Παρασκευή 8 Μαΐου 2026

Μουσικὴ Παρασκευή - Κίτρινα Ποδήλατα ~ Ἡμίφως



To translate the text and lyrics into any language, you will find the relevant icon at the top of the right column (above the icon of the Virgin Mary).

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~




Το «Ημίφως» είναι ένα από τα πιο εμβληματικά, νοσταλγικά και συναισθηματικά ερωτικά τραγούδια του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, το οποίο αποτυπώνει την ατμόσφαιρα ενός ανολοκλήρωτου έρωτα σε μια μεταίχμιο κατάσταση. Ο τίτλος υποδηλώνει την αβεβαιότητα, το μεταίχμιο ανάμεσα στο φως (έρωτας, πάθος) και το σκοτάδι (χωρισμός, λήθη). Οι εραστές κινούνται σε μια «γκρίζα ζώνη».Έντονο το στοιχείο της νοσταλγίας, μια ανάμνηση που πληγώνει, μια συναισθηματική κατάσταση που παραμένει «στο ημίφως». Στιχουργός η Έλια Ζερβού, για την οποία θα αποφύγω να πάρω κάποια θέση. Ας ψάξει όποιος θέλει. Για 'μένα, όταν κάτι τό αγκαλιάζει ο κόσμος, παύει ν' ανήκει στον δημιουργό του και γίνεται κοινό κτήμα.




Για την «Μουσική Παρασκευή», επελέγη η εκδοχή των «Κίτρινων Ποδηλάτων» από το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης του 2008, με την οποία εγώ έμαθα το τραγούδι πριν χρόνια και με την οποία τα ώτα μου είναι εξοικειωμένα και προτιμούν. 

Να τό ακούσουμε...




Μέσα στὸ ἡμίφως, ὡς συνήθως 
ταρταρούγα γυαλιὰ, κόκκινα μαλλιά 
μέσα στὸ ἡμίφως, τσιγάρο ἀναμμένο 
κι ἐγὼ, ὅπως πάντα, ἐδῶ περιμένω 
κι ἐγὼ, ὅπως πάντα, ἐδῶ περιμένω 

Ἀλλὰ, ἐσὺ κάτι ἔχεις 
εἶσαι ἐδῶ, μὰ ἀπέχεις 
ἀπ 'μένα, ἀπὸ 'σένα 
ἀπ οἰκεῖα καὶ ξένα 

Ἀλλὰ ἐσὺ κάτι ἔχεις 
εἶσαι ἐδῶ μὰ ἀπέχεις 
ἀπό 'μένα ἀπὸ 'σένα 
ἀπὸ οἰκεῖα καὶ ξένα 

Μέσα στὸ ἡμίφως, ὡς συνήθως 
ταρταρούγα καρδιὰ, κόκκινα φιλιά 
μέσα στὸ ἡμίφως τσιγάρο σβησμένο 
κι ἐγὼ, ὅπως πάντα, κορμὶ διψασμένο 
κι ἐγὼ, ὅπως πάντα, κορμὶ διψασμένο 

Ἀλλὰ, ἐσὺ κάτι ἔχεις 
εἶσαι ἐδῶ, μὰ ἀπέχεις 
ἀπὸ μένα ἀπὸ 'σένα 
ἀπὸ οἰκεῖα καὶ ξένα 

Ἀλλὰ, ἐσὺ κάτι ἔχεις 
εἶσαι ἐδῶ, μὰ ἀπέχεις 
ἀπ 'μένα, ἀπὸ 'σένα 
ἀπὸ οἰκεῖα καὶ ξένα 

Ἀλλὰ, ἐσὺ κάτι ἔχεις 
εἶσαι ἐδῶ, μὰ ἀπέχεις 
ἀπ 'μένα, ἀπὸ 'σένα 
ἀπὸ οἰκεῖα καὶ ξένα 

Ἀλλὰ, ἐσὺ κάτι ἔχεις 
εἶσαι ἐδῶ, μὰ ἀπέχεις 
ἀπ 'μένα, ἀπὸ 'σένα 
ἀπὸ οἰκεῖα καὶ ξένα

ΕΚΤΑΚΤΟ: Ανακοινώθηκε για μάσκες νέο μπoλι & εξωγήινους


Τα ναζιστικά Τάγματα Εφόδου

Παραστρατιωτικός μηχανισμός του Εθνικοσοσιαλιστικού (Ναζιστικού) Εργατικού Κόμματος της Γερμανίας, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία (Sturmabteilung, στα γερμανικά ή SA).

Τα Τάγματα Εφόδου δημιουργήθηκαν από τον Αδόλφο Χίτλερ στο Μόναχο, στις 4 Νοεμβρίου 1921, αμέσως μετά την άνοδό του στην ηγεσία του ναζιστικού κόμματος. Τα μέλη του στρατολογήθηκαν από ακροδεξιούς πρώην στρατιώτες, που μάχονταν τους αριστερούς στους δρόμους, στα πρώτα στάδια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Πρωταρχικός σκοπός των Ταγμάτων Εφόδου, που διακρίνονταν από τις χακί στολές τους, ήταν η περιφρούρηση των συγκεντρώσεων των Ναζί και η διάλυση των εκδηλώσεων των αντιπάλων κομμάτων. Ιδιαίτερη ήταν η αντιπαράθεσή τους με την παραστρατιωτική οργάνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας «Συμμαχία των Μαχητών του Κόκκινου Μετώπου» («Roter Frontkämpferbund»). Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν για τον εκφοβισμό των μη Αρείων πολιτών της Γερμανίας (Εβραίων, Σλάβων, Τσιγγάνων), συνδικαλιστών και αντιφρονούντων πολιτών.

Τα Τάγματα Εφόδου, ως κομματικός στρατός, διαδραμάτισαν ουσιαστικό ρόλο στην κατάκτηση της εξουσίας από τον Χίτλερ (Ιούλιος 1933), ιδιαίτερα με την απορρόφηση της αντίπαλης οργάνωσης των Χαλυβδόκρανων (Der Stahlhelm), η οποία διαλύθηκε το επόμενο έτος. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τα 6.000 μέλη του 1922 έφθασαν στα 3.000.000 μέλη το 1933.

Advertisement

Το 1931, τη διεύθυνση των Ταγμάτων Εφόδου ανέλαβε ο έμπιστος του Χίτλερ, λοχαγός Έρνστ Ρεμ (1887-1934), ο οποίος μέχρι το 1934 έλεγχε και τα Ες-Ες, που είχαν ξεπηδήσει από τους κόλπους τους. Η διαρκώς αυξανόμενη ισχύς των Ταγμάτων Εφόδου και η έλλειψη εμπιστοσύνης του Χίτλερ προς τον Ρεμ, οδήγησαν στην εξόντωση του τελευταίου κατά το αιματηρό ενδοναζιστικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών της 30ης Ιουνίου 1934, γνωστό και ως «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών».

Ένα μήνα αργότερα, τα Τάγματα Εφόδου αναδιοργανώθηκαν, υπό τη διοίκηση του απόστρατου αξιωματικού Βίκτωρ Λούτσε (1890-1943) και διαχωρίστηκαν από τα Ες-Ες, των οποίων τη διοίκηση ανέλαβε ο Χάινριχ Χίμλερ (1900-1945). Από τότε διαδραμάτισαν δευτερεύοντα ρόλο, καθώς την πρωτοκαθεδρία ανέλαβαν τα Ες-Ες. Τα περισσότερα από τα μέλη των Ταγμάτων Εφόδου ενσωματώθηκαν το 1939 στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις (Βέρμαχτ).

Τα Τάγματα Εφόδου διαλύθηκαν με τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας στις 8 Μαΐου 1945.


Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/995

Ο ματωμένος Μάης του ’36

Μία μάνα μοιρολογάει το σκοτωμένο παιδί της

Μία μάνα μοιρολογάει το σκοτωμένο παιδί της

Την περίοδο 1931-1936 το απεργιακό κίνημα στη χώρα μας εμφανίζει ιδιαίτερη έξαρση, εξαιτίας της μεγάλης οικονομικής κρίσης, που ακολούθησε το Κραχ του 1929 και τη στάση πληρωμών της Ελλάδας το 1932. Οι απεργιακοί αγώνες έχουν πρωτόγνωρη μαζικότητα και συχνά καταλήγουν σε αιματηρές συγκρούσεις με την αστυνομία, με νεκρούς και τραυματίες. Οι εργατικές κινητοποιήσεις φθάνουν στην κορύφωσή τους τον Μάιο του 1936 στη Θεσσαλονίκη, με τη μεγάλη απεργία των καπνεργατών, που πνίγηκε στο αίμα από την κυβέρνηση Μεταξά (12 νεκροί και πάνω από 200 τραυματίες). Ο Γιάννης Ρίτσος εμπνεύσθηκε από μία φωτογραφία που είδε στον Ριζοσπάστη, με μία μάνα να θρηνεί τον νεκρό γιο της κι έγραψε την περίφημη ποιητική του σύνθεση Επιτάφιος, που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Στις 29 Απριλίου του 1936, οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, με την κάλυψη της «Πανελληνίου Καπνεργατικής Ομοσπονδίας» και την υποστήριξη της «Ενωτικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος» (ΕΓΣΕΕ), που ελεγχόταν από το ΚΚΕ, κατέβηκαν σε απεργία διαρκείας, με κύριο αίτημα την αύξηση του ημερομισθίου από τις 75 στις 135 δραχμές, σε εφαρμογή της συμφωνίας του 1924 (γνωστής ως «σύμβασης Παπαναστασίου»), που όμως αθετούσαν οι καπνέμποροι, επωφελούμενοι της μεγάλης ανεργίας που μάστιζε τον κλάδο. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλοί καπνεργάτες δούλευαν χωρίς να αμείβονται, μόνο και μόνο για να τους επικολλούνται ένσημα και να μην χάνουν το δικαίωμα της περίθαλψης.

Την επομένη, 30 Απριλίου, η Βουλή διέκοψε τις εργασίες της έως τις 30 Σεπτεμβρίου! Προηγουμένως, τα δύο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό και το Φιλελεύθερο, είχαν δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά και οι βουλευτές τους, έχοντας τη συνείδησή τους ήσυχη, αναχώρησαν για διακοπές μακράς διαρκείας. Οι μόνοι που αρνήθηκαν ψήφο στον μετέπειτα δικτάτορα (4 Αυγούστου 1936) ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου και 13 βουλευτές του Παλλαϊκού Μετώπου (ΚΚΕ).

Ο Μεταξάς, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του, βρέθηκε αντιμέτωπος με τη διογκούμενη απεργιακή κινητοποίηση των καπνεργατών. Από την αρχή ακολούθησε παρελκυστική τακτική, δίνοντας υποσχέσεις για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, ενώ την ίδια στιγμή ενθάρρυνε στην αδιαλλαξία της εργοδοσίας. Επιδίωξή του ήταν να κερδίσει χρόνο για να τερματίσει με κάθε τρόπο την απεργία.

Το πρωί της 8ης Μαΐου, η Χωροφυλακή της Θεσσαλονίκης εμπόδισε χιλιάδες διαδηλωτές να κατευθυνθούν προς το Διοικητήριο, όπου έδρευε η Γενική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος (Υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης σήμερα). Οι διαδηλωτές επέμειναν και στις συγκρούσεις που ακολούθησαν τραυματίσθηκαν πολλοί απεργοί. Η υπέρμετρη βία που άσκησε η Χωροφυλακή για τη διάλυση της ογκώδους διαδήλωσης ευαισθητοποίησε και άλλους κλάδους εργαζομένων και από το ίδιο βράδυ ξεκίνησαν 24ωρη απεργία οι σιδηροδρομικοί, οι αυτοκινητιστές, οι τροχιοδρομικοί και οι εργαζόμενοι στον ηλεκτρισμό. Θορυβημένη η κυβέρνηση Μεταξά επιστράτευσε τους σιδηροδρομικούς και τους τροχιοδρομικούς, ενώ ανέθεσε στο Γ' Σώμα Στρατού να βρίσκεται σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο.

Η κυβερνητική μεθόδευση φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Την επομένη, 9 Μαΐου, το απεργιακό μέτωπο διευρύνεται, με τη συμμετοχή των αρτεργατών, των βιομηχανικών εργατών και άλλων κλάδων εργαζομένων, ενώ οι καταστηματάρχες κρατούν σε μεγάλο ποσοστό τα καταστήματά τους κλειστά. Οι κεντρικοί δρόμοι της πόλης είναι πλημμυρισμένοι από διαδηλωτές, που επιδιώκουν να κατευθυνθούν και πάλι προς το Διοικητήριο. Η Χωροφυλακή γρήγορα χάνει τον έλεγχο της κατάστασης και αρχίζει να πυροβολεί στο ψαχνό τους διαδηλωτές, με αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας να καταμετρηθούν 12 νεκροί και πάνω από 280 τραυματίες, όλοι από την πλευρά των διαδηλωτών!

Η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και τότε με διαταγή της κυβέρνησης αναλαμβάνει δράση ο στρατός. Ο διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού, αντιστράτηγος Ζέππος, διατάσσει τους χωροφύλακες, που απειλούνται με λιντσάρισμα από τους διαδηλωτές, να κλειστούν στα αστυνομικά τμήματα και να τοποθετηθεί στρατιωτική φρουρά έξω από αυτά για να τα προστατεύσει. Στη συνέχεια απαγορεύει τις διαδηλώσεις, αλλά οι απεργοί αψηφούν τη διαταγή του και συγκεντρώνονται στη διασταύρωση των οδών Εγνατίας και Βενιζέλου. Εκεί εγκρίνουν ψήφισμα, με το οποίο ζητούν την τιμωρία των ενόχων της Χωροφυλακής και ιδιαίτερα του διοικητή της συνταγματάρχη Ντάκου. Στη Θεσσαλονίκη το βράδυ εκείνο δεν υπήρχε άλλη εξουσία να επιβάλλει τη θέλησή της πάνω στη θέληση των χιλιάδων λαού, που έγιναν κύριοι της πόλης.

Την επομένη, 10 Μαΐου, έγινε η κηδεία των θυμάτων, μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας. Σε βοήθεια του Γ' Σώματος Στρατού, που είχε αναλάβει και την αστυνόμευση της πόλης, έσπευσε ένα σύνταγμα πεζικού και μία μονάδα πυροβολικού από τη Λάρισα, ενώ στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατέπλευσαν τα αντιτορπιλικά «Κουντουριώτης», «Ύδρα», «Σπέτσαι» και «Ψαρά». Παρ’ όλα αυτά, πάνω από 200.000 πολίτες συνόδευσαν στην τελευταία κατοικία τους 12 νεκρούς συμπολίτες τους. Και ανάμεσά τους ένα στρατιωτικό τμήμα, που γρήγορα ξέχασε τα καθήκοντά του για την τήρηση της τάξης και συμμετείχε στη νεκρική πομπή. Μάλιστα, ο επικεφαλής τους ταγματάρχης μίλησε, αποτίοντας φόρο τιμής στους νεκρούς διαδηλωτές.

Τις επόμενες ημέρες τα πνεύματα άρχισαν να ηρεμούν. Στις 12 Μαΐου η απεργία έληξε, καθώς έγιναν δεκτά σχεδόν όλα τα αιτήματα των καπνεργατών, ενώ η κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι θα τιμωρήσει τους υπεύθυνους της αιματοχυσίας, υπόσχεση που τελικά δεν τήρησε.

Ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς προσπάθησε από την αρχή να ρίξει την ευθύνη των αιματηρών επεισοδίων στους κομμουνιστές και τους απεργούς, που δήθεν προκάλεσαν τους χωροφύλακες! Κανείς, όμως, δεν τον πίστεψε. Σχεδόν στο σύνολό του, ο πολιτικός κόσμος θεώρησε υπεύθυνη τη Χωροφυλακή και την κυβέρνηση, αλλά δεν τόλμησε να ρίξει τον Μεταξά, όπως ζητούσε το ΚΚΕ, γεγονός που θα έχει ολέθριες συνέπειες για το κοινοβουλευτικό καθεστώς λίαν συντόμως, με την ανακήρυξη της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου.


Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/771

Πραγματικά μας πέρασαν για ηλίθιους!


Sylvie Alves
·
Πραγματικά μας πέρασαν για ηλίθιους!
Στη γωνιά της χώρας μας, όπως οπουδήποτε αλλού
Μαρτυρία από βιολογικό αγρότη.
Η διάλυση ανεμογεννήτριας 2MW, χωρίς να υπολογίζει το άφθαρτο οπλισμένο σκυρόδεμα, είναι ευθύνη του ιδιοκτήτη οικοπέδου, δημοτικού ή ιδιώτη.
Είμαι 35 χρονών, είμαι βιολογικός αγρότης στην Auvergne. Πριν δύο χρόνια επικοινώνησε μαζί μου ιδιωτική εταιρεία που είχε σχέδιο εγκατάστασης ανεμογεννητριών στο δήμο μου.
Τα παρέλαβα με χαρά! Ανυπομονούσα να συμμετάσχω σε ένα οικολογικό έργο και να φέρω τον κόκκο αλατιού μου στο τέλος του πυρηνικού πολέμου.
- Πρώτη έκπληξη: Περίμενα να συναντήσω έναν εκπρόσωπο του κράτους, ή του νομού για τέτοιου είδους έργο (η ενέργεια είναι, κατά τη γνώμη μου, το καλό όλων και είμαστε όλοι εμπλεκόμενοι).
Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε τίποτα: ήταν μια ιδιωτική εταιρεία χρηματοδοτούμενη από ξένα συνταξιοδοτικά ταμεία που ήταν υπεύθυνη για το έργο.
Λίγο περίεργο, αλλά, αφού το ανακάλυψα, παρατήρησα ότι όλα τα έργα εκτελούνται από ιδιωτικές εταιρείες που ψάχνουν σε όλη τη Γαλλία γη για να τοποθετήσουν ανεμογεννήτριες.
Έτσι σκέφτηκα ότι αυτή η εταιρεία ήθελε να μου αγοράσει ένα κομμάτι γης, κάτι σαν έναν "πράσινο" κατασκευαστή ακινήτων.
- Δεύτερη έκπληξη: η εταιρεία σχεδίαζε να φυτέψει ανεμογεννήτρια στο σπίτι μου, αλλά «κυρίως δεν ήθελε» να ξεφορτωθεί τη γη μου.
Ήθελε μόνο να νοικιάσει τη γη.
Και αυτό, για ένα απολύτως ιδιότροπο ποσό: 30.000 ευρώ το χρόνο για δύο εμφυτευμένες ανεμογεννήτριες.
Το τρέχον εισόδημά μου είναι 1.500 ευρώ τον μήνα, οπότε σκεφτείτε το... 30.000€ καθαρά ετησίως και για 20 χρόνια.
Για 20 χρόνια... 30.000 που πέφτουν κάθε χρόνο και συμμετέχω στην εθνική οικολογία.
Ένα όνειρο.
Η εταιρεία επέμεινε να υπογράψω «γρήγορα» καθώς ίσως ενδιαφέρονται και άλλοι αγρότες. Με 30.000 ευρώ το χρόνο, δεν αμφέβαλα ούτε δευτερόλεπτο.
Αλλά... Μένω έκπληκτος, και εκ φύσεως, ύποπτος, "θέλουν να πληρώσουν 75 φορές την τιμή της γης χωρίς να την κατέχουν; Εδώ μέσα;
Εκεί που η γη μας δεν αξίζει πολλά; Υπάρχει ένας λύκος κάπου. "
Έτσι έψαξα για τον λύκο. Και το βρήκα ζητώντας ένα νέο ραντεβού με την κοινωνία.
Τους πήρα ένα συμβόλαιο και έχω διαβάσει κάθε λεπτή γραμμή.
Και αυτή είναι η ερώτηση που τους έκανα: μετά από 20 χρόνια, τι συμβαίνει;
Μια πολύ αόριστη απάντηση: .... δεν θα είμαστε πια εκεί, γιατί πουλάμε τις φυτείες μας σε ξένες εταιρείες (ειδικά στην Κίνα).
Αλλά όπως ο νόμος επιβάλλει να προβλέψουμε την διάλυση της ανεμογεννητριας. Σας παρέχουμε 50.000 ευρώ για τις δύο ανεμογεννήτριες σας.
Γιατί βέβαια μετά από 20 χρόνια, μια ανεμογεννήτρια, είναι στο τέλος του αγώνα της, βιδωμένη και προβλέπεται να την διαλύσει.
Ω καλά, έτσι έφερα αρκετές εταιρείες που ειδικεύονται στην διάλυση ανεμογεννητριών.
Αποτέλεσμα: εκτίμηση για ανεμογεννήτρια (ύψος 80 μέτρων), το ελάχιστο κόστος είναι 450.000 ευρώ ανά ανεμογεννήτρια, ανάλογα με τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου.
Κι αν δεν μπορεί να πληρώσει; Αφού είναι βιομηχανική ανεμογεννήτρια, το κράτος στρέφεται κατά του ιδιοκτήτη, μετά κατά του δήμου.
Κάνω έναν γρήγορο υπολογισμό: το συνολικό έργο του δήμου μου 200 κατοίκων περιλαμβάνει 7 ανεμογεννήτριες δηλαδή 450 000 x 7 = 3.150 000 χρέος για τον δήμο.
Είναι χρεοκοπία για όλους.
Μετά αναρωτήθηκα γιατί αυτή η εταιρεία ήθελε να φυτέψει ανεμογεννήτριες σε ένα μέρος που έχει τόσο λίγο αέρα.
Απαντήσεις: Ναι, δεν υπάρχει αρκετός αέρας, αλλά θα φτιάξουμε πολύ ψηλότερες ανεμογεννήτριες.... 80 μέτρα ύψος
Πολύ καλό. Για τις ανεμογεννήτριες που θα γυρίζουν μόνο το 25% του χρόνου, δεν είναι και πολύ κερδοφόρα..
Μα, πώς και τα συνταξιοδοτικά ταμεία ενδιαφέρονται τόσο για τις ανεμογεννήτριες στη Γαλλία;
Τόσο απλά! Στη Γαλλία νόμος επιβάλλει η πράσινη ενέργεια των ανεμογεννητριών να αγοράζεται κατά προτεραιότητα διπλάσια από την τιμή των άλλων ενεργειών (τα υδραυλικά, που είναι εντελώς πράσινα, δεν έχουν αυτό το προνόμιο! ).
Λοιπόν αυτό είναι ενδιαφέρον για τους ξένους επενδυτές, πιθανόν σε πλήρη συνενοχή με την κυβέρνησή μας.. γιατί, ποιος πληρώνει τη διαφορά; .. ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ!
Ρίξτε μια καλή ματιά στο λογαριασμό του ΕΤΑ, υπάρχει μια μικρή γραμμή που δείχνει ότι «συμμετέχουμε»
στην ανάπτυξη της πράσινης ενέργειας.
Στην πραγματικότητα χρηματοδοτούμε ξένους μετόχους
Ω ναι! Δεν σας τα είπα όλα! Αυτή η ενέργεια προορίζεται ουσιαστικά για εξαγωγή, επομένως δεν προορίζεται καθόλου για το κλείσιμο των πυρηνικών σταθμών.
Αυτό, οι μέτοχοι απλά δεν ενδιαφέρονται. Όχι εγώ.
Η ανάπτυξη της ανεμογεννήτριας στη Γαλλία θα κοστίσει 75 δις ευρώ χρηματοδοτούμενα από εμάς για να καταστρέψουμε τα τοπία μας, τον τουρισμό, την αξία των ακινήτων μας και των καλλιεργήσιμων οικοπέδων μας.
Με αυτά τα χρήματα, το κράτος θα μπορούσε να αναδιανείμει σε κάθε Γάλλο ένα μερίδιο για να απομονώσει την κατοικία του με αξιοπρέπεια. Έτσι θα μπορούσαμε να κλείσουμε 18 πυρηνικούς αντιδραστήρες. Αλλά αυτό δεν θα έκανε τίποτα στους μετόχους.
Περάστε το γύρω και σκεφτείτε.
Υπό το εξώφυλλο του "ΠΡΑΣΙΝΟΥ", πραγματικά νομίζουμε ότι είμαστε μαλάκες...
Θέλουν να περικυκλώσουν το χωριό μας με δεκάδες ανεμογεννήτριες. Παρακαλώ φανταστείτε αυτούς τους τρόμους εντελώς διαλυμένους στο κενό. Ευχαριστώ


Έσκαψαν τα σωθικά του Πάρνωνα και τη γέμισαν σίδερα και χιλιάδες κυβικά μπετόν.






Έσκαψαν τα σωθικά του Πάρνωνα και τη γέμισαν σίδερα και χιλιάδες κυβικά μπετόν.
Εργοτάξιο «Προφήτης Ηλίας – Κούκουρας – Νεραϊδόραχη» στο βουνό Κάκαβος απέναντι από τα Καστριτοχώρια
Διάνοιξη δρόμων δεκάδων χιλιομέτρων σε παρθένα δάση για τη μεταφορά γιγαντιαίων πτερυγίων.
Χιλιάδες κυβικά μπετόν και τόνοι σιδήρου χρησιμοποιούνται για τη θεμελίωση κάθε ανεμογεννήτριας, αλλοιώνοντας μόνιμα το βουνό.
Ο Πάρνωνας, αν και Απόθεμα Βιόσφαιρας της UNESCO, κινδυνεύει να μετατραπεί σε «ενεργειακό εργοτάξιο» με εκατοντάδες ανεμογεννήτριες
ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΈΨΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗ ΖΑΒΙΤΣΑ



Προσπάθησα να παρακολουθήσω την ετήσια γενική συνέλευση του @ontariosdoctors απόψε στην Οττάβα





Προσπάθησα να παρακολουθήσω την ετήσια γενική συνέλευση του @ontariosdoctors απόψε στην Οττάβα, και απομακρύνθηκα από την αίθουσα από μέλη της εκτελεστικής τους ομάδας Sandy Zidaric και Adam Farber επειδή φόρεσα την καρφίτσα μου από καρπούζι που έχω φορέσει αμέτρητες φορές χωρίς θέμα σε πολλούς χώρους συμπεριλαμβανομένου του λόφου του κοινοβουλίου. Ανέφεραν την ανησυχία ότι η καρφίτσα του καρπουζιού ως πολιτικό σύμβολο θα μπορούσε ενδεχομένως να κάνει άλλους συναδέλφους γιατρούς στην αίθουσα «άβολα» ή «ανασφαλή».
Όλο αυτό το διάστημα συνεχίζεται η γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Όταν ρώτησα εάν η πολιτική τους για το τι δεν μπορεί να φορεθεί στα σώματα των μελών τους στις συναντήσεις τους έχει εφαρμοστεί σε άλλα πολιτικά σύμβολα ή ενδυμασία, δεν μπορούσαν να μου δώσουν άλλα παραδείγματα. Μου ζήτησαν να αφαιρέσω την καρφίτσα του καρπουζιού ή να φύγω από το δωμάτιο, ή να κάτσω σε άλλο δωμάτιο μόνος μου για να συντονιστώ στη συνάντηση ουσιαστικά. Αρνήθηκα και έφυγα. Τους εξήγησα ότι πρόκειται για μια απίστευτα απογοητευτική και μεροληπτική πολιτική για τις συναντήσεις τους, και ελπίζω ότι θα αναθεωρηθεί.


Γνωρίζω συναδέλφους ιατρούς, συμπεριλαμβανομένων μαθητών ιατρικής που τους έδιωξαν από την κλινική επειδή φορούσαν καρφίτσα καρπούζι. Αυτά είναι παραδείγματα αντιπαλαιστινιακού ρατσισμού. Ως γιατρός, στέκομαι αλληλέγγυος με τους παλαιστίνιους συναδέλφους μου ιατρούς που σκοτώθηκαν από τον ισραηλινό στρατό και εξακολουθούν να υφίστανται γενοκτονική βία. Πάνω από 1.700 Παλαιστίνιοι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας έχουν σκοτωθεί από τον ισραηλινό στρατό στη Γάζα. Πολλοί Παλαιστίνιοι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας παραμένουν σε ισραηλινή αιχμαλωσία και βασανίζονται από τον ισραηλινό στρατό, συμπεριλαμβανομένου του Δρ Hussam Abu Safiya, παιδίατρου που έμεινε για να φροντίζει τους ασθενείς του στο νοσοκομείο στο οποίο ήταν ιατρικός διευθυντής.
Ντροπή στο @ontariosdoctors που όχι μόνο λογοκρίνει όσα επιτρέπεται να επιδεικνύονται στα σώματα των μελών τους, και ακόμα περισσότερο να σιωπούν επίπονα μπροστά στις επιθέσεις στους συναδέλφους μας στην ιατρική και υγειονομική περίθαλψη στην Παλαιστίνη. Μην κοιτάτε μακριά από τη γενοκτονία στη Γάζα. Αυτές οι πράξεις διακρίσεων είναι μορφές ρατσισμού και ο ρατσισμός είναι ένας περισπασμός από το πραγματικό ζήτημα του τερματισμού της καναδικής συνενοχής στη γενοκτονία του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων στη Γάζα.



ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ