
Η καλλιτέχνιδα και η επιλογή
Το 1981, η Αλέξια (Βασιλείου), ήταν μέλος των Island, στο τραγούδι “Μόνικα”, που αποτέλεσε την πρώτη συμμετοχή της χώρας (δείτε το σχετικό άρθρο εδώ). Το 1986 ήρθε 3η στην κλειστή κυπριακή επιλογή με το Τραγουδώ. Η επιλογή του 1987 επίσης ήταν κλειστή. Βρισκόταν τότε στη Νέα Υόρκη, όταν επελέγη το Άσπρο-Μαύρο του Άντρου και της Μαρίας Παπαπαύλου. Μια βροχερή μέρα της τηλεφώνησαν ότι είχε κερδίσει.
Η Αλέξια των ρεκόρ
Το ηχογράφησε στη Σουηδία με την Air Music, όπου ένας φίλος της είχε πρόσβαση. Εκεί ηχογράφησε τρία άλμπουμ, εκ των οποίων τα δύο έγιναν χρυσά και το εν λόγω πλατινένιο σε όλη τη Σκανδιναβία. Με 300.000 αντίτυπα, το πρώτο της άλμπουμ, που περιλαμβάνει και το Άσπρο Μαύρο, είναι το πιο επιτυχημένο όλων των εποχών για πρωτοεμφανιζόμενο Έλληνα καλλιτέχνη και το κορυφαίο για pop album, ενώ ο δίσκος «Η Αλέξια ερμηνεύει τα κλασικά», σε παραγωγή Μάκη Δελαπόρτα, με τη συμμετοχή της φιλαρμονικής ορχήστρας της Βουλγαρίας, όχι μόνο έχει ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο αντίτυπα, αλλά ήταν ο πρώτος χρυσός και πλατινένιος δίσκος που δόθηκε ποτέ στην Κύπρο. Το τραγούδι της «Καλημέρα», που έγινε το θέμα της εκπομπής «Πρωινός καφές» είχε έρθει 7ο (μένοντας εκτός ελληνικού τελικού) το 1990, με τη φωνή όμως της Μαντώς. Την επόμενη χρονιά κέρδισε τον διαγωνισμό Eurosong στην Κέρκυρα με το «Έλα» του Μίμη Πλέσσα.
Μια αξιοζήλευτη καριέρα
Τι να πρωτοπούμε για την καριέρα της Αλέξιας; Σπουδές στο Κολλέγιο Berkelee της Βοστώνης, Τοπ 100 των ΗΠΑ με το “I am Siam” και αναρίθμητες επιτυχίες σε Ελλάδα και Κύπρο. Συνεργασίες με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Κώστα Καπνίση, τον Κώστα Τουρνά και άλλα ονόματα, διεθνούς φήμης (Chick Corea, Andreas Vollenweider, Milva, Stevie Wonder, Chaka Khan, Madeleine Peyroux), σταδιοδρομία στις Η.Π.Α., αναγνώριση από την Unesco και το CNN, άλμπουμ, διακρίσεις και βραβεία, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, φιλμ νουάρ, ρεπερτόριο που κινείται μεταξύ τζαζ, γκόσπελ, φολκ, ποπ και πειραματική μουσική. Θα σταθούμε στην παρουσία της ως ακτιβίστριας, με ιδιαίτερη ευαισθησία όσον αφορά στο κυπριακό ζήτημα.
Περισσότερα εδώ
Το φιλμάκι
Το βίντεο-κλιπ ακολουθεί τη γνωστή αισθητική της εποχής: σκι στο βουνό, σκάφη στη θάλασσα, θαλάσσια σπορ, τουριστικά τοπία, καταρράκτες, λουλούδια, μια ταβέρνα και πελεκάνοι (αντί για τους γνώριμους γλάρους). Σε κάποια στιγμή βλέπουμε την Αλέξια να κοιτάζει αμήχανα τον σκηνοθέτη, προσπαθώντας να καταλάβει προς τα πού πρέπει να κινηθεί!
Μερικές πληροφορίες ακόμα
Στα φωνητικά της είχε την Ευρυδίκη (Ευρυδίκη Θεοκλέους-CYP 92, 94, 07, φωνητικά 83, 86), την Έλενα Πατρόκλου (CYP 91, φωνητικά 83, 89) και τον συνθέτη Ανδρέα Παπαπαύλου. Στα χορευτικά ήταν ο Αναστάζιο (Χάρης Αναστασίου-CYP 90) και ένα κοριτσάκι, η Νικόλ. Η Κύπρος δεν έστειλε μαέστρο, έτσι ανέλαβε ο διευθυντής ορχήστρας της Γιουροβίζιον 1987, Jo Carlier που είχε διευθύνει το νικητήριο τραγούδι του Βελγίου, “J’aime la vie” έναν χρόνο πριν. Είναι μία από τις λίγες φορές στην καριέρα της που την είδαμε να χορεύει. Θέμα του ένας έρωτας με έναν άγνωστο στο τραίνο, τον οποίο δεν ξαναείδε ποτέ. Τον θυμάται, ωστόσο, σαν κοιτά τα άσπρα και τα μαύρα πλήκτρα του πιάνου. H αγγλική διασκευή φέρει τον τολμηρό τίτλο Please me, lover. Και ένα ωραίο ενσταντανέ: όταν πήρε 8 η Κύπρος από την Ιρλανδία, ακούμε την Αλέξια να φωνάζει πολύ δυνατά: «Bravo!». Καταλαβαίνει ότι ακούστηκε υπερβολικά και από ντροπή κρύβει το πρόσωπό της! Όσο για την επιτυχία; Ήταν τόσο μεγάλη, ώστε την υποδέχτηκαν στο νησί με… σούβλες και ενθουσιασμό!
Η Μαρία Παπαπαύλου είναι Καθηγήτρια στο αντικείμενο Εθνομουσικολογία-Μουσικές της Μεσογείου του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Γεννήθηκε στην Ελβετία, σπούδασε πιάνο και θεωρία της μουσικής στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και είναι πτυχιούχος του Τμήματος Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης (1994) και διδάκτωρ του Institut für Ethnologie του Πανεπιστημίου της Λειψίας στη Γερμανία (2000). Διεξήγαγε επιτόπια έρευνα στην Ανδαλουσία της Ισπανίας με θέμα το φλαμένκο, τους τσιγγάνους και τις σχέσεις τους με την τοπική κοινωνία. Επιτόπιες έρευνες έχει διεξάγει στο Ρέθυμνο της Κρήτης με θέμα τη μουσική και το χορό στο καρναβάλι της πόλης και στην Αθήνα όπου διεξήγαγε επιτόπια έρευνα στην Πλατεία Συντάγματος κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων το 2011 εστιάζοντας στο ρόλο της μουσικής με τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα. Τα τελευταία χρόνια έχει στρέψει τα ενδιαφέροντα της στις ιστορικές και εθνογραφικές αλληλεπιδράσεις των μουσικών της δυτικής Μεσογείου.
https://www.music.uoa.gr/anthropino_dynamiko/meli_dep_1/maria_papapayloy
Ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Άντρος Παπαπαύλου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1956. Κατάγεται από µουσική οικογένεια και άρχισε µαθήµατα µουσικής και θεωρίας µε όργανο το βιολί σε ηλικία εφτά χρονών. Από µικρός συµµετείχε στη χορωδία της Πνευµατικής στέγης Λευκωσίας όπου µαέστρος ήταν ο θείος του Λέαντρος Σίταρος. Σπούδασε σύνθεση – ενορχήστρωση Jazz και ήταν ο πρώτος κύπριος που αποφοίτησε από το Berklee College of Μusic της Βοστώνης το 1984 µε όργανο την ηλεκτρική κιθάρα. Το 1985 δηµιούργησε το συγκρότηµα ECSTASY µε το οποίο αντιπροσώπευσε τη Κύπρο στο Biennale της Θεσσαλονίκης το 1986. Το 1987 η σύνθεση του < Άσπρο-Μαύρο > αντιπροσωπεύει µε επιτυχία τη Κύπρο στο διαγωνισµό τραγουδιού της Eurovision εξασφαλίζοντας την 7η θέση. Υπογράφει ενορχηστρωτικά το 1994 τον δίσκο "Ω! ΚΥΠΡΟΣ" της Άννας Βίσσυ και το 1995 συνθέτει το πρώτο προσωπικό δίσκο του Μιχάλη Χατζηγιάννη µε τίτλο "ΣΕΝΑΡΙΟ" σε στίχους Λ. Μαλένη και Α. Παράσχου. Από το 1994 είναι καθηγητής µουσικής στη Μέση εκπαίδευση. Το 1997 συνθέτει το πρώτο προσωπικό δίσκο του Κώστα Ταµπουρίδη και το τραγούδι < Θα βγώ στη πίστα να χορέψω > σηµειώνει τεράστια επιτυχία. To 2003 άρχισε τη συνεργασία του σαν ενορχηστωτής µε την ορχήστρα Αρχαίων Ελληνικών µουσικών οργάνων "ΤΕΡΠΑΝ∆ΡΟΣ". Το 2005 γίνεται ο Lead κιθαρίστας των 40+ (Forty plus) που παίζουν Rock της δεκαετίας των 70 και εµφανίζονται σε διάφορες µουσικές σκηνές της Λευκωσίας και αλλού. Είναι παντρεμένος με την πρώην παρουσιάστρια και Βουλευτή του ΑΚΕΛ Ειρήνη Χαραλαμπίδου.
https://mousikovlog.blogspot.com/2018/11/blog-post_17.html
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~







