Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026

Nations League: Πάνω από 160 Ιρλανδοί αθλητές ζητούν μποϊκοτάζ των αγώνων με το Ισραήλ

 

Περισσότεροι από 160 Ιρλανδοί αθλητές υπέγραψαν ανοιχτή επιστολή, με την οποία ζητούν από την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ιρλανδίας να μποϊκοτάρει τους επερχόμενους αγώνες της στο UEFA Nations League απέναντι στο Ισραήλ, όπως ανακοίνωσε τη Δευτέρα (21/9) η Irish Sport for Palestine.

Η Ιρλανδία πρόκειται να αντιμετωπίσει το Ισραήλ στις 27 Σεπτεμβρίου στην Ουγγαρία, ενώ η δεύτερη αναμέτρηση μεταξύ των δύο ομάδων θα διεξαχθεί στις 4 Οκτωβρίου στη Σερβία. Και οι δύο αγώνες αναμένεται να πραγματοποιηθούν σε ουδέτερες έδρες και κεκλεισμένων των θυρών, έπειτα από διαμαρτυρίες παικτών και φιλάθλων για τον αριθμό των Παλαιστίνιων αμάχων που έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα.

Σύμφωνα με την Irish Sport for Palestine, μεταξύ των αθλητών που υπέγραψαν την επιστολή βρίσκονται η Ολυμπιονίκης Σιάρα Μίγκιν, η πρώην ποδοσφαιρίστρια Λουίζ Κουίν, ο πρώην διεθνής άσος του ράγκμπι Τόνι Γουόρντ, καθώς και οι πυγμάχοι Τάιρον ΜακΚένα και Έρικ Ντόνοβαν. «Αυτή είναι μια σημαντική στιγμή και μαζί με αυτή τη στιγμή έχετε την ευκαιρία να κάνετε το σωστό», αναφέρει η επιστολή.

«Το να μην αγωνιστείτε θα ήταν το πιο αθλητικό πράγμα που θα μπορούσατε να κάνετε. Μέσα από την ηγεσία και το θάρρος σας, θα δείχνατε τη δύναμη του αθλητισμού να ενώνει, θα υπενθυμίζατε τις κοινές αξίες που μας συνδέουν όλους και θα είχατε αντίκτυπο πολύ πέρα από το ίδιο το παιχνίδι». Τον Μάιο, κορυφαίοι Ιρλανδοί ποδοσφαιριστές είχαν ενώσει τη φωνή τους με προσωπικότητες από άλλους χώρους σε εκστρατεία, με την οποία ζητούσαν από την Ιρλανδία να μποϊκοτάρει τους αγώνες του Nations League απέναντι στο Ισραήλ.

Η Ιρλανδία έχει αποτελέσει μία από τις πιο έντονες επικριτικές φωνές εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στις ενέργειες του Ισραήλ στον πόλεμο στη Γάζα. Στα τέλη του 2025, τα μέλη της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ιρλανδίας (FAI) ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της υποβολής αιτήματος από το διοικητικό συμβούλιο προς την UEFA για την άμεση αναστολή της συμμετοχής της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Ισραήλ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Στη συνέχεια, η FAI δεσμεύτηκε να διεξαγάγει κανονικά τις συγκεκριμένες αναμετρήσεις, επικαλούμενη το ενδεχόμενο κυρώσεων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τόσο την εθνική ομάδα όσο και την ίδια την ομοσπονδία. Ο προπονητής της Ιρλανδίας, Χέιμιρ Χάλγκριμσον, δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι είχε μιλήσει ξεχωριστά με τους ποδοσφαιριστές για τις αναμετρήσεις με το Ισραήλ και πως «κανείς από εμάς δεν αισθάνεται άνετα να αγωνιστεί σε αυτά τα παιχνίδια».

Το Reuters επικοινώνησε με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Ισραήλ για να ζητήσει σχόλιο.


https://www.ertnews.gr/athlitismos/nations-league-pano-apo-160-irlandoi-athlites-zitoun-mpoikotaz-ton-agonon-me-to-israil/

ΒΟΜΒΑ ΤΩΡΑ ΜΙΛΗΣΕ η αδερφή του Γιώργου Μαζωνάκη

 


Στις 19 Σεπτεμβρίου 2026, ο πρόεδρος του “Ισραήλ” Ισαάκ Χέρτσογκ

 





Στις 19 Σεπτεμβρίου 2026, ο πρόεδρος του “Ισραήλ” Ισαάκ Χέρτσογκ αποφάσισε να διαγράψει άμεσα το υπόλοιπο της ποινικής καταχώρισης του πρώην στρατιώτη Ελιόρ Αζάρια, αποδεχόμενος σχετικό αίτημα που είχε υποστηρίξει ο υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατς.

Ο Αζάρια είχε καταδικαστεί από ισραηλινό στρατοδικείο για ανθρωποκτονία επειδή, στις 24 Μαρτίου 2016 στη Χεβρώνα, πυροβόλησε στο κεφάλι τον Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σαρίφ, ο οποίος βρισκόταν ήδη τραυματισμένος και ακινητοποιημένος στο έδαφος. Το περιστατικό είχε καταγραφεί σε βίντεο.
Η αρχική ποινή ήταν 18 μήνες φυλάκισης, μειώθηκε σε 14 μήνες και ο Αζάρια αποφυλακίστηκε πρόωρα, έχοντας εκτίσει περίπου 9 μήνες.
Και υπάρχει μια ιδιαίτερα σημαντική λεπτομέρεια: σύμφωνα με ισραηλινές στρατιωτικές πηγές, ο Αζάρια δεν είχε εκφράσει μεταμέλεια ούτε αναλάβει ευθύνη για την πράξη του, ενώ ο αρχηγός του ισραηλινού στρατού και ανώτατοι αξιωματικοί είχαν εκφράσει αντίθεση στην επίσπευση της διαγραφής του ποινικού του μητρώου.
Η υπόθεση είχε προκαλέσει βαθύ διχασμό στο Ισραήλ: ανώτατη στρατιωτική ηγεσία είχε υποστηρίξει τη δίωξή του, ενώ πολιτικοί και τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας είχαν ταχθεί υπέρ του.
Και σήμερα;
Ο άνθρωπος που πυροβόλησε έναν ήδη τραυματισμένο και ακινητοποιημένο Παλαιστίνιο βλέπει το ποινικό του μητρώο να καθαρίζεται.
Οι φωτογραφίες τα λένε όλα: ο άνθρωπος που τράβηξε τη σκανδάλη και ο πρόεδρος που αποφάσισε να σβήσει το ποινικό του μητρώο.
Για τον Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σαρίφ, όμως, δεν υπάρχει «νέα σελίδα».
Υπάρχει μόνο η μνήμη.
Όταν η δικαιοσύνη τελειώνει για τον θύτη, αλλά η ζωή έχει τελειώσει για το θύμα, τι ακριβώς είναι αυτό που αποκαλείται δικαιοσύνη;

https://www.facebook.com/PALESTINIANCOMMUNITYGR/posts/pfbid02WWWLde9pEmsytMUy81srKeyPn3XCicCRoYSGedE7bEwiZC4cD5oY5e3WE1pVZE71l?__cft__[0]=AZjW4z-_nLncli9mB294wy9D2wmi8-xxZ3fyWTbg_wPl89ke_eafPSTbze-PBIe3r_-prS8dbwUq1DNgo77ajxdx14OHEPVp2QEhQPNALnaQxtvAVz_5hLU-VnQVtr1IOLuaO6Yv6J4vHn655X9a-FY3axCNRDHarSArNo4Co8XaKiTT573bg-TWcAY&__tn__=%2CO%2CP-R

Το Μπίντου σήμερα. Αύριο ποιο χωριό;

 


Το Μπίντου σήμερα. Αύριο ποιο χωριό;
Οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής συνεχίζουν την επιδρομή στο Μπίντου, βορειοδυτικά της Ιερουσαλήμ, κρατώντας τουλάχιστον 53 νέους και μετατρέποντας ένα σπίτι σε αυτοσχέδιο κέντρο κράτησης και ανάκρισης.
Σπίτια ερευνώνται και καταστρέφονται, κάτοικοι ξυλοκοπούνται και η καθημερινότητα μιας ολόκληρης πόλης μετατρέπεται σε εφιάλτη.
Αυτό που συμβαίνει στη Δυτική Όχθη δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Είναι μια πραγματικότητα που απλώνεται από χωριό σε χωριό, από σπίτι σε σπίτι, αγγίζοντας κάθε οικογένεια, κάθε παιδί, κάθε γυναίκα και κάθε άνδρα.
Η κατοχή δεν θέλει μόνο να ελέγχει τον τόπο. Θέλει να μεταφέρει τον φόβο, την ταπείνωση και τον πόνο σε κάθε γωνιά της Παλαιστίνης.
Και απέναντι σε αυτή την καθημερινή βία, η διεθνής σιωπή δεν μπορεί να συνεχίζεται.
Το Μπίντου δεν είναι μόνο του.
Η Παλαιστίνη δεν είναι μόνη.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη. 🇵🇸


https://www.facebook.com/PALESTINIANCOMMUNITYGR/posts/pfbid028GJGBKiNUkKmB9Gaa3EnMwUZ6gfFYT5msL8mCeojsGQwXsaY9QXL66kNCZyTSqGcl?__cft__[0]=AZhXXLTf9MA35SidGamjxdBAxvoa-Gw1H2GdwIteyUeFbCsTV_2pU8EqILFTCwLhwxnAxUWp1s7s-88gTQPz6xz1XCpklmaMPXcaD21JZa4x0i2Yff5SgH0pPOwC_u1wKMw7pi-IwO9nQtdbHL6H9AUQ8zBeCbReoEYSPsZ315VlJqSpJdbX9XE-o_A&__tn__=%2CO%2CP-R

Ηράκλειο: 14χρονος ΑμεΑ κατάπιε κάλτσα στη διαδρομή για το σχολείο – Δεν υπάρχει διαθέσιμο χειρουργικό τραπέζι

 Τι απαντά το ΠΑΓΝΗ.


Απίστευτο περιστατικό στο Ηράκλειο. Μητέρα 14χρονου μαθητή με βαριά αναπηρία κατήγγειλε πως το παιδί της κατάπιε κάλτσα κατά τη μεταφορά του στο σχολείο, καθώς δεν υπήρχε συνοδός. Η μητέρα, μάλιστα, καταγγέλλει ότι είχε ενημερώσει από την προηγούμενη ημέρα την οδηγό του οχήματος για την κατάσταση του παιδιού και για το ενδεχόμενο να βάλει στο στόμα του κάποιο αντικείμενο, όπως και τελικά έπραξε.

Μάλιστα είχε κάνει η ίδια έκκληση για την εύρεση συνοδού.

Οι γονείς, αφού ενημερώθηκαν για το περιστατικό, μετέφεραν τον ανήλικο στο ΠΑΓΝΗ προκειμένου να υποβληθεί σε επέμβαση για την αφαίρεση του ξένου σώματος, ωστόσο διαθέσιμο χειρουργικό τραπέζι δεν υπάρχει.

Από την πλευρά του ΠΑΓΝΗ αναφέρεται, πάντως, ότι επειδή είναι μέρα εφημερίας, υπάρχουν δύο ακόμα χειρουργικά περιστατικά παιδιών, τα οποία χαρακτηρίζονται σοβαρά και για αυτό έχουν δεσμεύσει τα δύο χειρουργικά τραπέζια.

Μάλιστα, όπως αναφέρουν μόλις ολοκληρωθεί το ένα εκ των δύο, θα μπει ο 14χρονος για χειρουργείο. Το neakriti αναφέρει πως σύμφωνα με την ενημέρωση που έδωσε ο διοικητής του ΠΑΓΝΗ, το παιδί δεν βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο και παρακολουθείται από τους γιατρούς.


https://www.documentonews.gr/article/irakleio-14chronos-amea-katapie-kaltsa-sti-diadromi-gia-to-scholeio-den-yparchei-diathesimo-cheirourgiko-trapezi/

Μασκ, Άλτμαν, Ζούκερμπεργκ, Χολμς: Φέτος οι κακοί στο Χόλιγουντ είναι οι τεχνο-ολιγάρχες

 


Οι παραδοσιακές φιγούρες των κινηματογραφικών κακών με τις μαύρες κάπες και τις ουλές στο πρόσωπο δίνουν τη θέση τους σε μια νέα, αθόρυβη απειλή. Στους τεχνο-ολιγάρχες

Η αυξανόμενη ισχύς των τεχνο-ολιγαρχών και δισεκατομμυριούχων της Σίλικον Βάλεϊ και οι υπαρξιακοί κίνδυνοι που συνοδεύουν την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης οδηγούν το Χόλιγουντ σε μια σειρά από παραγωγές γύρω από τις αμφιλεγόμενες αυτές προσωπικότητες. Μόνο φέτος τέσσερις μεγάλες ταινίες και ντοκιμαντέρ εστιάζουν στους πρωταγωνιστές της τεχνολογικής σκηνής, αναδεικνύοντας τις αινιγματικές προσωπικότητες και τις προθέσεις τους για κοινωνικό και πολιτικό έλεγχο.

Η στροφή του Χόλιγουντ προς τους αμφιλεγόμενους ηγέτες της τεχνολογίας θυμίζει την αντίστοιχη εξέλιξη των «καρχαριών» της Γουόλ Στριτ τη δεκαετία του ’80. Όπως οι χαρακτήρες τύπου Γκόρντον Γκέκο και Πάτρικ Μπέιτμαν αντικατέστησαν κάποτε το ρομαντικό πρότυπο του αυτοδημιούργητου επιχειρηματία, έτσι και οι σημερινοί tech bros παρουσιάζονται πλέον ως επικίνδυνοι ρυθμιστές της πραγματικότητας σημειώνει το Vanity Fair.

Το κεντρικό ερώτημα του σινεμά δεν αφορά πλέον μόνο τις θυσίες που απαιτεί η δημιουργία ενός τεχνολογικού θαύματος, αλλά το τι συμβαίνει στην κοινωνία όταν το σύστημα αυτό τεθεί σε λειτουργία.

Οι κακοί των ταινιών κινούνταν κάποτε στα σκιερά παρασκήνια, τυλιγμένοι στα μαύρα, με μια ουλή να αφήνει αιχμές για κάποιο βίαιο παρελθόν. Τώρα φορούν fleece με φερμουάρ ως το στήθος ή αμάνικο τζάκετ soft-shell και παραμονεύουν πίσω από την οθόνη ενός φορητού υπολογιστή. Καθώς η ισχύς και η επιρροή των δισεκατομμυριούχων της τεχνολογίας —μαζί με τις προειδοποιήσεις τους ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να αφανίσει την ανθρωπότητα— προσελκύουν την προσοχή του πλανήτη, το Χόλιγουντ εξετάζει τα πραγματικά αυτά πρόσωπα που έχουν εξελιχθεί σε φιγούρες τόσο εξωπραγματικές, ώστε να δικαιολογούν μια ταινία δύο (ή, σε μία περίπτωση, σχεδόν τεσσάρων) ωρών.

Moχθηρή Σίλικον Βάλεϊ

Τέσσερις ταινίες που καταφθάνουν στις αίθουσες ή σε φεστιβάλ μέσα σε λίγες εβδομάδες η μία από την άλλη εστιάζουν σε αμφιλεγόμενες προσωπικότητες που αναδείχθηκαν, αποκτώντας δύναμη και πλούτο στη Σίλικον Βάλεϊ.

Υπάρχει το The Social Reckoning του Άαρον Σόρκιν, συμπληρωματικό έργο του The Social Network που είχε γράψει ο ίδιος (βασισμένο στο βιβλίο του Μπεν Μέζριτς The Accidental Billionaires). Στο νέο εγχείρημα, ο Τζέρεμι Στρονγκ διαδέχεται τον Τζέσι Άιζενμπεργκ στον ρόλο του Μαρκ Ζούκερμπεργκ, σε μια ιστορία γύρω από τη μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος Φράνσις Χόγκεν, η οποία αποκάλυψε ορισμένες από τις πιο σκοτεινές εσωτερικές έρευνες του Facebook.

Υπάρχει το Artificial, η ταινία του Λούκα Γκουαντανίνο με πρωταγωνιστή τον Άντριου Γκάρφιλντ, που καταγράφει την κρίση που ξεσπασε όταν το διοικητικό συμβούλιο της OpenAI απέλυσε τον Σαμ Άλτμαν, για να τον επαναφέρει μόλις πέντε ημέρες αργότερα.

YouTube thumbnail

Υπάρχει το Musk, το σχεδόν τετράωρο ντοκιμαντέρ του Άλεξ Γκίμπνεϊ για τον πλουσιότερο άνθρωπο του κόσμου Έλον Μασκ και την ολοένα αυξανόμενη, μεταστατική επιρροή του στην παγκόσμια εξουσία. Και υπάρχει το You Can See Everything, το αλλόκοτο, απόρρητο ντοκιμαντέρ των Νέιθαν Φίλντερ και Λανς Όπενχαϊμ, στο οποίο η Ελίζαμπεθ Χολμς, 34 ημέρες πριν εισέλθει στην ομοσπονδιακή φυλακή, προσκαλεί ένα κινηματογραφικό συνεργείο στη ζωή της.

Οι ταινίες μπορεί να ανήκουν σε διαφορετικά είδη, αποκαλύπτουν όμως όλες γιατί αυτοί οι ιδρυτές τεχνολογικών κολοσσών αξίζει να εξεταστούν τη δεδομένη στιγμή, εξαιτίας της δυσανάλογης επιρροής που ασκούν στην πολιτική, τον πολιτισμό, την κοινωνία και το μέλλον. Οι προσωπικότητές τους είναι αινιγματικές —συχνά ένας περίεργος συνδυασμός ευφυών ιδεών και φτωχών κοινωνικών δεξιοτήτων— και ο τρόπος ζωής τους εκκεντρικός, γεγονός που τους καθιστά ιδανικά θέματα για κινηματογραφική μεταφορά. Σε όλες αυτές τις τέσσερις ταινίες, όμως, είναι οι φερόμενες προθέσεις τους για έλεγχο και χειραγώγηση που τους μετατρέπουν σε κακούς της οθόνης.

Το timing των παραγωγών δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρος.

Στο νέο τους βιβλίο «Ο φασισμός των έσχατων καιρών», η Ναόμι Κλάιν και η Άστρα Τέιλορ περιγράφουν μια επικίνδυνη μετατόπιση της παγκόσμιας ελίτ προς έναν ιδιότυπο, μεταδημοκρατικό φασισμό, ο οποίος τροφοδοτείται από την υπερσυγκέντρωση πλούτου και ισχύος στη Σίλικον Βάλεϊ.

Όπως επισημαίνει η Κλάιν, οι σημερινοί τεχνο-ολιγάρχες —όπως ο Τζεφ Μπέζος, ο Έλον Μασκ και ο Σαμ Άλτμαν— δεν αγνοούν την οικολογική και κοινωνική κρίση, απλά δεν ενδιαφέρονται έχοντας αποφασίσει συνειδητά να «παραιτηθούν» από τον κοινό μας κόσμο. Βλέποντας τις συστημικές καταστροφές της κλιματικής αλλαγής όχι ως πρόβλημα προς επίλυση, αλλά ως αναπόδραστη «Αποκάλυψη», η τάξη αυτή επενδύει σε παραληρηματικά σχέδια διαφυγής: από την αποικιοποίηση του διαστήματος και τα οχυρωμένα καταφύγια, μέχρι τη συγχώνευση με τις μηχανές. Η επιδιωκόμενη φυγή τους από τα πραγματικά οικολογικά όρια της Γης αποκαλύπτει μια βαθιά περιφρόνηση για τη συλλογική επιβίωση, μετατρέποντας την προοπτική μιας βιώσιμης, ισότιμης συμβίωσης στον πλανήτη σε έναν αφόρητο για εκείνους εφιάλτη.

Παράλληλα, το εγχείρημα αυτό καθίσταται εξαιρετικά επικίνδυνο διότι τα τεχνολογικά εργαλεία που κατασκευάζουν οι ίδιοι οι ολιγάρχες αναπλάθουν την κοινωνία κατ’ εικόνα και ομοίωση των δικών τους αδιεξόδων. Μέσα από ψηφιακές πλατφόρμες και εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, το ευρύ κοινό εκπαιδεύεται να υποτιμά τη φυσική παρουσία, τα ανθρώπινα σώματα και τις πραγματικές κοινότητες, βλέποντάς τα ως εμπόδια που πρέπει να «χακαριστούν».

Αυτός ο φασισμός της συντέλειας, ο οποίος είδε τους δισεκατομμυριούχους να συμμαχούν ταχύτατα με τον αυταρχικό εθνοεθνικισμό, συνιστά μια ακραία στρεβλή αντίδραση στις πλανητικές κρίσεις. Αντί για την προστασία των πολλών, η νέα αυτή ιδεολογία προκρίνει τη μαζική θυσία των ασθενέστερων, χαράσσοντας μια βαθιά κοσμολογική γραμμή μετώπου: από τη μία πλευρά βρίσκονται όσοι επιλέγουν να μείνουν και να αγωνιστούν για το μοναδικό γήινο σπίτι μας, και από την άλλη μια ανεξέλεγκτη μειονότητα που σχεδιάζει την ατομική της «ανάληψη» πάνω από τα συντρίμμια του πλανήτη.

Η επιστροφή του Σόρκιν και η σχέση με τον Ζούκερμπεργκ

Ο Σόρκιν έβαλε για πρώτη φορά έναν tech bro στο μικροσκόπιο το 2010 με το The Social Network, βασισμένο στο βιβλίο του Μπεν Μέζριτς The Accidental Billionaires. Η ταινία, με πρωταγωνιστές τον Άιζενμπεργκ ως διευθύνοντα σύμβουλο του Facebook και τον Γκάρφιλντ (νυν Άλτμαν του Γκουαντανίνο) ως συνιδρυτή Εντουάρντο Σάβεριν, σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο κοινό και την περίοδο των βραβείων, συγκεντρώνοντας τελικά οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ.

Η ταινία δεν έφερε κύματα ενθουσιασμού. Ο Ζούκερμπεργκ επέκρινε τον τρόπο με τον οποίο ο Σόρκιν απέδωσε το κίνητρό του για τη δημιουργία του Facebook. «Ουσιαστικά, η πλαισίωση είναι ότι ολόκληρος ο λόγος που έφτιαξα το Facebook ήταν επειδή ήθελα να γνωρίσω κορίτσια ή να μπω σε λέσχες», δήλωσε σε ακροατήριο στο Στάνφορντ το 2010. «Απλώς δεν μπορούν να συλλάβουν την ιδέα ότι κάποιος μπορεί να φτιάξει κάτι επειδή του αρέσει να κατασκευάζει πράγματα».

YouTube thumbnail

Στο τέλος, ωστόσο, ο Ζούκερμπεργκ διατήρησε μια άλλη δημόσια στάση κάνοντας μια αιφνιδιαστική εμφάνιση στο πλευρό του Άιζενμπεργκ στο Saturday Night Live το 2011 και χαρακτηρίζοντας την ταινία «ενδιαφέρουσα» όταν ο Άιζενμπεργκ τον ρώτησε ποια ήταν η γνώμη του.

Θα κρατήσει την ίδια διπλωματία και για το The Social Reckoning, που βγαίνει στις αίθουσες στις 9 Οκτωβρίου; Ο Σόρκιν δήλωσε στο Vanity Fair τον Ιούνιο ότι δεν είχε καμία άμεση επικοινωνία από τον συνιδρυτή του Facebook. «Δεν είχαμε νέα από κανέναν εκτός από τους δικηγόρους τους, οι οποίοι απλώς είπαν: “Προσοχή”», ανέφερε.

Η οργή του Έλον Μασκ και οι νομικές απειλές

Ο Έλον Μασκ έχει ήδη τοποθετηθεί επικριτικά για την απεικόνισή του στο ντοκιμαντέρ του Γκίμπνεϊ μέσω της πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης X.

Μετά την πρεμιέρα του Musk στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας (το οποίο βγαίνει επίσης στις αίθουσες στις 9 Οκτωβρίου), ο συνιδρυτής της Tesla απάντησε σε ανάρτηση χρήστη στο X γράφοντας: «Οι ακαθαρσίες σκύλου αξίζουν περισσότερο σεβασμό από τον Γκίμπνεϊ». Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο σκηνοθέτης «απλώς συγκέντρωσε μια λίστα από ανθρώπους που είτε είχαν προσωπικά προηγούμενα μαζί μου είτε δεν με γνωρίζουν καν (αλλά παρ’ όλα αυτά θέλουν να μου κάνουν κακό)».

YouTube thumbnail

Ο Μασκ έφτασε στο σημείο να βάλει τον δικηγόρο του, Άλεξ Σπίρο, να αποστείλει επιστολή στην εταιρεία παραγωγής της ταινίας, υποστηρίζοντας ότι το φιλμ άφηνε ψευδώς να εννοηθεί πως ο Μασκ είχε επηρεάσει τις προεδρικές εκλογές του 2024.

«Σας ειδοποιούμε, πριν από την κυκλοφορία, ότι ο υπαινιγμός αυτός είναι ψευδής, ότι το υλικό που τον καταρρίπτει είναι δημόσια διαθέσιμο και ότι επιλέξατε να μην ενημερωθείτε για τα υπόλοιπα», έγραψε ο Σπίρο προς την Jigsaw Productions στις 3 Σεπτεμβρίου.

Απαντώντας, η Jigsaw εξέδωσε δήλωση αναφέροντας, μεταξύ άλλων: «Οι ταινίες του Άλεξ Γκίμπνεϊ αναγνωρίζονται σταθερά για τις εις βάθος, βασισμένες σε γεγονότα διερευνήσεις επιδραστικών προσωπικοτήτων και εταιρειών, σε συνδυασμό με το τολμηρό και καθηλωτικό σκηνοθετικό του στυλ…. Το δικαίωμα συμμετοχής σε ανοιχτό διάλογο και σε εξετάσεις ισχυρών δημόσιων προσώπων με βάση τα γεγονότα προστατεύεται από την Πρώτη Τροπολογία».

YouTube thumbnail

Ο Γκίμπνεϊ δεν είναι καινούργιος στον κόσμο του δράματος της Σίλικον Βάλεϊ· το 2019 είχε σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ για τη Χολμς, με τίτλο The Inventor: Out for Blood in Silicon Valley.

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας δήλωσε στο Vanity Fair ότι διέκρινε ομοιότητες μεταξύ του Μασκ και της Χολμς, ειδικά στον τρόπο με τον οποίο και οι δύο φαίνεται να παραποιούν την αλήθεια για να εξυπηρετήσουν τις παρορμήσεις τους. «Δημιουργούν αυτή τη φαντασίωση στην οποία οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να επενδύσουν», σημείωσε.

Η σκοτεινή Ελίζαμπεθ Χολμς

Η Χολμς, η οποία το 2014 ανακηρύχθηκε η νεότερη αυτοδημιούργητη δισεκατομμυριούχος αφού ίδρυσε την εταιρεία ιατρικής τεχνολογίας Theranos, μπορεί να μην βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο ίδιο επίπεδο δύναμης και επιρροής με τους υπόλοιπους ιδρυτές, παραμένει όμως ένα πρόσωπο με επιρροή και γοητεία στους κύκλους της Σίλικον Βάλει.

Για το You Can See Everything, οι συνσκηνοθέτες Φίλντερ και Όπενχαϊμ πέρασαν χρόνο με τη Χολμς τις εβδομάδες πριν οδηγηθεί στη φυλακή το 2023, μετά την καταδίκη της για απάτη.

Σε αυτό το ιδιαίτερο ντοκιμαντέρ που αψηφά τα όρια του είδους και έχει διάρκεια σχεδόν τριών ωρών, αποκτά κανείς πρόσβαση όχι μόνο σε μια οικεία ματιά στη Χολμς με την οικογένειά της, αλλά και σε μια τεταμένη και ώρες ώρες πραγματικά ενοχλητική διερεύνηση της εμμονής της ότι δεν είπε ψέματα σε επενδυτές και ασθενείς σχετικά με την τεχνολογία της.

Ο Φίλντερ και ο Όπενχαϊμ, οι οποίοι εργάζονταν μυστικά σε αυτή την ταινία της A24 για τρία χρόνια, αποκάλυψαν την ταινία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τέλουριντ. Οι θεατές ένιωσαν σοκ τόσο για την πρόσβαση που εξασφάλισαν οι δημιουργοί όσο και για τις αποκαλύψεις που έγιναν για τη Χολμς και την επιρροή του συζύγου της στη ζωή της.

YouTube thumbnail

Η Χολμς δηλώνει στο εγχείρημα ότι νιώθει πως έχει μετατραπεί σε καρικατούρα από τον τρόπο που έχει απεικονιστεί στα μέσα ενημέρωσης, ειδικά στη δημοφιλή σειρά του Hulu The Dropout, με πρωταγωνίστρια την Αμάντα Σάιφρεντ. Φαίνεται σαν η ίδια και ο σύζυγός της, Μπίλι Ίβανς, να πίστεψαν ότι επιστρατεύοντας τον Φίλντερ και τον Όπενχαϊμ για να πουν την ιστορία τους, θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν την αλήθεια. Ωστόσο, οι προσπάθειες του Φίλντερ να κατανοήσει τη Χολμς τον άφησαν εμβρόντητο.

«Ειλικρινά, μέχρι και σήμερα, δεν ξέρω ακριβώς τι έζησα», δήλωσε ο Φίλντερ στη σκηνή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τέλουριντ. «Αλλά αυτό που πραγματικά προσπαθήσαμε να κάνουμε με το εγχείρημα είναι να μεταφέρουμε την εμπειρία μας και να αποδώσουμε το πώς νιώθαμε που είμασταν εκεί κάθε στιγμή, χωρίς να σας υποδεικνύουμε τι να σκέφτεστε».

Το παρασκήνιο του Artificial και ο Σαμ Άλτμαν

Στην περίπτωση του Artificial, υπήρξε μια στιγμή που φάνηκε ότι η ταινία μπορεί να μην έβλεπε ποτέ το φως της δημοσιότητας. Το σκοτεινό δράμα του Γκουαντανίνο είχε αρχικά στηθεί στην Amazon MGM. Στη συνέχεια, τον Φεβρουάριο, η Amazon και η OpenAI του Άλτμαν ανακοίνωσαν μια συνεργασία δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τον Ιούνιο, η εταιρεία εγκατέλειψε τη σχεδόν ολοκληρωμένη ταινία, δηλώνοντας ότι «θα εξυπηρετούνταν καλύτερα αν κυκλοφορούσε από διαφορετικό στούντιο».

Για μια στιγμή, φάνηκε ότι οι ολοένα και πιο περίπλοκες σχέσεις του Χόλιγουντ με τις εταιρείες τεχνολογίας θα εμπόδιζαν το Artificial να βρει νέα στέγη. Τελικά όμως η Neon αγόρασε την ταινία, η οποία θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης τον Οκτώβριο πριν από την κυκλοφορία της τα Χριστούγεννα.

YouTube thumbnail

Ο ίδιος ο Άλτμαν δεν έχει κάνει ακόμη κανένα δημόσιο σχόλιο για την ταινία, αλλά ο αδελφός του, Τζακ Άλτμαν, έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά την κυκλοφορία του πρώτου τρέιλερ ότι «το μόνο πράγμα που πέτυχαν σωστά είναι ο τρόπος που περπατάει».

Το τρέιλερ αυτό αποκαλύπτει τον Άλτμαν του Γκάρφιλντ σε ένα καταφύγιο υψηλής τεχνολογίας, γεμάτο όπλα, ενώ μια φωνή ακούγεται να λέει: «Ανοίξαμε μαζί το κουτί της Πανδώρας. Το μέλλον είναι αναπόφευκτο — χώρες θα πέσουν, βιομηχανίες θα καταρρεύσουν». Αυτός κι αν είναι ένας κλασικός ατάκα κακού.

Από τους «καρχαρίες» της Γουόλ Στριτ στους ολιγάρχες της τεχνολογίας

Η δαιμονοποίηση του tech bro μοιάζει παρόμοια με αυτό που συνέβη με τον χαρακτήρα του «καρχαρία» της Γουόλ Στριτ στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Για ένα διάστημα, το Χόλιγουντ είχε αναγάγει σε ήρωα τον φιλόδοξο απλό άνθρωπο που άρπαζε τον καπιταλισμό από τον γιακά για να γίνει επιτυχημένος επιχειρηματίας, σε ταινίες όπως το Trading Places και το Risky Business.

Στη συνέχεια όμως οι παραγωγές άλλαξαν σελίδα, εστιάζοντας σε αυτούς τους χαρακτήρες που κάποτε εκθείαζαν και μετατρέποντάς τους σε ειδεχθείς απατεώνες, όπως ο Γκόρντον Γκέκο του Wall Street με το σύνθημα «Η απληστία είναι καλή» και ο Πάτρικ Μπέιτμαν του American Psycho.

Η ιστορία του πρώην χρηματιστή Τζόρνταν Μπέλφορτ αποτέλεσε την έμπνευση όχι για μία, αλλά για δύο ταινίες: το Boiler Room του 2000 και το The Wolf of Wall Street του 2013, οι οποίες επικεντρώνονται σε εγκλήματα σχετικά με τη χειραγώγηση της χρηματιστηριακής αγοράς και την απάτη.

Σε όλη την ιστορία του κινηματογράφου, η συναρπαστική πορεία μιας ευφυΐας που είναι αποφασισμένη να κάνει το όραμά της πραγματικότητα αποτελούσε τον κεντρικό κορμό πολλών ταινιών — το Moneyball του 2011, το Jobs του 2013, το The Imitation Game του 2014 και το Air του 2023, για να αναφέρουμε μερικές.

Το τι είναι διατεθειμένος να θυσιάσει ένας άνθρωπος για να χτίσει κάτι ήταν πάντα πρωταγωνιστής στο Χόλιγουντ. Σε αυτή όμως τη νέα εποχή της τεχνολογίας, οι ταινίες αυτές εξετάζουν ένα πιο επίκαιρο ζήτημα: Τι συμβαίνει μόλις το πράγμα αυτό κατασκευαστεί και οι υπόλοιποι από εμάς πρέπει να ζήσουμε ως όμηροι μέσα σε αυτό;


https://www.in.gr/2026/09/21/stories/mask-altman-zoukermpergk-xolms-fetos-oi-kakoi-sto-xoligount-einai-oi-texno-oligarxes/


Ακροδεξιά: Η κανονικοποίηση του τέρατος και γιατί δεν μπορεί να υπάρξει συστημικός αντιφασισμός

 


Η Ακροδεξιά ανεβαίνει, αλλά το έδαφος το έχουν προλειάνει ήδη άλλοι – κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορούν να αποτελέσουν και την απάντηση

Η αυτονόητη τοποθέτηση ότι ένα ηγετικό στέλεχος μιας εγκληματικής δολοφονικής οργάνωσης δεν έχει κανένα δικαίωμα συμμετοχής στα πολιτικά πράγματα, δεν αναιρεί το γεγονός ότι η ακροδεξιά ιδεολογία και πολιτική όχι απλώς τροφοδοτείται και ενισχύεται ποικιλότροπα, αλλά και κανονικοποιείται με κάθε δυνατό τρόπο σήμερα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή θέση πώς ό,τι απωθείται στο συμβολικό επίπεδο, εν προκειμένω αυτό της πολιτικής προφάνειας, επιστρέφει στο πραγματικό, στην ίδια την υλικότητα των πολιτικών και κρατικών στοχεύσεων.

Αρκεί να αναλογιστούμε τις μετατοπίσεις στα ζητήματα που αφορούν το προσφυγικό και το μεταναστευτικό όπου όχι μόνο έχει εμπεδωθεί η δανεισμένη από τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» ρητορική περί «υβριδικής απειλής» και έχει ξεχαστεί κάθε αναφορά σε ανθρώπινα δικαιώματα και αλληλεγγύη, αλλά και έχουμε τη χώρα μας να πρωτοστατεί στην εφαρμογή της μεταφοράς μεταναστών και αιτούντων άσυλο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια πρόταση που λίγα χρόνια πριν, όταν εξετάστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση, καταδικάστηκε ομοθύμως ως υποτίθεται ασύμβατη με τα ευρωπαϊκά ιδεώδη. Ουσιαστικά, αυτό που κάποτε μόνο η Ακροδεξιά περιλάμβανε στην ατζέντα της, θεσμικά αλλά και ιδεολογικά, αποτελεί σήμερα τη συναίνεση όλων των «κομμάτων διακυβέρνησης» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και των ίδιων των ευρωπαϊκών θεσμών.

Έπειτα αξίζει κανείς να δει τις μετατοπίσεις που συμβαίνουν και σε άλλα πεδία. Ο αυταρχισμός και ο κρατικός πατερναλισμός, συμπεριλαμβανομένης της επένδυσης στη διαρκή αύξηση των φυλακίσεων και την επιπλέον αστυνόμευση ως μόνων θεμιτών αντιεγκληματικών πολιτικών, μια χαρά συντονίζεται με τη διαρκή ακροδεξιά επίκληση της ανάγκης για «τάξη». Την ίδια στιγμή, οι μετατοπίσεις ρητορικές σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τις έμφυλες σχέσεις και ταυτότητες, η εκ νέου προβολή παραδοσιακών οικογενειακών προτύπων, και η διαρκώς επαναλαμβανόμενη καταδίκη της «woke ατζέντας», επίσης «κανονικοποιούν» τον λόγο και την πρακτικής της ακροδεξιάς.

Και βέβαια, εν μέσω οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που πλήττουν διαρκώς τα ασθενέστερα στρώματα και τα κάνουν να είναι ολοένα και πιο δυσαρεστημένα και δύσπιστα απέναντι στο επίσημο πολιτικό σύστημα, η συστηματική δαιμονοποίηση των συλλογικών αντιστάσεων, αλλά και όλων των μορφών αριστερής αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών (συμπεριλαμβανόμενης της ανακύκλωσης της ανιστόρητης θεωρίας των «δύο άκρων»), απλώς καταλήγει να καθιστά την ακροδεξιά μια «θεμιτή» πολιτική διέξοδο της κοινωνικής δυσαρέσκειας, ιδίως εάν δούμε π.χ. πώς σε χώρες όπως η Γαλλία ήδη η ακροδεξιά προβάλλεται ως ανεκτή επιλογή απέναντι στην καταστροφή που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί η ριζοσπαστική αριστερά. Αλλά και στη χώρα μας είναι χαρακτηριστική η αναδίπλωση της κυβερνητικής παράταξης σε ένα είδος αντικομμουνισμού που μεταπολιτευτικά πρωτίστως με την ακροδεξιά συνδέθηκε. Έντονος έτσι και ο συμβολισμός της επιλογής των ηγετικών στελεχών της «Ομάδας Αλήθειας», στη γιορτή της οποίας πέρσι έδωσαν και στελέχη της κυβέρνησης, να επιλέξουν να πραγματοποιήσουν προσκύνημα στον Μελιγαλα, σε μια στιγμή που συνέπεσε με την πάνδημη θλίψη για το θάνατο του κομμουνιστή Σπύρου Χαλβατζή.

Και βέβαια μόνο τυχαίο δεν ήταν το γεγονός ότι ήταν πάλι ένα ευρωβουλευτής της κυβερνητικής παράταξης αυτός που δήλωσε βαθιά εκτίμηση για τον καταδικασμένο για συμμετοχή στην ηγεσία μιας εγκληματικής οργάνωσης, ιδίως όταν και ο ίδιος επελέγη για τη θέση αυτή, παρά τις ουκ ολίγες σκιές στο παρελθόν του, ακριβώς για να δώσει το μήνυμα ότι η Ακροδεξιά χωράει στην κυβερνητική παράταξη.

Την ίδια στιγμή τα αποτελέσματα των πρόσφατων τοπικών εκλογών στη Γερμανία δείχνουν ότι η κεντροδεξιά αυτή τη στιγμή αφού προλείανε το έδαφος για την άνοδο της Ακροδεξιάς, δύσκολα μπορεί να αποτελέσει το αντίβαρο ή την απάντηση, και αυτό αφορά σε σημαντικό βαθμό και την κεντροαριστερά. Το μόνο που μπορεί να κάνει η κεντροδεξιά δείχνει να προσπαθήσει να μετασχηματιστεί η ίδια στην πραγματική εκπρόσωπο της ακροδεξιάς ατζέντας και αυτό χωρίς βέβαια εκλογικά αποτελέσματα.

Και αυτό μας φέρνει στον πυρήνα του προβλήματος που είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να υπάρξει ένας «συστημικός αντιφασισμός», σε μια ιδιότυπη ιστορική επανάληψη της περιόδου πριν την άνοδο του ιστορικού φασισμού όταν οι «αστικές δυνάμεις» σε μεγάλο βαθμό διευκόλυναν την άνοδό του στην εξουσία. Αντιθέτως, μόνο μια πρόταση που να εκπροσωπεί όχι μόνο τη σύγκρουση με το φασισμό αλλά και με τον «υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό», ιδίως στην τρέχουσα αυταρχική και ακροδεξιά  μετάλλαξή του, δείχνει να μπορεί να έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Οι εκλογές στο Βερολίνο αυτό τουλάχιστον ανέδειξαν.

Πρωτίστως, γιατί μόνο μια τέτοια πρόταση μπορεί να διαμορφώσει μια πραγματική συλλογικότητα και ταυτότητα μέσα στην κοινή διεκδίκηση των λαϊκών τάξεων, δείχνοντας ακριβώς ότι και εφικτή είναι και αναγκαία μια διαφορετική οικονομική και κοινωνική πολιτική, να δείξει πώς η αλληλεγγύη μπορεί να γίνει πράξη και σε τελική ανάλυση να υπογραμμίσει ποιοι είναι οι πραγματικοί αντίπαλοι. Διαφορετικά, η ακροδεξιά διεκδικεί αυτή που θα προσπαθήσει να «κατασκευάσει» εχθρούς, να εκμεταλλευτεί την κοινωνική δυσαρέσκεια και να προσφέρει την «φαντασιακή κοινότητα» ενός έθνους που υποτίθεται ότι απειλείται από κάθε λογής «εισβολείς», επενδύοντας προφανώς στο γεγονός ότι ολοένα και περισσότερο οι άνθρωποι αποκτούν εικόνα της της πραγματικότητα από τα πολύ εύκολα χειραγωγήσιμα ψηφιακά μέσα ενημέρωσης και πρωτίστως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.


https://www.in.gr/2026/09/21/apopsi/akrodeksia-i-kanonikopoiisi-tou-teratos-kai-giati-den-mporei-na-yparksei-systimikos-antifasismos/

Πόσα μπουκαλάκια νερού σπατάλησε η ανθρωπότητα για να νοσταλγήσει τα 80’s στο Instagram;

 


Ξασμένα μαλλιά, μεγάλοι κρίκοι στα αυτιά και ψηλόμεσα παντελόνια «ξεφύτρωσαν» στα stories γνωστών, φίλων, συγγενών και διάσημων προσωπικοτήτων στο Instagram το τελευταίο διάστημα

Οι φωτογραφίες που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τη δεκαετία του ’80 έχουν κατακλύσει το Instagram. Φουντωτά μαλλιά, ξεθωριασμένα χρώματα, τζιν μπουφάν, έντονα αξεσουάρ και η χαρακτηριστική αισθητική του αναλογικού φιλμ συνθέτουν το νέο trend της τεχνητής νοημοσύνης. Πίσω όμως από μια εικόνα που χρειάζεται ελάχιστα δευτερόλεπτα για να εμφανιστεί στην οθόνη, βρίσκεται μια πολύ μεγαλύτερη υποδομή, η οποία καταναλώνει ηλεκτρική ενέργεια, νερό και πρώτες ύλες.

Αυτό ακριβώς το λιγότερο ορατό κομμάτι του νέου trend εξετάζει σε δημοσίευμά του το Brut, επιχειρώντας να αποτυπώσει τι πραγματικά απαιτείται για τη δημιουργία μιας AI εικόνας και γιατί το περιβαλλοντικό της κόστος αποκτά διαφορετικές διαστάσεις όταν εκατομμύρια χρήστες συμμετέχουν ταυτόχρονα στην ίδια διαδικτυακή μόδα.

Πώς δημιουργούνται οι φωτογραφίες των 80s

Από την πλευρά του χρήστη, η διαδικασία είναι εξαιρετικά απλή. Αρκεί να ανεβάσει μια φωτογραφία του σε ένα εργαλείο δημιουργίας εικόνων με τεχνητή νοημοσύνη, όπως το ChatGPT, και να περιγράψει το αποτέλεσμα που θέλει.

Μπορεί, για παράδειγμα, να ζητήσει να διατηρηθούν αναγνωρίσιμα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, αλλά να προστεθούν ογκώδη χτενίσματα, vintage ρούχα, τζιν μπουφάν, μεγάλα αξεσουάρ, θερμός φωτισμός και ξεθωριασμένοι τόνοι.

Δεν πρόκειται, ωστόσο, για ένα απλό φίλτρο που τοποθετείται πάνω στην αρχική φωτογραφία. Το μοντέλο παράγει μια νέα εικόνα με βάση τις οδηγίες του χρήστη, ο οποίος στη συνέχεια μπορεί να ζητήσει νέες αλλαγές στα ρούχα, στα μαλλιά, στο φόντο ή στη συνολική αισθητική.

Όπως επισημαίνει το Brut, η λογική είναι παρόμοια με εκείνη που βρισκόταν πίσω από το προηγούμενο μεγάλο trend του Instagram των εικόνων σε αισθητική Ghibli: αντί ο χρήστης να επεξεργάζεται ο ίδιος τη φωτογραφία, περιγράφει το αποτέλεσμα και αναθέτει τη δημιουργία του στην τεχνητή νοημοσύνη.

Το παρασκήνιο

Το γεγονός ότι μια εικόνα εμφανίζεται σχεδόν αμέσως δημιουργεί την εντύπωση μιας εξαιρετικά απλής διαδικασίας. Στην πραγματικότητα, η παραγωγή της απαιτεί υπολογιστική ισχύ, η οποία παρέχεται από κέντρα δεδομένων με εξειδικευμένους επεξεργαστές και εκτεταμένες τεχνολογικές υποδομές.

Σύμφωνα με έρευνα που επικαλείται το Brut μέσω του GQ India, η παραγωγή μίας εικόνας με τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να απαιτεί από 0,01 έως 0,29 κιλοβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας, ανάλογα με το μοντέλο και το είδος της εργασίας.

Μια μεμονωμένη εικόνα, επομένως, δεν είναι αυτή που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία. Η κλίμακα είναι που αλλάζει τα δεδομένα.

Σπάνια, άλλωστε, ένας χρήστης δημιουργεί μόνο μία εκδοχή. Μπορεί να δοκιμάσει πέντε ή δέκα διαφορετικές εικόνες μέχρι να καταλήξει σε εκείνη που θα ανεβάσει στο Instagram. Αν αυτό πολλαπλασιαστεί επί εκατομμύρια χρήστες, ένα φαινομενικά ασήμαντο διαδικτυακό trend μεταφράζεται σε τεράστιο αριθμό αιτημάτων προς τις υποδομές της AI.

Το Brut παραπέμπει και στις εκτιμήσεις του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας, σύμφωνα με τις οποίες η παγκόσμια κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από τα κέντρα δεδομένων θα μπορούσε να αυξηθεί από περίπου 460 TWh το 2024 σε περίπου 945 TWh έως το 2030, με την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης να αποτελεί σημαντικό παράγοντα αυτής της αύξησης.

Το ερώτημα, συνεπώς, δεν είναι εάν ένα AI πορτρέτο των 80s μπορεί από μόνο του να επιβαρύνει δραματικά το περιβάλλον. Το ζήτημα είναι τι συμβαίνει όταν τέτοιου είδους χρήση γίνεται καθημερινή πρακτική για εκατομμύρια ανθρώπους.

Η κατανάλωση νερού

Η ηλεκτρική ενέργεια δεν είναι η μοναδική παράμετρος. Τα κέντρα δεδομένων παράγουν μεγάλες ποσότητες θερμότητας και χρειάζονται συστήματα ψύξης, ορισμένα από τα οποία χρησιμοποιούν νερό. Παράλληλα, υδάτινο αποτύπωμα μπορεί να έχει και η ίδια η παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνουν.

Το Brut αναφέρεται σε μελέτη του 2023 από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Ρίβερσαϊντ και του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Άρλινγκτον, σύμφωνα με την οποία η εκπαίδευση του GPT-3 εκτιμάται ότι θα μπορούσε να έχει καταναλώσει άμεσα περίπου 700.000 λίτρα γλυκού νερού.

Εδώ, ωστόσο, χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση. Ο ισχυρισμός που έχει κυκλοφορήσει ευρέως στο διαδίκτυο ότι «κάθε prompt στο ChatGPT καταναλώνει μισό λίτρο νερό» δεν αποδίδει σωστά τα συμπεράσματα της συγκεκριμένης έρευνας.

Η εκτίμηση των ερευνητών αντιστοιχούσε περίπου σε 500 ml νερού για 10 έως 50 απαντήσεις μεσαίου μήκους, ανάλογα με την τοποθεσία και τις συνθήκες λειτουργίας. Επιπλέον, αφορούσε μοντελοποίηση για το GPT-3 και δεν αποτελεί μια σταθερή μέτρηση που ισχύει για κάθε σημερινό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης.

Το πραγματικό αποτύπωμα μπορεί να μεταβάλλεται σημαντικά ανάλογα με το μοντέλο, το hardware, την τοποθεσία του κέντρου δεδομένων, τον τρόπο ψύξης, την προέλευση της ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικά το είδος της εργασίας που ζητά ο χρήστης.

Το κόστος αρχίζει πριν πατηθεί το «generate»

Υπάρχει και μια λιγότερο εμφανής πλευρά της συζήτησης: η κατασκευή του ίδιου του εξοπλισμού.

Οι εξειδικευμένοι επεξεργαστές που χρησιμοποιούνται για την τεχνητή νοημοσύνη απαιτούν ημιαγωγούς και μια σειρά άλλων υλικών. Πίσω από την κατασκευή τους βρίσκονται εξορύξεις, βιομηχανικές διαδικασίες, κατανάλωση ενέργειας και χρήση χημικών ουσιών.

Όπως σημειώνει το Brut, επικαλούμενο το GQ India, ο σύγχρονος υπολογιστικός εξοπλισμός έχει το δικό του σημαντικό υλικό αποτύπωμα, ενώ η αλυσίδα εφοδιασμού της AI εξαρτάται τόσο από κρίσιμα ορυκτά όσο και από τη βιομηχανία των ημιαγωγών.

Επομένως, το περιβαλλοντικό κόστος ενός AI πορτρέτου δεν αρχίζει τη στιγμή που ο χρήστης πατά το κουμπί για τη δημιουργία του. Έχει ήδη ξεκινήσει από την παραγωγή του εξοπλισμού και συνεχίζεται με τη λειτουργία, την ηλεκτροδότηση και την ψύξη των κέντρων δεδομένων.

Το πραγματικό ερώτημα πίσω από το trend

Η τεχνολογία της τεχνητής νοημοσύνης γίνεται σταδιακά αποδοτικότερη και η ενέργεια που απαιτείται για ορισμένες εργασίες μπορεί να μειώνεται όσο εξελίσσονται τα συστήματα. Την ίδια στιγμή, όμως, η χρήση της AI αυξάνεται με τεράστιους ρυθμούς και εμφανίζονται συνεχώς νέες, περισσότερο απαιτητικές εφαρμογές.

Εκεί βρίσκεται και το βασικό ερώτημα που θέτει το Brut μέσα από το παράδειγμα των φωτογραφιών των 80s που κατέκλυσαν το Instagram.

Το ζήτημα δεν είναι εάν μία φωτογραφία είναι αρκετή για να προκαλέσει σοβαρή περιβαλλοντική επιβάρυνση. Είναι τι σημαίνει το άθροισμα εκατομμυρίων μικρών και συχνά καθαρά ψυχαγωγικών χρήσεων της τεχνητής νοημοσύνης.

Το συγκεκριμένο trend κάποια στιγμή θα περάσει. Σχεδόν σίγουρα, όμως, θα το διαδεχθεί ένα άλλο στο Instagram ή και γενικότερα στα social media. Και πίσω από την αίσθηση ότι η δημιουργία μιας εικόνας είναι άμεση, άυλη και σχεδόν χωρίς κόστος, εξακολουθούν να βρίσκονται πραγματικοί επεξεργαστές, κέντρα δεδομένων, ηλεκτρική ενέργεια, νερό και πρώτες ύλες.


https://www.in.gr/2026/09/21/go-fun/social/posa-mpoukalakia-nerou-spatalise-i-anthropotita-gia-na-nostalgisei-ta-80s-sto-instagram/

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ