ῥωμαηδὸν

 ῥωμαηδὸν < (ἐπίρρημα, νεολογισμός) Ῥώμη + -α- + -ηδόν (μὲ ἀποκοπὴ τοῦ γράμματος ἦτα καὶ προσθήκη του ἐνθήματος -α- , γιὰ τὴν παραγωγὴ καὶ τὴν φωνητικὴ ἁρμονία τῆς λέξεως) :

• μὲ τόν ἀρχοντικό ῥωμαίικο τρόπο, ὅπως τὸ κάνει ὁ Ῥωμιός.

• (συνεκδοχικὰ) μὲ τὴν παραδοσιακὴ τεχνική, λεβέντικα, μὲ τὶς ἀρχὲς ποὺ πρεσβεύει ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός.

Θαρρῶ πῶς τὸ ἐν λόγῳ ἐπίρρημα καλύπτει ἕνα μεγάλο σημασιολογικὸ κενὸ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας. Ἂν κάποιος διαφωνεῖ, ἂς μοῦ γράψει ἂν ὑπῆρχε κάτι. Ἐγὼ δὲν βρῆκα.

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid02RzBNnUt9u9FLkXTaR7g9bgqpNCSoyh2tu6XonDVrd5Hwvguf87CB67NGWzwfmYJ4l&id=61550337025368&__cft__[0]=AZgXKhwFejo2-UdxL3w2Qu31cGCXUSMJrg5AmojfaXxuLyQN1s2EezFDfRmfWgjeqCSmzLc0BrmgPNuhWyQdUqomfIfEM_IjUe0kTXoORSNInlN9Mi-nFMxqndikmB4QaXsRq4d4Los-7EE&__tn__=%2CO%2CP-R