ΑΝΗΚΩ ΣΕ ΜΕΝΑ

ΑΝΗΚΩ ΣΕ ΜΕΝΑ

Από όλα όσα τραγούδησε ο Γιώργος Μαζωνάκης, ίσως κανένας στίχος να μην τον περιγράφει τόσο όσο ο συγκεκριμένος.Γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι ο συγχωρεμένος δεν χωρούσε εύκολα σε καλούπια. Είχε τις υπερβολές του, τις αντιφάσεις του, τις δύσκολες στιγμές του, αλλά είχε κάτι που σήμερα σπανίζει ήταν αυθεντικός.

Μιλώντας προσωπικά, πάντα μου ήταν συμπαθής. Ακόμη κι εκείνα τα δυο-τρία χρόνια που τον έβλεπα μπερδεμένο και δεν μπορούσα να καταλάβω κάποιες επιλογές του, δεν έπαψα να βλέπω πίσω από τη σκηνή έναν άνθρωπο που πάλευε με τα σκοτάδια του.

Ειδικότερα τα τελευταία δύο χρόνια, νομίζω πως οι περισσότεροι τον πονέσαμε. Γιατί πίσω από τα φώτα, τα τραγούδια και τη δημοσιότητα άρχισε να φαίνεται η μοναξιά ενός ανθρώπου που κουβαλούσε τον δικό του σταυρό.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, μίλησε περισσότερο από ποτέ για τον Θεό και για την πίστη.Πιστεύω ότι και μόνο για αυτό και λόγω της τεράστιας αναγνωρισιμότητας που απολάμβανε έκανε μεγάλο καλό. Είπε δημόσια αυτό που πολλοί φοβούνται ακόμη και να ψιθυρίσουν ότι η πίστη μπορεί να γίνει στήριγμα όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται. «Η πίστη και η πίστα με έσωσαν», είπε με τον δικό του μοναδικό τρόπο.Περά από αυτό όμως υπήρχε και κάτι ακόμη που δεν πρέπει να ξεχάσουμε η εθελοντική προσφορά του. Μαγείρευε εθελοντικά για ανθρώπους που είχαν ανάγκη, στεκόταν δίπλα σε αστέγους, συμμετείχε σε δράσεις ανθρωπιάς και έδινε χρόνο και κόπο εκεί όπου υπήρχε.Ακόμη περισσότερο πολλά από αυτά δεν τα έκανε για να τα βλέπουμε όλοι και αυτό έχει τη δική του πραγματική αξία.

Γι’ αυτό σήμερα με ενοχλεί βαθιά να βλέπω ανθρώπους να τον δικάζουν. Να βρίζουν τους δικούς του, να αναπαράγουν φήμες, να λέει ο καθένας το μακρύ και το κοντό του, ακόμη και να πετούν ανεύθυνες κουβέντες για πράγματα που κανείς δεν γνωρίζει.Ο άνθρωπος έφυγε δεν είναι ώρα για δημόσια δίκη αλλά ώρα για προσευχή.

Γιατί ο Γιώργος, με όλα του τα καλά και όλα του τα λάθη, ήταν ένας άνθρωπος και όπως όλοι μας, κάποια στιγμή θα στεκόταν γυμνός από τη δόξα, τα φώτα, τα χρήματα και τα χειροκροτήματα απέναντι στον μόνο Κριτή που γνωρίζει πραγματικά την καρδιά του.

Έχω την εντύπωση ότι εδώ βρίσκεται, το παράδοξο του «Ανήκω σε μένα».

Γιατί πολλές φορές όλοι μας κάποια στιγμή λίγο πολύ πιστεύουμε ότι ανήκουμε στο εγώ μας,στον εαυτό μας ωστόσο όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων τελικά κανείς μας δεν ανήκει στον εαυτό του αλλά στον Δημιουργό μας.

Γι’ αυτό σήμερα δεν θέλω να κρατήσω μόνο τον Μαζωνάκη της πίστας. Θέλω να θυμάμαι κυρίως τον άνθρωπο που πάλεψε, που πόνεσε, που έπεσε, που σηκώθηκε, που βοήθησε ανθρώπους και που, ειδικά τα τελευταία χρόνια, δεν ντράπηκε να μιλήσει για τον Θεό.Ας του δώσουμε λοιπόν αυτό που ίσως σήμερα χρειάζεται περισσότερο από όλα και πιστεύω ότι θα ήθελε ή μάλλον θέλει και αυτός ο ίδιος,μια προσευχή.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ, ελέησον τον δούλο σου Γεώργιο.Ανάπαυσέ τον «ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν τόπῳ χλοερῷ, ἐν τόπῳ ἀναψύξεως, ἔνθα ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός».

Και αν σε όλη του τη ζωή έψαχνε έναν τρόπο να ανήκει στον εαυτό του, ας βρει τώρα την αληθινή ελευθερία, μέσα στο έλεος του Θεού.

Γεια σου, Μαζώ…

Καλό σου ταξίδι.

https://www.facebook.com/stelios.kavazis.5/posts/pfbid038L1DdhX8reCiwr6GpWgggwy5VpsKhBgTcGa7XYfq6R4yLmCnpLvpgDiQ9y4HVFcBl?__cft__[0]=AZjCdvfCRvHf1zF8jFpH69Z4UmXFdc_0HBH5Oe89ebFhD_PRPTr1d8zg7RaY-bvd_gd6_K62r6Gs8Bn1SMCZ7n5HHfaZjsUFVz7oeOLUboi2s-eEWM6Qws0xrkzaxqCiTo5e-8XafTKFVBrW0lwGcEuvOKMRoLkxkt7jwh3SrzRxCw-7V6vu85uz3j4&__tn__=%2CO%2CP-y-R