λαό (οι περισσότεροι ίσως θυμούνται τις ιστορικές σχέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Γιάσερ Αραφάτ), οι δεσμοί αυτοί υπάρχουν από την αρχαιότητα ακόμα και δεν σταμάτησαν παρά μόνο όταν άρχισε η μετάβαση στη στρατηγική του καθεστώτος Μητσοτάκη. Μετά το 1991, αυτή η πορεία οδήγησε σταδιακά σε μια στενή στρατηγική και στρατιωτική συνεργασία με το σιωνιστικό καθεστώς, χρησιμοποιώντας τα πιο βρώμικα μέσα και στημένες προβοκάτσιες."
-Στις τελευταίες 3 φωτογραφίες είναι τρία βιβλία που γράφουν για αυτό το άγνωστο (παρέμεινε άγνωστο...από πρόθεση) γεγονός.
Το κύμα των προσφύγων των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου στη Μέση Ανατολή.
Μάλιστα η συγγραφέας του "Διπλό ταξίδι" Λίτσα Ψαραυτη αποτελεί θυγατέρα αυτών των προσφύγων .
Και μάλλον από τα ίδια χρώματα στις σημαίες "φίλοι μου",θα μου επιτρέψετε να επιλέξω τα χώματα που φιλοξένησαν,πάντρεψαν,γέννησαν και έθαψαν προγόνους μας ,τα πλέον οικεία.
Και τους Ανθρώπους τους και δικούς μου Ανθρώπους.
Με τη Παλαιστίνη ...και το Δίκαιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου