Τρίτη 21 Απριλίου 2026
Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος: «Κάθε μέρα είναι Ημέρα της Γης»
Η 22α Απριλίου είναι η Ημέρα της Γης, ένας παγκόσμιος εορτασμός της ανάγκης φροντίδας του φυσικού περιβάλλοντος, που αποτελεί κεντρικό στοιχείο της μακράς και καρποφόρας διακονίας του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς την Εκκλησία και τον κόσμο.
Σε αυτό το διορατικό βίντεο , ο Παναγιώτατος αναλογίζεται τη σημασία της σωστής διαχείρισης της δημιουργίας του Θεού, σημειώνοντας ότι «στην Ορθόδοξη Εκκλησία, στη λειτουργική μας ζωή, παίρνουμε τα κτιστά στοιχεία και το σύμπαν και, μέσω των προσευχών μας, τα φέρνουμε στον θρόνο του Θεού, λέγοντας: «Αγαπητέ Θεέ, σου προσφέρουμε αυτό που είναι δικό σου»».
Ο Παναγιώτατος λέει επίσης: «Αυτός ο τέλειος υλικός κόσμος ήταν ένα δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα». Παρατηρεί με ειλικρίνεια: «Ταξιδεύω πολύ. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια πώς εμείς οι άνθρωποι καταστρέφουμε τους φυσικούς πόρους, τα δάση, την ομορφιά, προκειμένου να αποκτήσουμε όλο και περισσότερο υλικό εισόδημα. Εκμεταλλευόμαστε τη φύση». Τονίζει ότι «το περιβάλλον δεν είναι πολιτικό ή οικονομικό ζήτημα. Το πρόβλημα βρίσκεται στην ψυχή μας, στο μυαλό μας. Αυτή είναι η πνευματική διάσταση της οικολογίας. Η καταστροφή του αέρα, της γης, των υδάτων είναι αμαρτία, επειδή όλα δημιουργήθηκαν από τον Θεό. Ο καλός Θεός μας τα έδωσε για να τα προστατεύουμε, να τα καλλιεργούμε, να τα χρησιμοποιούμε, αλλά όχι να τα καταχρόμαστε».
Με προφητική επείγουσα ανάγκη, ο Παναγιώτατος δηλώνει: «Δεν είμαστε ιδιοκτήτες αυτού του πλανήτη. Είμαστε διαχειριστές και ιερείς της κτίσης». Δηλώνει: «Θα αλλάξουμε νοοτροπίες, θα αλλάξουμε μυαλά και στη συνέχεια θα αποκαταστήσουμε αυτό που έχουμε καταστρέψει, ζεσταίνοντας τις καρδιές μας, όχι το κλίμα, για εμάς, τα παιδιά και τα εγγόνια μας».
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει επίσης δηλώσει : «Φυσικά, κάθε μέρα είναι ημέρα της γης! Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία να γιορτάσουμε «τη γη ως του Κυρίου και ότι όλοι όσοι κατοικούν σε αυτήν ανήκουν στον Κύριο» (Ψαλμός 24.1). Κάθε μέρα είναι μια υπενθύμιση της ευαλωτότητας και της αλληλεγγύης μας. Μάλιστα, σήμερα, περισσότερο από ποτέ, μας υπενθυμίζεται επίσης η ευθύνη μας απέναντι στη γη και ο ένας στον άλλον, υπό το φως αυτής της αλληλεξάρτησης μεταξύ της γης και όλων των κατοίκων της. Η οικολογική ευθύνη και ο σεβασμός της ιερότητας και της ομορφιάς κάθε ανθρώπινου προσώπου, των ηλικιωμένων και των αναπήρων, των φτωχών και των περιθωριοποιημένων, των ασθενών και των υποφερόντων, αποτελούν σήμερα την καθολική κατηγορηματική επιταγή για ολόκληρη την ανθρωπότητα».
Ο Παναγιώτατος σε άλλη περίσταση δόξασε τον Θεό «για την αδιάλειπτη και άφθονη καρποφορία των πρωτοβουλιών της Αγίας Μεγάλης Εκκλησίας Του στον τομέα της προστασίας της κτίσης». Σημείωσε ότι «το Οικουμενικό Πατριαρχείο όχι μόνο τόνισε τη σοβαρότητα των περιβαλλοντικών ζητημάτων από νωρίς, αλλά και εστίασε την προσοχή του στις θεμελιώδεις αιτίες τους - οι οποίες είναι εσωτερικές, πνευματικές και ηθικές - και πρότεινε λύσεις βασισμένες σε ένα Ορθόδοξο ευχαριστιακό και ασκητικό ήθος».
Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια των εξαιρετικών τριάντα πέντε ετών παγκόσμιας διακονίας του ως Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει καταστήσει τη φροντίδα για το περιβάλλον τόσο κεντρική πτυχή του μηνύματός του που έχει παρατηρήσει ότι «η Ορθοδοξία, στην πίστη της, τη θεία λατρεία και τη μαρτυρία της στον κόσμο, είναι, θα μπορούσε κανείς να πει, η φιλική προς το περιβάλλον μορφή του Χριστιανισμού». Υπενθυμίζει στους πιστούς, καθώς και στον κόσμο γενικότερα, ότι «από την αρχή, διακηρύξαμε το αδιαχώριστο του σεβασμού για την κτίση και το ανθρώπινο πρόσωπο, αποκαλύπτοντας την κοινή ρίζα και διασύνδεση των περιβαλλοντικών και κοινωνικών προβλημάτων».
Πάνω σε αυτό το θέμα της διασύνδεσης, ο Παναγιώτατος μας χαρίζει μερικές από τις πιο διεισδυτικές και ισχυρές του γνώσεις. «Η αποξένωση από τον Θεό», εξηγεί, γεννά μια κτητική και εκμεταλλευτική στάση και συμπεριφορά απέναντι στην κτίση και τους συνανθρώπους του, ενώ η ζωή εν Χριστώ και κατά Χριστό αποτελεί πηγή περιβαλλοντικής ευαισθησίας και φιλανθρωπικής δράσης». Έτσι, η υπεύθυνη φροντίδα για το περιβάλλον θα πηγάζει φυσικά από το βάθος της χριστιανικής δέσμευσης του ατόμου: «Όπως είπε ο Κύριος: «Πάσα δένδρο καλό κάνει καλούς καρπούς, ενώ σάπιο δένδρο κάνει κακούς καρπούς. Δένδρο καλό δεν μπορεί να κάνει κακούς καρπούς, ούτε σάπιο δένδρο να κάνει καλούς καρπούς» (Ματθαίος 7:17-18).»
Στο ίδιο πνεύμα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης σημειώνει ότι «ο σεβασμός των πνευματικών αξιών οξύνει την αντίληψή μας για το τι είναι καλό και τι πρέπει να γίνει». Υποστηρίζει με πειστικό τρόπο έναν ρηχό ωφελιμισμό και πραγματισμό που θα αγνοούσε την ίδια την ιδέα των ανθρώπων ως διαχειριστών της δημιουργίας του Θεού, προειδοποιώντας ενάντια «στην παγίδευση του ανθρώπου στο γήινο, δηλαδή στη συρρίκνωση της ελευθερίας του σε ρεαλιστικές επιλογές και αποφάσεις, πάντα συνυφασμένες με επιφανειακές απόψεις για την πραγματικότητα και με την ταύτιση του καλού με «αυτό που τυχαίνει να είναι χρήσιμο»».
Η Αυτού Παναγιώτατη Αγιότητά του ζητά μια «οικολογική μετάνοια» που θα περιλαμβάνει «μια ριζική αλλαγή στη νοοτροπία και τη συμπεριφορά απέναντι στη δημιουργία», ιδιαίτερα υπό το φως «του πανδαιμονίου των πολεμικών κραυγών, των βομβαρδισμών, των πυραύλων και των εκρήξεων, που πνίγει την κραυγή των αθώων θυμάτων της ανελέητης βίας και το στεναγμό της δημιουργίας». Ακούει μια ανατριχιαστική προειδοποίηση: «Το μέλλον της ζωής στον πλανήτη μας θα είναι είτε οικολογικό και ειρηνικό - είτε ανύπαρκτο».
Αυτή είναι η επιλογή που έχουμε ενώπιον του καθενός μας αυτή και κάθε Ημέρα της Γης.
Περισσότεροι από 1.100 καλλιτέχνες υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας ενάντια στη συμμετοχή του Ισραήλ στη Eurovision.
Περισσότεροι από 1.100 καλλιτέχνες υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας ενάντια στη συμμετοχή του Ισραήλ στη Eurovision.
Μεταξύ αυτών, οι Brian Eno, Paul Weller και το συγκρότημα Massive Attack, δηλώνουν ξεκάθαρα:
«Απορρίπτουμε τη χρήση της Eurovision Song Contest ως εργαλείο ξεπλύματος και κανονικοποίησης της γενοκτονίας, της πολιορκίας και της βίαιης στρατιωτικής κατοχής του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους».
Οι καλλιτέχνες καλούν τους διοργανωτές να αποκλείσουν το Ισραήλ από τους διαγωνισμούς του 2026, υπογραμμίζοντας ότι η τέχνη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να συγκαλύπτει εγκλήματα και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η πρωτοβουλία αυτή ενισχύεται από ένα ευρύ κύμα διεθνούς αλληλεγγύης, που απαιτεί συνέπεια, δικαιοσύνη και σεβασμό στο διεθνές δίκαιο.
Η εικόνα του μάρτυρα, του νεαρού Αούς Αλ-Νασσάν, ραγίζει καρδιές…
Η εικόνα του μάρτυρα, του νεαρού Αούς Αλ-Νασσάν, ραγίζει καρδιές…
Ένα παιδί που κουβαλούσε ήδη τον πόνο της απώλειας, καθώς πριν από έναν χρόνο αποχαιρετούσε τον πατέρα του, τον μάρτυρα Χάμντι Αλ-Νασσάν. Σήμερα, τον ακολούθησε… αφήνοντας πίσω μια μητέρα μόνη, βυθισμένη σε έναν αβάσταχτο πόνο. Πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο θάνατος… Και πόση δειλία χρειάζεται για να στοχοποιούνται παιδιά… Ένα ακόμα παιδί προστέθηκε στη μακριά λίστα των αθώων θυμάτων. Ένα ακόμα όνειρο που κόπηκε βίαια. Μια ακόμα οικογένεια που διαλύθηκε. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτή τη θλίψη… μόνο σιωπή, οργή και μια βαθιά κραυγή για δικαιοσύνη. Η Παλαιστίνη αιμορραγεί… και τα παιδιά της πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα.
Σταματήστε τον πόλεμο #PalestinianCommunityInGreece
Το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967
Στρατιωτικό κίνημα, που εξερράγη τα ξημερώματα τις 21ης Απριλίου 1967, με επικεφαλής τον ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό και τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο. Κατέλυσε το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα και επέβαλλε μία στυγνή δικτατορία, που διήρκεσε επτά χρόνια.
Η χώρα την εποχή εκείνη βρισκόταν ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο. Οι εκλογές είχαν προκηρυχθεί για τις 28 Μαΐου και την εξουσία ασκούσε από τις 3 Απριλίου η ΕΡΕ, με πρωθυπουργό τον αρχηγό της Παναγιώτη Κανελλόπουλο, έχοντας τη συναίνεση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεωργίου Παπανδρέου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου. Γεγονός των ημερών ήταν η συναυλία των Rolling Stones στο γήπεδο του Παναθηναϊκού (17 Απριλίου), που όμως διαλύθηκε από την Αστυνομία, προς μεγάλη απογοήτευση των αθηναίων ροκάδων, που θα έβλεπαν ένα συγκρότημα - θρύλο στην ακμή της δημιουργικότητάς του.
Διάχυτη ήταν η πεποίθηση ότι τις επερχόμενες εκλογές θα κέρδιζε η Ένωση Κέντρου και θα επανερχόταν θριαμβευτικά στην εξουσία υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Πολλοί ήλπιζαν ότι θα ετίθετο ένα τέλος στη διετή πολιτική ανωμαλία, που έμεινε στην ελληνική ιστορία ως «Αποστασία» και σηματοδοτήθηκε με την παραίτηση του λαοπρόβλητου πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (είχε λάβει το 52,2% στις εκλογές του 1964) στις 15 Ιουλίου 1965, μετά τη σύγκρουσή του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο.
Στα δεξιότερα του πολιτικού φάσματος, ένα τμήμα της ΕΡΕ ζητούσε ένα «λοχία» για να σώσει τη χώρα από τον αναρχοκομμουνισμό. Για τη μετεμφυλιακή Δεξιά της προδικτατορικής περιόδου, κομμουνιστές ήταν εν ευρεία εννοια και οι κεντρώοι και οπωσδήποτε ο απρόβλεπτος Ανδρέας Παπανδρέου, που ήταν το ανερχόμενο αστέρι στην πολιτική σκηνή και εκινείτο αριστερότερα από το κόμμα του, την Ένωση Κέντρου.
Πρέπει, όμως, να συνυπολογίσουμε ότι βρισκόμασταν 17 χρόνια από τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου και στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, όσον αφορά τον διεθνή περίγυρο. Ο στρατός ήταν πανίσχυρος, με παράδοση επεμβάσεων τον 20ο αιώνα, οι Αμερικανοί θεωρούσαν φέουδό τους την Ελλάδα, το δεξιό παρακράτος ήταν ισχυρό (Δολοφονία Λαμπράκη) και το Παλάτι ήταν ένας αυτόνομος πόλος εξουσίας, «που δεν βασίλευε, αλλά κυβερνούσε». Οι πολιτικοί που κυβέρνησαν αυτά τα 17 χρόνια (Πλαστήρας, Παπάγος, Καραμανλής και Παπανδρέου), ασχολήθηκαν κυρίως με την ανοικοδόμηση της χώρας και την οικονομική ανάπτυξη, παρά με το «βάθεμα και το πλάτεμα» των δημοκρατικών θεσμών και την εξάλειψη των μνημών του Εμφυλίου.
Το πραξικόπημα, «Επανάσταση» για τους θιασώτες του, εκδηλώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Απριλίου. Λίγες ώρες πριν, είχε ολοκληρωθεί η συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου και τα μέλη του αποχώρησαν για τα σπίτια τους, χωρίς να έχουν ιδέα για το τι θα επακολουθούσε. Ανάμεσά τους και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Παναγιώτης Παπαληγούρας.
Η τριάδα των Παπαδόπουλου, Παττακού και Μακαρέζου, μπορεί να ήταν άσοι στη συνωμοσία, αλλά εκμεταλλεύτηκαν τον βαθύ ύπνο των δημοκρατικών κυβερνήσεων και φρόντισαν να τοποθετήσουν στις πιο νευραλγικές θέσεις του στρατεύματος ανθρώπους μυημένους στα σχέδιά τους. Τους βοήθησε, επίσης, το γεγονός ότι μέσα στην Αθήνα υπήρχαν μεγάλες μάχιμες μονάδες, όπως το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Τεθωρακισμένων, που βρισκόταν στη σημερινή Πολυτεχνειούπολη, με διοικητή τον ταξίαρχο Παττακό.
Μία από τις πρώτες ενέργειες των συνωμοτών ήταν να συλλάβουν τον αρχηγό του ΓΕΣ αντιστράτηγο Σπαντιδάκη και να τον αντικαταστήσουν με τον ομοιόβαθμό του Οδυσσέα Αγγελή, που ήταν μυημένος στο κίνημα. Ο νέος αρχηγός του Στρατού έδωσε εντολή σε όλους του μεγάλους στρατιωτικούς σχηματισμούς να εφαρμόσουν το σχέδιο «Προμηθεύς» κι έτσι να εξασφαλισθεί η υπακοή του στρατεύματος σε όλη τη χώρα.
Η μοναδική ενέργεια για να αντιμετωπιστεί εγκαίρως το πραξικόπημα έγινε από την πλευρά του Υπουργού Δημόσιας Τάξης, Γεωργίου Ράλλη, ο οποίος προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον ταξίαρχο Ορέστη Βιδάλη για να κινητοποιήσει το Γ' Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη. Δεν πρόλαβε, αφού το σχέδιο «Προμηθεύς» είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή, με αποτέλεσμα ο ταξίαρχος Βιδάλης να μην λάβει ποτέ το σήμα του Γεωργίου Ράλλη.
Ο αιφνιδιασμός ήταν πλήρης και στις 3:30 τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου το στρατιωτικό κίνημα είχε επικρατήσει και μάλιστα αναίμακτα. Νωρίς το πρωί, το ραδιόφωνο ΕΙΡ έπαιζε εμβατήρια και δημοτικά άσματα και οι αγουροξυπνημένοι Έλληνες άκουγαν τα πρώτα «Αποφασίζομεν και Διατάζομεν» των δικτατόρων, που ήταν η απαγόρευση των συγκεντρώσεων άνω των τριών ατόμων. Με συντακτική πράξη κατά τη διάρκεια της ημέρας ανεστάλησαν οι διατάξεις του Συντάγματος και ματαιώθηκαν οι εκλογές της 28ης Μαΐου 1967.
Αιφνιδιασμένοι από τις εξελίξεις φαίνεται να ήταν και οι Αμερικανοί, που δεν περίμεναν την κίνηση του Παπαδόπουλου. Τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Φίλιπ Τάλμποτ ξύπνησε ο ανιψιός του πρωθυπουργού Κανελλόπουλου, Διονύσης Λιβανός, και του ανακοίνωσε την είδηση. Όταν μετά από λίγες μέρες ο Τάλμποτ είπε στο σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, Τζακ Μέρι, ότι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου ήταν ο βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτός του απάντησε κυνικά: «Μα, πως είναι δυνατόν να βιάσεις μία πόρνη;..»
Στις 7 το πρωί, η ηγεσία των πραξικοπηματιών επισκέφθηκε στα Ανάκτορα του Τατοΐου τον Κωνσταντίνο και του ζήτησε να ορκίσει την κυβέρνησή τους. Η περιοχή ήταν περικυκλωμένη από τανκς για να μην υπάρξει περίπτωση δυναμικής αντίδρασης από τον άνακτα. Ο βασιλιάς, παρά την προτροπή του συλληφθέντα πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου να αντισταθεί, συμβιβάστηκε μαζί τους «για να μην χυθεί αίμα ελληνικό» και αργά το απόγευμα όρκισε την κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνο Κόλλια. Επρόκειτο βέβαια για πρωθυπουργό - μαριονέτα, αφού τα νήματα κινούσε ο ισχυρός άνδρας του κινήματος, συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο συλληφθείς και αποπεμφθείς αρχηγός του ΓΕΣ Γρηγόριος Σπαντιδάκης, άνθρωπος του βασιλιά, όπως και ο Κόλλιας, προσχώρησε στους κινηματίες και ανέλαβε Υπουργός Εθνικής Άμυνας.
Την ίδια μέρα άρχισαν και οι συλλήψεις απλών πολιτών, ενώ είχαμε και τα πρώτα θύματα. Τα όργανα της Χούντας δολοφονούν στον Ιππόδρομο, που είχε μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, το στέλεχος της ΕΔΑ Παναγιώτη Ελή, ενώ ένας στρατιώτης πυροβολεί τη νεαρή Αθηναία Μαρία Καλαυρά, γιατί δεν υπάκουσε στις διαταγές του. Δέκα ημέρες αργότερα, η Χούντα ανακοίνωσε ότι οι συλληφθέντες ανέρχονταν σε 6509 άτομα, στη συντριπτική τους πλειονότητα αριστερών πεποιθήσεων.
Η Ελλάδα από την 21η Απριλίου 1967 μπήκε στο «γύψο», κατά την έκφραση του Παπαδόπουλου, για 7 χρόνια, 3 μήνες και 3 μέρες. Η Δικτατορία κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος στις 23 Ιουλίου 1974, μετά το εγκληματικό πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο. Η κατάργηση των στοιχειωδών ελευθεριών, οι φυλακές, οι εξορίες και τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες των αντιπάλων του καθεστώτος, ο πνευματικός και πολιτιστικός μεσαίωνας, αλλά και η Κυπριακή τραγωδία, καταγράφουν τη Χούντα των Συνταγματαρχών ως μία από τις μελανότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/250
© SanSimera.gr
Αγία Αλεξάνδρα η βασίλισσα και οι ακόλουθοι της Απολλώς, Ισαάκιος και Κοδράτος
Eις την Aλεξάνδραν.
ᾜδει μενούσης πρόξενον λαμπηδόνος,
Τὴν ἐν ζόφῳ κάθειρξιν ἡ Ἀλεξάνδρα.
Eις τον Aπολλώ και Iσαάκιον.
Λιμαγχόνην οἴσαντες Ἀθληταὶ δύο,
Ψυχοκτόνων φεύγουσι δαιμοναγχόνην.
Eις τον Kοδράτον.
Ζωμοὺς χύτρας σῆς, τοὺς ἱδρῶτας Κορδᾶτε,
Ἅλατι τμηθεὶς αἱμάτων παραρτύεις.
Η Αγία Αλεξάνδρα ήταν σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.). Εντελώς διαφορετική από εκείνον, που ήταν τραχύς στα αισθήματα και φίλος της βίας και του αίματος, διακρινόταν για την ήρεμη ψυχική της διάθεση, την ευσπλαχνία και την φιλάνθρωπη ζωή της. Και η Χάρη του Κυρίου αύξανε μέσα της τον φωτισμό. Και το θείο έλεος την καταξίωσε κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου να αισθανθεί μέσα της την πνοή και την ορμή της πίστεως στον Χριστό. Τότε, αφού στράφηκε προς τον αυτοκράτορα, τον παρακάλεσε να διατάξει την παύση των μαρτυρικών βασανιστηρίων. Εκείνος υπέθεσε ότι η αυτοκράτειρα, ασυνήθιστη σε τέτοιου είδους θεάματα, κατελήφθη από οίκτο ασυνείδητο και απερίσκεπτο. Της είπε λοιπόν να αποσυρθεί. Αλλά έλαβε μεγαλόφωνη την απάντηση ότι μια τέτοιου είδους σκηνή είναι απάνθρωπη και ανάξια του στέμματος.
Και όταν ο αυτοκράτορας καθύβρισε το Όνομα του Χριστού, εκείνη με ανδρεία φωνή διακήρυξε ότι καταγγέλλει ενώπιον του αληθινού Θεού τους διώκτες των Χριστιανών και ομολογεί και αυτή την πίστη της στον Ιησού Χριστού.
Ο αυτοκράτορας θέλησε να ερμηνεύσει τη δήλωση της ως διανοητική διατάραξη. Αλλά εκείνη διαμαρτυρήθηκε και επανέλαβε την ομολογία της. Ο Διοκλητιανός τότε εξεμάνη. Ενώ αυτός ζητούσε να εξοντώσει τους Χριστιανούς, η κατάκτησή τους εισήλθε και στα ανάκτορα και η ίδια η βασίλισσα προέβαλε φανερά την ίδια πίστη και ήταν συνήγορός τους. Διέταξε λοιπόν την απαγωγή και την φυλάκισή της.
Στη φυλακή η Αγία πέρασε τη νύχτα με προσευχή για τον εαυτό της και παρακαλώντας τον Κύριο για την Εκκλησία Του, η οποία τόσο σφοδρά κλυδωνιζόταν. Για την ζωή της δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου. Επιθυμούσε μάλιστα να λάβει μαρτυρικό θάνατο, αλλά δίσταζε. Γνώριζε ότι για τον σύζυγό της δεν υπήρχε έλεος ενώπιον του Θεού που ήταν δίκαιος κριτής, δεν ήθελε όμως να επιβαρυνθεί η ενοχή του για το έγκλημα με το δικό της φόνο, και δεήθηκε προς τον Ύψιστο να παραλάβει την ψυχή της από την φυλακή εκείνη και να φανεί ευσπλαχνικός προς αυτή, για το ότι επί τόσο καιρό εκείνη παρακολουθούσε απαθής τους διωγμούς των Χριστιανών κοντά στο πλευρό του διώκτη αυτών.
Η δέησή της εισακούσθηκε. Δυο μέρες πριν από τη θανάτωση του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, το 303 μ.Χ., παρέδιδε την τελευταία της πνοή στη φυλακή. Το παράδειγμα της βασίλισσας ακολούθησαν και τρεις από τους ακολούθους της, ο Απολλώ, ο Ισαάκιος και ο Κοδράτος. Τίμιοι και ενάρετοι υπηρέτες, αφοσιωμένοι από καρδιά στην αυτοκράτειρά τους, της οποίας γνώριζαν την αγαθότητα, σκέφθηκαν ότι η απόφασή της και η πίστη της στον Χριστό έπρεπε να τους κάνει να εξετάσουν και αυτοί χωρίς προκατάληψη την πίστη στον αληθινό Θεό και να κανονίσουν αναλόγως τη διαγωγή τους στο μέλλον. Πήγαν λοιπόν σε ένα Χριστιανό ιερέα, τον άκουσαν και αποχώρησαν από το σπίτι του ένθερμοι πιστοί, φωτισμένοι από τη Χάρη του παρακλήτου, με την απόφαση να ακολουθήσουν το παράδειγμα της βασίλισσάς τους. Και κάποια μέρα ομολόγησαν και αυτοί την πίστη τους.
Ο Διοκλητιανός διέταξε την θανάτωσή τους. Και τον μεν Κοδράτο τον αποκεφάλισαν, τους δε Απολλώ και Ισαάκιο τους υπέβαλαν στο θάνατο δια της πείνας και της δίψας. Το βασανιστήριο αυτό υπήρξε οδυνηρότατο. Αλλά το αντιμετώπισαν με ανδρεία, παρηγορούμενοι από την ελπίδα ότι επρόκειτο να συναντηθούν στα σκηνώματα της δικαιοσύνης και της μακαριότητας μαζί με την Αγία βασίλισσα. Η ελπίδα τους ικανοποιήθηκε. Η Εκκλησία τιμώντας τη μνήμη τους συνεορτάζει μαζί της την ίδια ημέρα.
Άγιος Ιανουάριος ο Επίσκοπος και οι Πρόκουλος, Σώσσος και Φαύστος οι Διάκονοι, Δισιδέριος ο Αναγνώστης, Ακούτιος και Ευτύχιος
Eις τον Iαννουάριον.
Τὸν Ἰανουάριον ἄνδρα γεννάδαν
Ἀπρίλιος μὴν εἶδεν ἐκτετμημένον.
Eις τον Πρόκουλον, Σώσσον και Φαίστον.
Σὺν τῷ Προκούλῳ Σῶσσον, ἀλλὰ καὶ Φαῦστον,
Πρὸ κουλεοῦ κύψαντας ἔκτεινε ξίφος.
Eις τον Δισιδέριον.
Δισιδέριος τὴν δέριν δοὺς τῷ ξίφει,
Τομὴν ὑπέστη, καὶ παρέστη Κυρίῳ.
Eις τον Aκούτιον και Eυτύχιον.
Φωνῆς ἀκουτίσθητι τῆς, Ἀκουτίου,
Λέγοντος· Εὐτύχιε, συντμήθητί μοι,
Ἰανουαρίοιο κάρην τάμον εἰκάδι πρώτῃ.
Ο Άγιος Ιανουάριος ήταν επίσκοπος στη Νεάπολη της Ιταλίας, στα χρόνια του Διοκλητιανού (284-304) και όταν έπαρχος στην περιοχή αυτή ήταν ο Τιμόθεος. Ο Ιανουάριος μαζί με μια πολύ καλή ομάδα συνεργατών-χριστιανών, που την αποτελούσαν: οι διάκονοι Πρόκουλος (ή Πρόκλος), Σώσσος, Φαύστος, ο αναγνώστης Δησιδέριος, ο Ακούτιος και ο Ευτύχιος, αγωνίζονταν τον άγιο αγώνα της αρετής και έφερναν στο Χριστό πολλούς ειδωλολάτρες. Όταν έγινε ο μεγάλος διωγμός κατά των χριστιανών, συνελήφθησαν και υπέστησαν φοβερά βασανιστήρια. Τον Ιανουάριο έριξαν στη φωτιά για να καεί, αλλά με τη θεία χάρη έμεινε αβλαβής. Αμέσως, τότε, τον οδήγησαν σε άλλο τόπο, όπου του έκοψαν τα νεύρα και έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. Στο δρόμο για το μαρτύριο, συνέβη το έξης περιστατικό: Οι πολυάριθμοι χριστιανοί της Νεάπολης, προσπάθησαν να πάρουν από τα χέρια των στρατιωτών τον Ιανουάριο. Εκείνος, όμως, αρνήθηκε και τους είπε: «Αφήστε, παιδιά μου, να τελειώσω τον καλό αγώνα του μαρτυρίου, και σας υπόσχομαι ότι θα είμαι πάντοτε προστάτης της πόλης σας». Έτσι και έγινε. Η Νεάπολη τον ανακήρυξε πολιούχο της Άγιο.
Στο Συναξάρι του Αγίου Ιανουαρίου αναφέρεται ότι μια γυναίκα, που ονομαζόταν Μαξιμίνα και ήταν χήρα, είχε την ατυχία να χάσει το μονάκριβο παιδί της. Κάποια στιγμή, ενώ θρηνούσε, συνήλθε για λίγο και κοιτάζοντας ψηλά, είδε άνω από την πύλη του ναού ένα ύφασμα κρεμασμένο, στο οποίο ήταν ζωγραφισμένη η εικόνα του Αγίου Ιανουαρίου. Τότε η γυναίκα έφερε στο νου της εκείνο που κάποτε έκανε ο προφήτης Ελισσαίος, όταν ανέστησε τον υιό της Σωμανίτιδος. Αφού κινήθηκε λοιπόν η Μαξιμίνα από θείο φωτισμό, έκανε και αυτή το ίδιο. Σχημάτισε δηλαδή κατάλληλα τον υιό της και ακολούθως σχημάτισε το ομοίωμα του Αγίου Ιανουαρίου. Στη συνέχεια δε, στα μάτια του παιδιού της προσάρμοσε τα μάτια της εικόνας του Αγίου. Το ίδιο έκανε και με τα αυτιά, το στόμα και με τα υπόλοιπα μέλη. Κάνοντας το έργο αυτό η γυναίκα προσευχόταν θερμά προς τον Άγιο Ιανουάριο λέγοντας: «Δούλε του Θεού, ελέησέ με και ανάστησε τον υιό μου, γιατί είναι το μόνο μου παιδί, δεν έχω άλλο». Και πραγματικά, ο Άγιος άκουσε την παράκληση της Μαξιμίνας και ανέστησε τον υιό αυτής.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς Ἱεράρχης καὶ σοφὸς θεηγόρος, τύπος ἐγένου πρὸς ἀθλήσεως πόνους, Πάτερ Ἰανουάριε τοὶς περὶ σεαυτόν. Σῶσος γὰρ καὶ Πρόκουλος, Δισιδέριος Φαῦστος, καὶ σὺν Ἀκουτίωνι, ὁ Εὐτύχιος ἅμα, σὺν σοῖ ἀθλούσι μάκαρ εὐσεβῶς, μεθ' ὧν δυσώπει, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Καί τρόπων μέτοχος, καί θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τήν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διά τοῦτο τόν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καί τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος, Ἱερομάρτυς Ἰανουάριε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.
Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἐν τῷ κόσμῳ λάμψαντες, ὥσπερ λυχνία, μυστικῶς ἑπτάφωτος, καταφωτίζετε ἡμᾶς, Ἰανουάρις ἔνδοξε, σὺν τοῖς συνάθλοις, μεθ᾽ὧν εὐφημοῦμέν σε.
Οπτικοακουστικό Υλικό
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
-
Εν αρχή ην ο πόνος, τούτες τις τρομερές μέρες του φετινού Αυγούστου. Ναι, ο πόνος. Γιατί πριν από κάθε ανάλυση, ακόμα και την εμβριθέστερη...
-
Τίτλοι αρχής (το παρακάτω βίντεο ανέβηκε από το κανάλι bellllllochannel στο Youtube) Μοιάζει...
-
Πηγή εικόνας: i-diadromi.gr Καλήν εσπέραν άρχοντες, αν είναι ορισμός σας, Χριστού τη Θεία γέννηση, να πω στ’ αρχοντικό σας. Χριστός γεννάται...
