Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026
Κουτσούμπας: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα φύγει, έχει δρομολογηθεί μέσα από το κόμμα της ΝΔ
Την αποχώρηση του Κυριάκου Μητσοτάκη από την ηγεσία της ΝΔ αμέσως μετά τις εκλογές θεωρεί δεδομένη ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Αποκαλύπτει μάλιστα ότι στους γαλάζιους διαδρόμους αυτό έχει ήδη αποφασιστεί και δρομολογείται. Μιλά για κυβέρνηση ειδικού σκοπού, αναλύει την πολιτική κατάσταση και τη δύσκολη γεωπολιτική συγκυρία. Επιμένει ότι η κυβέρνηση εμπλέκει τη χώρα και τον λαό στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και δεν παίρνει τίποτα πίσω για την απειλή στη Σούδα.
Χειμαρρώδης και αποκαλυπτικός ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην εφ΄όλης της ύλης συζήτησή του με την Ράνια Τζίμα για την ενότητα interviews του in, μιλά για τους επικίνδυνους κυβερνητικούς χειρισμούς που εμπλέκουν τη χώρα στο πόλεμο, είναι καταπέλτης εναντίον της κυβέρνησης για το σκάνδαλο των υποκλοπών εκτιμώντας ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει «και ποινικές εκτός από πολιτικές ευθύνες», ασκεί δριμεία κριτική στο σύστημα και τα κόμματα που κατά την άποψή του το εκφράζουν μιλώντας για την πολιτική κατάσταση στη χώρα.
«Ο Μητσοτάκης η εκτίμησή μας είναι ότι θα φύγει μετά τις εκλογές», λέει ευθαρσώς ο κ. Κουτσούμπας αποκαλύπτοντας και εξομολογήσεις γαλάζιων στελεχών στο εντευκτήριο της Βουλής.
«Η ΝΔ στις εκλογές δεν υπάρχει περίπτωση ούτε στα όνειρά της τα καλύτερα να δει αυτοδυναμία. Δεν υπάρχει περίπτωση καμία. Και ας λέει ό,τι θέλει. Όσα και να ‘ναι τα μικρά κόμματα, που θα ‘ναι αρκετά, τα οποία θα μείνουν εκτός Βουλής, κινούμενα στο φάσμα δηλαδή του 3% και κάτω, παρόλα αυτά δεν θα πάρει αυτοδυναμία. Θα είναι πολύ χαμηλά τα ποσοστά της» σε σχέση με αυτά που είχε στις προηγούμενες και στις τελευταίες εκλογές, επισημαίνει ο κ. Κουτσούμπας και προεξοφλεί την αποχώρηση Μητσοτάκη από την ηγεσία της ΝΔ. «Μέσα στη Νέα Δημοκρατία υπάρχουν φωνές, που δεν θέλουν τον κύριο Μητσοτάκη, είναι καθαρό. Δηλαδή ο κύριος Σαμαράς, ο κύριος Καραμανλής, άλλοι επίσης που ακόμα δεν εκδηλώνονται ανοιχτά, αλλά συζητάνε και τα λένε και σε σας τους δημοσιογράφους, τα λένε και σε εμάς, τα λένε στους διαδρόμους της Βουλής. Λένε ότι τέλειωσε…» προσθέτει με τον χαρακτηριστικό τρόπο του.
«Ο Μητσοτάκης κατά τη γνώμη μας θα φύγει αυτή είναι η εκτίμησή μας. Γιατί έχει δρομολογηθεί η πορεία αυτή και μέσα από το κόμμα της ΝΔ» επισημαίνει ο κ. Κουτσούμπας. Εκτιμά ότι με την αποχώρηση Μητσοτάκη θα καταστεί δυνατός ο σχηματισμός κυβέρνησης, πιθανώς και χωρίς δεύτερες κάλπες, μιλώντας για το ενδεχόμενο «κυβέρνησης ειδικού σκοπού» και σημειώνοντας με νόημα ότι υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι στη αντιπολίτευση.

Ούτε να το σκεφτεί η κυβέρνηση
«Ούτε να το σκεφτεί η κυβέρνηση» για συνδρομή στις ΗΠΑ προκειμένου να εξασφαλιστεί η διέλευση στα Στενά του Ορμούζ είναι το μήνυμα που στέλνει ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, ενώ την ίδια στιγμή σημειώνει ότι η κυβέρνηση με όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα, «εμπλέκει μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, όλο και περισσότερο τη χώρα μας, τον ελληνικό λαό σ’ αυτό το θέατρο του πολέμου που δεν βρίσκεται κάπου μακριά, είναι πολύ κοντά εδώ στην περιοχή μας»
Ο Δημήτρης Κουτσούμπας ασκεί δριμύτατη κριτική στην κυβέρνηση της ΝΔ τόσο για το ρόλο των αμερικανικών βάσεων επί ελληνικού εδάφους, όσο και για την επιλογή της να στείλει δυνάμεις στην Κύπρο, να δώσει τους Patriot στη Σαουδική Αραβία, ενώ την ίδια στιγμή επιμένει στη θέση του ΚΚΕ ενάντια στην ένταξη της Ελλάδας τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην ΕΕ.
«Ουδετερότητα δεν είναι το να έχεις στρατιωτικές αμερικάνικες βάσεις οι οποίες να χρησιμοποιούνται ως ορμητήριο σ’ αυτόν τον επικίνδυνο και εγκληματικό πόλεμο ενάντια σε άλλους λαούς της περιοχής. Ουδετερότητα δεν είναι να στέλνεις φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα για να στηρίζουν τις νηοπομπές και όλα τα υπόλοιπα συμφέροντα εκεί, που δεν είναι συμφέροντα του ελληνικού λαού. Ουδετερότητα δεν είναι να έχεις συστοιχίες Patriot στη Σαουδική Αραβία για την προστασία της Σαουδικής Αραβίας» τονίζει.
Αναφερόμενος δε ειδικά στο ζήτημα της αποστολής δυνάμεων στην Κύπρο, ο κ. Κουτσούμπας, υπογραμμίζει για μία ακόμα φορά πως αυτό «δεν είναι προστασία της Κύπρου και του Κυπριακού λαού. Κάθε άλλο. Ίσα ίσα μεγαλώνει η εμπλοκή και γίνεται η Κύπρος και ο κυπριακός λαός στόχος αντιποίνων».
Επιχειρηματολογώντας υπέρ της θέσης του ΚΚΕ τονίζει ότι η επίθεση από το Ιράν ή τη Χεζμπολάχ που δέχτηκε το νησί, έγινε στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι, η οποία όπως υπενθυμίζει «είναι βρετανικό έδαφος, που έχει απόλυτη κυριαρχία. Δεν αφορά, δεν είναι κυρίαρχο κυπριακό έδαφος. Άρα λοιπόν εκεί, δεν χτυπήθηκε η Κύπρος, δεν χτυπήθηκε ο κυπριακός λαός».
Η απειλή στη Σούδα
Σχολιάζοντας κινήσεις της κυβέρνησης, όπως η αποστολή συστοιχίας Patriot στην Κάρπαθο, ο κ. Κουτσούμπας μιλά για μία επιθετική πολιτική της Αθήνας που δεν έχει στόχο την άμυνα της χώρας, από απειλή, αλλά στρέφεται απέναντι στους αντιπάλους των ΗΠΑ και του Ισραήλ, δηλαδή το Ιράν και επιδίωξη είναι η προστασία της Σούδας.
Επιμένει παράλληλα στις πληροφορίες του ΚΚΕ πως δύο drones που καταρρίφθηκαν κατευθύνονταν στη Σούδα, μία πληροφορία που όπως είπε την είχαν όλα τα κόμματα και η κυβέρνηση και αυτή συνδυάζεται με σειρά δηλώσεων, όπως του ΥΠΑΜ της Βρετανίας, ενώ ακολούθησε η αποστολή συστοιχίας Patriot στην Κάρπαθο, τότε αυτή αξιολογείται ως έγκυρη.
«Εμείς δεν θέλουμε να δημιουργήσουμε ανησυχία στον ελληνικό λαό. Εμείς θέλουμε να πούμε αυτό που λέμε από την πρώτη στιγμή. Ότι η ανησυχία μας είναι ότι η βάση της Σούδας, οι άλλες στρατιωτικές βάσεις των Αμερικάνων εδώ στην Ελλάδα, όλη αυτή η εμπλοκή που γίνεται με φρεγάτες, με οπλικά συστήματα, με συστοιχίες Patriot, με άλλα οπλικά συστήματα που στέλνονται για βοήθεια των συμμάχων, αυτό που λέει η κυβέρνηση, είναι παράγοντες αστάθειας, είναι παράγοντες κινδύνου» υπογραμμίζει ο Δημήτρης Κουτσούμπας.
Οι κυβερνώντες έχουν συμφέροντα
Ο κ. Κουτσούμπας αρνείται ότι οι κυβερνώντες «είναι απλώς κάποιοι ανίκανοι, κάποιοι αφελείς, κάποιοι υπόδουλοι μόνο σε κάποιους ξένους και λοιπά, αλλά είναι και οι ίδιοι που έχουν οικονομικά συμφέροντα τα οποία τα στηρίζουν συμμετέχοντας σ’ αυτό τον πόλεμο, με κίνδυνο για τους λαούς».
Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ υπογραμμίζει ότι η κυβέρνηση στηρίζει και το εφοπλιστικό κεφάλαιο, σημειώνοντας ότι οι Έλληνες εφοπλιστές έχουν κέρδη εκατομμυρίων «λόγω ακριβώς αυτού του ιμπεριαλιστικού πολέμου», ενώ την ίδια στιγμή οι ναυτεργάτες που δουλεύουν εκεί «δεν έχουν κέρδος. Αντίθετα την πληρώνουν και με τη ζωή τους».
Σαφής είναι ο κ. Κουτσούμπας και όσον αφορά τα μέτρα για την ακρίβεια, τονίζοντας πως «αυτή τη στιγμή έπρεπε να υπάρχει πλαφόν στις τιμές. Έπρεπε να υπάρχουν πλαφόν στις χονδρικές τιμές επίσης, στο καύσιμο, στην ενέργεια, και όχι πλαφόν στα περιθώρια κέρδους. Γιατί αυτά ουσιαστικά ευνοούν τους έχοντες και κατέχοντες».
Ποινικές εκτός από πολιτικές ευθύνες για τον Μητσοτάκη στις υποκλοπές
«Αν θέλετε την πολιτική εκτίμησή μου, είμαι 100% σίγουρος ότι ο πρωθυπουργός ζήτησε τις υποκλοπές. Διότι είναι στις αρχές του και του κ. Μητσοτάκη και άλλων, ότι βεβαίως πρέπει να παρακολουθούμε για διάφορους λόγους και πολιτικούς» λέει ο Δημήτρης Κουτσούμπας.
Ο κ. Μητσοτάκης έχει «και ποινικές εκτός από πολιτικές ευθύνες», λέει ο κ. Κουτσούμπας και ζητά πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης και απόδοση των ευθυνών. Το ΚΚΕ θα ζητήσει και σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για το θέμα.
Στο στόχαστρο του Δημήτρη Κουτσούμπα μπαίνουν πάντως και τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, του κ. Ανδρουλάκη που υπήρξε θύμα των υποκλοπών συμπεριλαμβανομένου: «Ψήφισε όμως το θεσμικό πλαίσιο που ως δόγμα έχει ‘ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων’. Άρα λοιπόν σκέφτεσαι τι κάνεις πριν το κάνεις γιατί μετά γίνεσαι εσύ θύμα», λέει, προσθέτοντας ότι την τελευταία δεκαετία έχουν δοθεί 100.000 άδειες από την Εισαγγελία για παρακολούθηση προσώπων.
Δεν παραλείπει δε να αναφερθεί στην παρακολούθηση του τηλεφωνικού κέντρου του ΚΚΕ , στηλιτεύοντας τη στάση των υπόλοιπων κομμάτων που δεν πίεσαν για τη διερεύνηση της υπόθεσης.
Το ΚΚΕ δεν έχει την αγωνία της ακυβερνησίας
Ο Δημήτρης Κουτσούμπας αναλύει το πολιτικό σκηνικό στην παρούσα συγκυρία. Δεν συμμερίζεται καθόλου την αγωνία περί ακυβερνησίας. «Το σύστημα έχει διεξόδους. Μπορεί να βρει. Ίσως η χώρα να μην έχει διακυβέρνηση με τον τρόπο που συνήθως υπάρχει μέχρι σήμερα, τα 50 και πλέον χρόνια της μεταπολίτευσης» όπου κυριάρχησε ο δικομματισμός.
Εκφράζοντας τις γνωστές θέσεις του ΚΚΕ ο κ. Κουτσούμπας σημειώνει ότι «η σοσιαλδημοκρατία διεθνώς, ειδικότερα στην Ευρώπη και πιο πολύ στην Ελλάδα, έχει φθαρεί. Βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο. Και γιατί κυβέρνησε και πήρε κυβερνήσεις με συνθήματα πολύ προωθημένα, ριζοσπαστικά, τα οποία τα έκανε φύλλο και φτερό, τα πέταξε στην άκρη απ’ την άλλη μέρα κιόλας, και αυτό ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακολούθησαν αντιλαϊκές πολιτικές, αντίστοιχες με τις δεξιές που μέχρι τότε κατήγγειλαν». Προσθέτει ότι η σοσιαλδημοκρατία «βρίσκεται σήμερα σε μια στρατηγική ταύτιση και ενιαία πορεία με τους χώρους της δεξιάς, τη Νέα Δημοκρατία, τα φιλελεύθερα κόμματα στην Ευρώπη».
Τονίζοντας ότι ουσιαστικά έχουμε ήδη μπει σε προεκλογική περίοδο, ο κ. Κουτσούμπας προβλέπει ότι οι εξελίξεις θα είναι ταχύτερες από το φθινόπωρο και μετά «γιατί ακόμα δεν έχει τελειώσει αυτή η πρώτη φάση αναμόρφωσης αυτού του αστικού πολιτικού συστήματος».
«Δεν είμαστε καθόλου σίγουροι από ό,τι φαίνεται ότι θα ‘ναι με αυτή τη σύνθεση όλα τα κόμματα στις εκλογές τις ερχόμενες» λέει ο Δημήτρης Κουτσούμπας και αναφέρεται όχι ομολογουμένως με θετικά λόγια στα νέα κόμματα που αναμένονται, της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα.
Ενδιαφέρον, αν και δεν κρύβει κάποια έκπληξη, έχει η απάντηση του κ. Κουτσούμπα κληθείς να σχολιάσει την προτροπή Τσίπρα για προσπάθεια εύρεσης κοινού τόπου μεταξύ των κομμάτων που βρίσκονται στα αριστερά της ΝΔ προκειμένου να υπάρξει ένας ισχυρός διαφορετικός πόλος. «Εμείς ακούμε το διαφορετικό πόλο και την εναλλακτική μόνο που έχουμε εντελώς διαφορετική άποψη για το ποιος πρέπει να είναι αυτός ο πόλος και αυτή η εναλλακτική», λέει ο κ. Κουτσούμπας για να καταλήξει ότι οι διαφορές είναι πολύ μεγάλες και θα πρέπει ο ίδιος ο λαός να δώσει την απάντηση, «πρέπει να στραφεί ενάντια σε όλους αυτούς και να φτιάξει το δικό του μέτωπο, τη δική του συμμαχία, το δικό του εναλλακτικό πόλο, μέσα στο κίνημα».
Σε ότι αφορά τα ποσοστά του ΚΚΕ στις δημοσκοπήσεις ο κ. Κουτσούμπας εστιάζει όχι στα ποσοτικά αλλά στο «ποιοτικό στοιχείο» που είναι η σταθερότητα του ποσοστού σε όλες τις έρευνες κοινής γνώμης. «Δηλαδή το ΚΚΕ δεν είναι κόμμα ασανσέρ» σημειώνει.
Η συζήτηση ολοκληρώνεται με αναφορά στις συγκλονιστικές φωτογραφίες – ντοκουμέντα από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή.
«Ιδιαίτερα αυτή η τελευταία φωτογραφία είναι συγκλονιστική. Αυτή που φεύγουν ήδη οι σφαίρες, έχουν πυροβολήσει δηλαδή φαίνεται ο καπνός απ’ τα όπλα και είναι όρθιοι ακόμα, δεν τους έχουν αγγίξει για να πέσουν κάτω. Και πώς στέκονται αγέρωχοι. Αυτό είναι οι κομμουνιστές. Γι’ αυτό ήταν, είναι ήρωες, αγωνιστές, Έλληνες, ακριβώς επειδή ήταν κομμουνιστές».
Οδυσσέας Ελύτης: Παλεύουμε για ένα τίποτε, πού ωστόσο είναι το παν.

«Είναι η βαρβαρότητα... Δεν πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του».
Και μία τελευταία ερώτηση: Τι σας απασχολεί, τι σας ανησυχεί περισσότερο, όταν αναλογίζεστε το μέλλον;
«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.
Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.
Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»
Από τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία.
Οδυσσέας Ελύτης

Έλληνας ποιητής και ζωγράφος. Ο Οδυσσέας Ελύτης υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές μας, που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979. Αποτέλεσε ένα από τα επίλεκτα μέλη της λεγόμενης «γενιάς του τριάντα» στον χώρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ήταν ο μικρότερος από τα έξι παιδιά του Λέσβιου επιχειρηματία Παναγιώτη Αλεπουδέλη και της συμπατριώτισσάς του Μαρίας Βρανά. Ο πατέρας του εγκαταστάθηκε το 1895 στο Ηράκλειο, όπου ίδρυσε εργοστάσιο σαπωνοποιίας και πυρηνελουργίας, και δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τη μητέρα του.
Με την έκρηξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, ο Παναγιώτης Αλεπουδέλης μεταφέρει την επιχειρηματική του δραστηριότητα στην Αθήνα και εγκαθίσταται με την οικογένειά του στην οδό Σόλωνος 98α. Σε ηλικία έξι ετών ο Οδυσσέας εγγράφεται στο ιδιωτικό Λύκειο Μακρή, που βρισκόταν τότε στην οδό Ιπποκράτους. Το 1918 πεθαίνει η μεγαλύτερη αδελφή του Μυρσίνη, σε μόλις ηλικία 20 ετών. Το 1923, ένα έτος μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η οικογένεια Αλεπουδέλη ταξιδεύει στο εξωτερικό (Ιταλία, Ελβετία, Γερμανία, Γιουγκοσλαβία). Το 1924 θα γνωρίσει στη Λωζάνη τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που αποτελούσε το πολιτικό ίνδαλμα της οικογένειάς του.
Το φθινόπωρο του 1924 μετεγγράφεται στο Γ' Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών και τον επόμενο χρόνο χάνει τον πατέρα του. Σ’ αυτή την περίοδο των μαθητικών του χρόνων εκδηλώνονται τα πρώτα πνευματικά του ενδιαφέροντα. Συνεργάζεται με το περιοδικό Διάπλασις των Παίδων, διαβάζει ελληνική και γαλλική λογοτεχνία και το 1927 έρχεται σε επαφή με την ποίηση του Καβάφη. Το 1928 παίρνει το απολυτήριο του τότε Γυμνασίου και γνωρίζει την ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη. Όλα αυτά τα χρόνια ο Οδυσσέας επισκεπτόταν σχεδόν κάθε καλοκαίρι κάποιο από τα νησιά του Αιγαίου, γεγονός που θα επηρεάσει το λυρικό υπόστρωμα της ποίησής του.
Το 1929 αποτελεί καθοριστικό έτος για την ποιητική του διαδρομή. Ανακαλύπτει τον σουρεαλισμό και διαβάζει Λόρκα και Ελιάρ. Γράφει τα πρώτα του ποιήματα και τα στέλνει με ψευδώνυμο σε περιοδικά. Το 1930 εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και η οικογένειά του μετακομίζει στην οδό Μοσχονησίων 146 (Πλατεία Αμερικής). Το 1933 γίνεται μέλος της Ιδεοκρατικής Φιλοσοφικής Ομάδας του Πανεπιστημίου και συμμετέχει σε εκδηλώσεις και συζητήσεις με τους Ιωάννη Συκουτρή, Ιωάννη Θεοδωρακόπουλο, Παναγιώτη Κανελλόπουλο και Κωνσταντίνο Τσάτσο.
Το 1935 θα γνωρίσει τον ποιητή και ψυχαναλυτή Ανδρέα Εμπειρίκο, που θα επηρεάσει καθοριστικά την ποίησή του, όπως και τη λαϊκή ζωγραφική του Θεόφιλου, η οποία θα ασκήσει σημαντική επίδραση στον εικονιστικό προσανατολισμό της ποίησής του. Τον ίδιο χρόνο, ο φίλος και ομότεχνός του Γιώργος Σαραντάρης τον φέρνει σε επαφή με τη λογοτεχνική συντροφιά, που εξέδιδε το πρωτοποριακό περιοδικό Νέα Γράμματα. Την αποτελούσαν, μεταξύ άλλων, οι Γιώργος Σεφέρης, Γιώργος Θεοτοκάς, Γιώργος Κατσίμπαλης και Ανδρέας Καραντώνης. Στα Νέα Γράμματα θα δημοσιευτεί το πρώτο του δόκιμο ποίημα με τίτλο Του Αγαίου, με την υπογραφή: Ελύτης.
Το 1936 γνωρίζεται με τον ποιητή Νίκο Γκάτσο και από τότε θα τους συνδέσει μια μακρόχρονη και στενή φιλία. Στην παρέα τους εντάσσονται οι ζωγράφοι Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας και Γιάννης Μόραλης, καθώς και ο ποιητής Νίκος Καρύδης, δημιουργός του εκδοτικού οίκου Ίκαρος, ο οποίος θα εκδώσει τα περισσότερα από τα βιβλία του Ελύτη. Τον ίδιο χρόνο θα διακόψει τις σπουδές του στη Νομική και θα στρατευθεί. Θα απολυθεί ως έφεδρος αξιωματικός το 1938.

Με την έκρηξη του ελληνοϊταλικού πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940) επιστρατεύεται ως ανθυπολοχαγός και ο παγωμένος χειμώνας του '40, τον βρίσκει στην πρώτη γραμμή του πυρός. Στις 13 Δεκεμβρίου 1940 προωθείται με το λόχο του εντός του αλβανικού εδάφους. Στις αρχές του 1941 παθαίνει κοιλιακό τύφο και μεταφέρεται ετοιμοθάνατος στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων. Γλυτώνει τον θάνατο ως εκ θαύματος και μεταφέρεται στην Αθήνα. Η μακριά του ανάρρωση συμπίπτει με την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα και την επακολουθήσασα Κατοχή.
Το 1943 κυκλοφορεί τη δεύτερη ποιητική του συλλογή Ήλιος ο Πρώτος μαζί με τις παραλλαγές πάνω σε μιαν αχτίδα, μια αλληγορική αντίσταση μέσα στην Κατοχή, καμουφλαρισμένη σε μια υπερρεαλιστική φόρμα, όπως η Αμοργός του Γκάτσου και ο Μπολιβάρ του Εγγονόπουλου, που κυκλοφορούν την ίδια χρονιά.
Το 1945 συνεργάζεται με το υπερρεαλιστικό περιοδικό Τετράδιο. Δημοσιεύει μεταφράσεις ποιημάτων του Λόρκα κι ένα δικό του έργο, την ελεγεία Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας. Την ίδια χρονιά, με εισήγηση του Γιώργου Σεφέρη, τοποθετείται διευθυντής προγράμματος του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), θέση από την οποία παραιτείται μετά από λίγο. Την περίοδο αυτή ασχολείται με τη ζωγραφική, που ήταν μια παλιά του απασχόληση, συμπληρωματική της ποίησης του.
Το 1948 φεύγει από την Ελλάδα, που δοκιμάζεται από τον Εμφύλιο Πόλεμο, για την Ελβετία και από εκεί στο Παρίσι, όπου εγκαθίσταται. Εκεί γνωρίζεται με την πρωτοπορία της γαλλικής διανόησης (Μπρετόν, Ελιάρ, Τζαρά, Καμί) και έρχεται σε επαφή με εικαστικούς καλλιτέχνες, όπως οι Πικάσο, Ματίς, Σαγκάλ και Τζιακομέτι. Το 1950 επισκέπτεται την Ισπανία και στο τέλος του ίδιου χρόνου εγκαθίσταται στο Λονδίνο, όπου συνεργάζεται με το BBC.
Το 1952 επιστρέφει στην Ελλάδα και τον επόμενο χρόνο επανακάμπτει στο ΕΙΡ ως διευθυντής προγράμματος, θέση που θα κρατήσει για ένα μονάχα χρόνο. Το 1959 κυκλοφορεί το Άξιον Εστί, μια κορυφαία στιγμή της ελληνικής λογοτεχνίας. Ο ποιητής καταδύεται στις ρίζες του ελληνικού μύθου και αντλεί υλικό και μορφές, εικόνες και ήχους, επιτυγχάνοντας μια δραματική σύνθεση, στην οποία το λυρικό «εγώ» ταυτίζεται με το επικό «εμείς» και η σύγχρονη γραφή συνδυάζεται με μια περιουσία, αρχαία βυζαντινή και νεώτερη. Το έργο αυτό του Ελύτη θα γνωρίσει πλατιά αναγνώριση και θα γίνει «κτήμα του Λαού», όταν θα μελοποιηθεί από τον Μίκη Θεοδωράκη το 1964.
Το 1967 το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου τον βρίσκει να μεταφράζει αποσπάσματα της Σαπφούς, στη νέα του κατοικία επί της οδού Σκουφά 23. Το 1969 φεύγει για δεύτερη φορά από την Ελλάδα και εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου θα παραμείνει έως το 1971, οπότε επιστρέφει οριστικά στην Ελλάδα. Μετά την πτώση της δικτατορίας, διορίζεται πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ε.Ι.Ρ.Τ. και μέλος για δεύτερη φορά του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου (1974 - 1977). Παρά την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας να συμπεριληφθεί στο ψηφοδέλτιο των βουλευτών Επικρατείας, ο Ελύτης αρνείται, παραμένοντας πιστός στην αρχή του να μην αναμιγνύεται ενεργά στην πολιτική πρακτική. Το 1977 αρνείται, επίσης, την αναγόρευσή του ως Ακαδημαϊκού.
Το 1979 έρχεται η μεγάλη στιγμή για τον ποιητή. Στις 18 Οκτωβρίου η Σουηδική Ακαδημία ανακοινώνει ότι θα του απονεμηθεί το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας «για την ποίησή του, που με βάθρο την ελληνική παράδοση περιγράφει με αισθητική δύναμη και υψηλή πνευματική διακριτικότητα, τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για την ελευθερία και τη δημιουργία». Στην ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας επισημαίνεται ότι το Άξιον Εστί αποτελεί ένα από τα αριστουργήματα της ποίησης του 20ου αιώνα. Ο Ελύτης παρέστη στην καθιερωμένη τελετή απονομής στις 10 Δεκεμβρίου 1979 στη Στοκχόλμη, παραλαμβάνοντας το βραβείο από τον βασιλιά της Σουηδίας Κάρολο Γουσταύο και γνωρίζοντας παγκόσμια δημοσιότητα.
Τα επόμενα χρόνια θα είναι αρκούντως δημιουργικά για τον Ελύτη, με σημαντικές εκδόσεις έργων του στην ποίηση, το δοκίμιο και τη μετάφραση. Οι διακρίσεις και οι τιμές για το έργο του, εντός και εκτός της Ελλάδας, θα συνεχιστούν και θα ενταθούν. Ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης θα φύγει από τη ζωή στις 18 Μαρτίου 1996, σε ηλικία 85 ετών.
Ο Οδυσσέας Ελύτης αποτέλεσε έναν από τους τελευταίους εκπροσώπους της λογοτεχνικής γενιάς του τριάντα, ένα από τα χαρακτηριστικά της οποίας υπήρξε το ιδεολογικό δίλημμα ανάμεσα στην ελληνική παράδοση και τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό. Ο ίδιος ο Ελύτης χαρακτήριζε τη δική του θέση στη γενιά αυτή ως παράξενη, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «από το ένα μέρος ήμουνα ο στερνός μιας γενιάς, που έσκυβε στις πηγές μιας ελληνικότητας, κι απ' την άλλη ήμουν ο πρώτος μιας άλλης που δέχονταν τις επαναστατικές θεωρίες ενός μοντέρνου κινήματος».
Εργογραφία
Ποιητικές συλλογές
- Προσανατολισμοί («Πυρσός», 1939)
- Ήλιος ο Πρώτος μαζί με τις παραλλαγές πάνω σε μιαν αχτίδα ( «Γλάρος», 1943)
- Το Άξιον Εστί («Ίκαρος», 1959)
- Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό («Ίκαρος», 1960)
- Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας («Ίκαρος», 1962)
- Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας («Ίκαρος», 1971)
- Το Φωτόδεντρο και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά («Ίκαρος», 1971)
- Το Μονόγραμμα («Ίκαρος», 1972)
- Τα Ρω του Έρωτα («Αστερίας», 1972)
- Τα Ετεροθαλή («Ίκαρος», 1974)
- Μαρία Νεφέλη («Ίκαρος», 1978)
- Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας («Ίκαρος», 1982)
- Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου («Ύψιλον», 1984)
- Ο μικρός ναυτίλος («Ίκαρος», 1985)
- Τα ελεγεία της Οξώπετρας («Ίκαρος», 1991)
- Δυτικά της λύπης («Ίκαρος», 1995)
- Εκ του πλησίον («Ίκαρος», 1998)
Δοκίμια
- Η αληθινή φυσιογνωμία και η λυρική τόλμη του Ανδρέα Κάλβου («Νέα Εστία», 1946)
- Ο ζωγράφος Θεόφιλος («Αστερίας» 1973)
- Ανοιχτά χαρτιά («Αστερίας», 1974)
- Η μαγεία του Παπαδιαμάντη («Ερμής», 1976)
- Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο («Ύψιλον», 1980)
- Ιδιωτική Οδός («Ύψιλον»,1990)
- Τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά («Ίκαρος», 1990)
- Εν λευκώ («Ίκαρος», 1993)
- Ο κήπος με τις αυταπάτες («Ύψιλον», 1995)
Μεταφράσεις
- Ζαν Ζιρωντού: «Νεράιδα - Ονειρόδραμα σε τρεις πράξεις» (Εταιρία Σπουδών Σχολής Μωραΐτη, 1973)
- Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Ο κύκλος με την κιμωλία» (Εταιρία Σπουδών Σχολής Μωραΐτη, 1974)
- Δεύτερη Γραφή («Ικαρος», 1976)
- Σαπφώ (1976)
- Η Αποκάλυψη του Ιωάννη («Υψιλον», 1985)
Ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης χρησιμοποίησε ψευδώνυμο για το λογοτεχνικό έργο του, επειδή ήθελε να αποστασιοποιηθεί από το οικογενειακό του επίθετο, το οποίο ήταν «συνυφασμένο με ό,τι εγώ μισώ στη ζωή, το πρακτικό δηλαδή πνεύμα, την εμπορική πίστη, τον άκρατο ωφελιμισμό». Το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Ελύτης μπορεί να προέρχεται από τον συνδυασμό της συλλαβής «ελ», αρχικής σε ονόματα σημαδιακά, όπως Ελλάδα, Ελπίδα, Ελευθερία, Ελένη, με τη γενική τοπωνυμική κατάληξη των ελληνικών ονομάτων ανάλογα με το «Πολίτης», όπως προτείνει ο ελληνιστής Κίμων Φράιερ. Παλαιότερα οι φίλοι υποστήριζαν τρεις εκδοχές του ψευδωνύμου Ελύτης: το όνομα Eluard (Ελιάρ) και τις λέξεις elite (ελίτ) και αλήτης.
Το Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Οδυσσέα Ελύτη

Η Σουηδική Ακαδημία, στις 18 Οκτωβρίου 1979, ανακοινώνει ότι το Νόμπελ Λογοτεχνίας θα απονεμηθεί στον Έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Ήταν το δεύτερο Νόμπελ για την Ελλάδα και μάλιστα στην ίδια κατηγορία, ύστερα από αυτό του Γιώργου Σεφέρη το 1963. Η βράβευση του Ελύτη θεωρήθηκε έκπληξη, καθώς κανένα έργο του δεν είχε μεταφραστεί στα σουηδικά και τα προγνωστικά, που συνήθως πέφτουν έξω, έδιναν ως επικρατέστερους τους βρετανούς συγγραφείς Γκράχαμ Γκριν και Ντόρις Λέσινγκ (το πήρε τελικά το 2007) και τον Τούρκο συγγραφέα Γιασάρ Κεμάλ.
Η ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας αναφέρει, ότι η υψίστη διάκριση για την λογοτεχνία απονέμεται στον Οδυσσέα Ελύτη «για την ποίησή του, που με βάθρο την ελληνική παράδοση περιγράφει, με αισθητική δύναμη και υψηλή πνευματική διακριτικότητα, τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για την ελευθερία και τη δημιουργία» και ότι το κυριότερο έργο του Έλληνα ποιητή, το «Άξιον Εστί», αποτελεί ένα από τα αριστουργήματα της ποίησης του 20ού αιώνα.
«Η θάλασσα και τα νησιά, τα ζώα και τα φυτά τους, τα απαλά βότσαλα και οι ακρογιαλιές, ο αφρός των κυμάτων, οι μαύροι θαλασσινοί αχινοί, είναι στοιχεία, που επαναλαμβάνονται συνεχώς στο έργο του[...] Ο αισθητός κόσμος είναι έντονα ζωντανός στο έpγο του, πλούσιος σε φρεσκάδα και καταπληκτικές εμπειρίες» προστίθεται στην ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας.
Στην ανακοίνωση επισημαίνεται, τέλος, ότι και το ψευδώνυμο του ποιητή «αντανακλά μια σύνθεση ιδεών της ελληνικής σκέψης, όπως το όνομα της ίδιας της χώρας του Ελλάδας, το όνομα της Ελπίδας, της Ελευθερίας και της Ελένης, το όνομα της γυναίκας, η οποία συμβολίζει την ομορφιά και τη γοητεία».
Η αναγγελία της βράβευσης έγινε δεκτή από τον Ελύτη με την παροιμιώδη ψυχραιμία και σεμνότητα του, όμως επισήμανε ο Τύπος. «Ήξερα ότι είμαι εφέτος υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ, αλλά δεν πίστευα ότι είχα πιθανότητες. Άκουγα διάφορες φήμες ότι σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζονται διασυνδέσεις, υπόγειες διεργασίες και επαφές, πράγμα ακατάλληλα για τον χαρακτήρα μου. Ιδού όμως πού όλα αυτά είναι μύθος. Και αυτό ας γίνει ένα μάθημα προς τους νεώτερους. Ας νοιώσουν οι νέοι πως κάνοντας σωστά και σεμνά την δουλειά τους θα αναγνωρισθούν. θέλω να πιστεύω ότι με την απόφασή της αυτή η Σουηδική Ακαδημία τιμά στο πρόσωπό μου ολόκληρη την ελληνική ποίηση, θέλω ακόμη να πιστεύω, ότι η Ακαδημία επιδιώκει να επισύρει την προσοχή όλου του κόσμου σε μια παράδοση που συνεχίζεται χωρίς διακοπή από την εποχή τού Ομήρου, παράδοση στην οποία περιέχεται ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός. Ευχαριστώ την Σουηδική Ακαδημία για λογαριασμό μου και για λογαριασμό της πατρίδος μου» ήταν οι πρώτες δηλώσεις του Έλληνα νομπελίστα.
Ο λόγος του Ελύτη στην τελετή απονομής
Στις 10 Δεκεμβρίου 1979, έγινε στην Στοκχόλμη η τελετή βράβευσης από τον βασιλιά της Σουηδίας Κάρολο Γουσταύο. Στην καθιερωμένη ομιλία που απευθύνουν οι νέοι Νομπελίστες, ο Οδυσσέας Ελύτης είπε:
Ας μου επιτραπεί, παρακαλώ, να μιλήσω στο όνομα της φωτεινότητας και της διαφάνειας.
Επειδή οι ιδιότητες αυτές είναι που καθορίσανε τον χώρο μέσα στον οποίο μου ετάχθη να μεγαλώσω και να ζήσω. Και αυτές είναι που ένιωσα, σιγά-σιγά, να ταυτίζονται μέσα μου με την ανάγκη να εκφρασθώ.
Είναι σωστό να προσκομίζει κανείς στην τέχνη αυτά που του υπαγορεύουν η προσωπική του εμπειρία και οι αρετές της γλώσσας του.
Πολύ περισσότερο όταν οι καιροί είναι σκοτεινοί και αυτό που του υπαγορεύουν είναι μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορατότητα.
Δεν μιλώ για τη φυσική ικανότητα να συλλαμβάνει κανείς τ' αντικείμενα σ' όλες τους τις λεπτομέρειες αλλά για τη μεταφορική, να κρατά την ουσία τους και να τα οδηγεί σε μια καθαρότητα τέτοια που να υποδηλώνει συνάμα την μεταφυσική τους σημασιολογία.
Ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίστηκαν την ύλη οι γλύπτες της Κυκλαδικής περιόδου, που έφτασαν ίσια-ίσια να ξεπεράσουν την ύλη, το δείχνει καθαρά. Όπως επίσης, ο τρόπος που οι εικονογράφοι του Βυζαντίου επέτυχαν από το καθαρό χρώμα να υποβάλλουν το «θείο».
Μια τέτοια, διεισδυτική και συνάμα μεταμορφωτική, επέμβαση, μέσα στην πραγματικότητα επεχείρησε πιστεύω ανέκαθεν και κάθε υψηλή ποίηση.
Όχι ν' αρκεστεί στο «νυν έχον» αλλά να επεκταθεί στο «δυνατόν γενέσθαι».
Κάτι που, είναι η αλήθεια, δεν εκτιμήθηκε πάντοτε. Ίσως γιατί οι ομαδικές νευρώσεις δεν το επέτρεψαν. Ίσως γιατί ο ωφελιμισμός δεν άφησε τα μάτια των ανθρώπων ανοιχτά όσο χρειάζεται. Η ομορφιά και το φως συνέβη να εκληφθούν άκαιρα ή ανώδυνα. Και όμως. Η διεργασία που απαιτείται για να φτάσει κανείς στο σχήμα του Αγγέλου είναι, πιστεύω πολύ πιο επώδυνη από την άλλη που εκμαιεύει όλων των λογιών τους Δαιμόνους.
Βέβαια υπάρχει το αίνιγμα. Βέβαια υπάρχει το μυστήριο.
Αλλά το μυστήριο δεν είναι μια σκηνοθεσία που επωφελείται από τα παιχνίδια της σκιάς και του σκότους για να μας εντυπωσιάσει απλώς. Είναι αυτό που εξακολουθεί να παραμένει μυστήριο και μέσα στο απόλυτο φως. Είναι τότε που προσλαμβάνει την αίγλη εκείνη που ελκύει και που την ονομάζουμε ομορφιά. Την ομορφιά που είναι μια οδός -η μόνη ίσως οδός- προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας, προς αυτό που μας υπερβαίνει. Επειδή αυτό είναι στο βάθος η ποίηση: η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει.
Από τα μυριάδες μυστικά σήματα, που μ' αυτά είναι διάσπαρτος ο κόσμος και που αποτελούν άλλες τόσες συλλαβές μιας άγνωστης γλώσσας, να συνθέσεις λέξεις και από τις λέξεις φράσεις που η αποκρυπτογράφησή τους να σε φέρνει πιο κοντά στην βαθύτερη αλήθεια.
Πού λοιπόν βρίσκεται σε έσχατη ανάλυση η αλήθεια; Στην φθορά και στον θάνατο που διαπιστώνουμε κάθε μέρα γύρω μας ή στη ροπή που μας ωθεί να πιστεύουμε ότι αυτός ο κόσμος είναι ακατάλυτος και αιώνιος; Είναι φρόνιμο ν' αποφεύγουμε τις μεγαλεπήβολες εκφράσεις, το ξέρω. Οι κατά καιρούς κοσμολογικές θεωρίες τις χρησιμοποίησαν, ήρθαν σε σύγκρουση, ακμάσανε, πέρασαν. Η ουσία όμως έμεινε, μένει. Και η ποίηση, που εγείρεται στο σημείον όπου ο ορθολογισμός καταθέτει τα όπλα του για να τ' αναλάβει εκείνη και να προχωρήσει μέσα στην απαγορευμένη ζώνη, ελέγχεται να είναι ίσια-ίσια εκείνη που προσβάλλεται λιγότερο από τη φθορά. Διασώζει σε καθαρή μορφή τα μόνιμα, τα βιώσιμα στοιχεία που καταντούν δυσδιάκριτα μέσα στο σκότος της συνείδησης όπως τα φύκια μέσα στους βυθούς των θαλασσών.
Να γιατί μας χρειάζεται η διαφάνεια. Για να διακρίνουμε τους κόμπους στο νήμα που μες από τους αιώνες τεντώνεται και μας βοηθεί να σταθούμε όρθιοι πάνω σ' αυτή τη γη.
Από τον Ηράκλειτο έως τον Πλάτωνα και από τον Πλάτωνα έως τον Ιησού διακρίνουμε αυτό το «δέσιμο» που φτάνει κάτω από διάφορες μορφές ως τις ημέρες μας και που μας λέει περίπου το ίδιο: ότι εντός του κόσμου τούτου εμπεριέχεται και με τα στοιχεία του κόσμου τούτου ανασυντίθεται ο άλλος κόσμος, ο «πέραν» η δεύτερη πραγματικότητα η υπερτοποθετημένη επάνω σ' αυτήν όπου παρά φύσιν ζούμε. Είναι μια πραγματικότητα που τη δικαιούμαστε και που από δική μας ανικανότητα δεν αξιωνόμαστε.
Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι σε εποχές υγιείς το κάλλος ταυτίσθηκε με το αγαθόν και το αγαθόν με τον Ήλιο. Κατά το μέτρο που η συνείδηση καθαίρεται και πληρούται με φως, τα μελανά σημεία υποχωρούν και σβήνουν αφήνοντας κενά που -όπως ακριβώς στους φυσικούς νόμους- τα αντίθετά τους έρχονται να πληρώσουν τη θέση τους.
Κι αυτό, με τέτοιον τρόπο που τελικά το δημιουργημένο αποτέλεσμα να στηρίζεται και στις δύο πλευρές, θέλω να πω στο «εδώ» και στο «επέκεινα». Ο Ηράκλειτος δεν είχε ήδη μιλήσει για μιαν «εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίην»; Εάν είναι ο Απόλλων ή η Αφροδίτη, ο Χριστός ή η Παναγία, που ενσαρκώνουν και προσωποποιούν την ανάγκη να δούμε υλοποιημένο εκείνο που σε ορισμένες στιγμές διαισθανόμαστε, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η αναπνοή της αθανασίας που μας επιτρέπουν. Η ποίηση οφείλει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πέραν από συγκεκριμένα δόγματα, να επιτρέπει αυτή την αναπνοή.
Πως να μην αναφερθώ εδώ πέρα στον Φρειδερίκο Χαίλντερλιν, τον μεγάλο ποιητή που με το ίδιο πνεύμα εστράφηκε προς τους Θεούς του Ολύμπου και προς τον Ιησού; Η σταθερότητα που έδωσε σ' ένα είδος οράματος είναι ανεκτίμητη. Και η έκταση που μας αποκάλυψε μεγάλη. Θα έλεγα τρομακτική. Αυτή άλλωστε είναι που τον έκανε, όταν μόλις ακόμη άρχιζε το κακό που σήμερα μας πλήττει, ν' ανακράξει: Wozu Dichter in durftiger Zeit!
Οι καιροί φευ εστάθηκαν ανέκαθεν για τον άνθρωπο durftiger. Αλλά και η ποίηση ανέκαθεν λειτουργούσε. Δύο φαινόμενα προορισμένα να συνοδεύουν την επίγεια μοίρα μας και που το ένα τους αντισταθμίζει το άλλο. Πως αλλιώς. Αφού και η νύχτα και τ' άστρα εάν μας γίνονται αντιληπτά είναι χάρη στον ήλιο.
Με τη διαφορά ότι ο ήλιος, κατά τη ρήση του αρχαίου σοφού, εάν υπερβεί τα μέτρα καταντά «ύβρις». Χρειάζεται να βρισκόμαστε στη σωστή απόσταση από τον ηθικόν ήλιο, όπως ο πλανήτης μας από τον φυσικόν ήλιο, για να γίνεται η ζωή επιτρεπτή. Μας έφταιγε άλλοτε η αμάθεια. Σήμερα μας φταίει η μεγάλη γνώση. Δεν έρχομαι μ' αυτά που λέω να προστεθώ στην μακρά σειρά των επικριτών του τεχνικού μας πολιτισμού. Μια σοφία παλαιή όσο και η χώρα που μ' εξέθρεψε, μ' εδίδαξε να δέχομαι την εξέλιξη, να χωνεύω την πρόοδο μαζί με όλα της τα παρεπόμενα, όσο δυσάρεστα και αν μπορεί να είναι αυτά.
Τότε όμως η ποίηση; Τί αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία; Απαντώ: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση. Και ακριβώς, η εφετινή απόφασή σας να τιμήσετε στο πρόσωπό μου την ποίηση μιας μικρής χώρας δείχνει σε πόσο αρμονική ανταπόκριση βρίσκεστε με την χαριστική αντίληψη της τέχνης, την αντίληψη ότι η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών.
Είναι, το ξέρω, άτοπο ν' αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να παινά το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στο βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση. Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. -χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας. Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση.
Η σφαίρα που σχηματίζει η νέα ελληνική ποίηση έχει, θα μπορούσε να πει κανείς, όπως κάθε σφαίρα δύο πόλους: τον βόρειο και τον νότιο. Στον ένα τοποθετείται ο Διονύσιος Σολωμός που από την άποψη της εκφραστικής επέτυχε -προτού υπάρξει ο Μαλαρμέ στα ευρωπαϊκά γράμματα- να χαράξει με άκρα συνέπεια και αυστηρότητα την αντίληψη της καθαρής ποίησης με όλα της τα παρεπόμενα: να υποτάξει το αίσθημα στη διάνοια, να εξευγενίσει την έκφραση και να δραστηριοποιήσει όλες τις δυνατότητες του γλωσσικού οργάνου προς την κατεύθυνση του θαύματος. Στον άλλο πόλο, τοποθετείται ο Κ. Π. Καβάφης, αυτός που παράλληλα με τον Τ.Σ.Έλιοτ έφτασε στην άκρα λιτότητα, στη μεγαλύτερη δυνατή εκφραστική ακρίβεια, εξουδετερώνοντας τον πληθωρισμό στη διατύπωση των προσωπικών του βιωμάτων.
Ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους κινήθηκαν οι μεγάλοι μας άλλοι ποιητές, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Κωστής Παλαμάς, ο Αγγελος Σικελιανός, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Γιώργος Σεφέρης, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο προς το έν ή το άλλο από τα δύο άκρα. Αυτή είναι μια πρόχειρη και όσο γίνεται πιο σχηματική χαρτογράφηση του νεοελληνικού ποιητικού λόγου. Το πρόβλημα για μας που ακολουθήσαμε ήταν να επωμιστούμε τα υψηλά διδάγματα που μας κληροδότησαν και, ο καθένας με τον τρόπο του, να τ' αρμόσουμε πάνω στη σύγχρονη ευαισθησία. Πέραν από τα όρια της τεχνικής, οφείλαμε να φτάσουμε σε μια σύνθεση που από το ένα μέρος ν' αναχωνεύει τα στοιχεία της ελληνικής παράδοσης και από το άλλο να εκφράζει τα κοινωνικά και ψυχολογικά αιτήματα της εποχής μας. Με άλλα λόγια, να φτάσουμε να προβάλλουμε τον τύπο του «Ευρωπαίου-Ελληνα». Δεν μιλώ για επιτυχίες μιλώ για προσπάθειες. Οι κατευθύνσεις είναι που έχουν σημασία για τον μελετητή της λογοτεχνίας.
Πώς όμως ν' αναπτυχθούν οι κατευθύνσεις αυτές ελεύθερα όταν οι συνθήκες της ζωής είναι στις ημέρες μας εξοντωτικές για τον δημιουργό; Και πως να διαμορφωθεί η πνευματική κοινότητα όταν οι φραγμοί των γλωσσών ορθώνονται αξεπέραστοι; Σας γνωρίζουμε και μας γνωρίζετε από το 20 ή έστω το 30% που απομένει ύστερα από την μεταγλώτισση. Ειδικά εμείς όλοι, όσοι κρατάμε από μια συγκεκριμένη παράδοση και αποβλέπουμε στα θαύματα του λόγου, στον σπινθήρα που τινάζουν εκάστοτε δύο λέξεις κατάλληλα τοποθετημένες, παραμένουμε βουβοί, αμετάδοτοι. Πάσχουμε από την έλλειψη μιας κοινής γλώσσας. Και ο αντίκτυπος απ' αυτή την έλλειψη -αν ανεβούμε την κλίμακα- σημειώνεται ακόμη και στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της κοινής μας πατρίδας, της Ευρώπης.
Λέμε, και το διαπιστώνουμε κάθε μέρα, ότι ζούμε σ' ένα χάος ηθικό. Κι αυτό, τη στιγμή που ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα, τόση στρατιωτική θα έλεγα τάξη, τόσον αδυσώπητο έλεγχο. Η αντίφαση είναι διδακτική. Οταν σε δύο σκέλη το ένα υπερτροφεί, το άλλο ατροφεί. Μια αξιέπαινη ροπή να συνενωθούν σε ενιαία μονάδα οι λαοί της Ευρώπης, προσκόπτει σήμερα στην αδυναμία να συμπέσουν τα ατροφικά και τα υπερτροφικά σκέλη του πολιτισμού μας. Οι αξίες μας ούτε αυτές δεν αποτελούν μια γλώσσα κοινή.
Για τον ποιητη - μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά είναι αληθές -η μόνη κοινή γλώσσα που αισθάνεται να του απομένει είναι οι αισθήσεις. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο τρόπος που αγγίζονται δύο σώματα δεν άλλαξε. Μήτε οδήγησε σε καμιά σύγκρουση όπως οι εικοσάδες των ιδεολογιών που αιματοκύλισαν τις κοινωνίες μας και μας άφησαν με αδειανά χέρια.
Όμως όταν μιλώ για αισθήσεις δεν εννοώ το προσιτό, πρώτο ή δεύτερο, επίπεδό τους. Εννοώ το απώτατο. Εννοώ τις «αναλογίες των αισθήσεων» στο πνεύμα. Όλες οι τέχνες μιλούν με ανάλογα. Μια οσμή μπορεί να είναι ο βούρκος ή η αγνότητα. Η ευθεία γραμμή ή η καμπύλη, ο οξύς ή ο βαθύς ήχος, αποτελούν μεταφράσεις κάποιας οπτικής ή ακουστικής επαφής. Όλοι μας γράφουμε καλά ή κακά ποιήματα κατά το μέτρο που ζούμε και διανοούμαστε με την καλή ή την κακή σημασία του όρου. Μια εικόνα πελάγους από τον Όμηρο φτάνει άθικτη ως τις ημέρες μας. Ο Ρεμπό την αναφέρει σαν mer melee au soleil και την ταυτίζει με την αιωνιότητα. Ένα κορίτσι που κρατάει ένα κλώνο μυρτιάς από τον Αρχίλοχο επιβιοί σ' έναν πίνακα του Ματίς και μας καθιστά πιο απτή την αίσθηση, τη μεσογειακή, της καθαρότητας.
Εδώ αξίζει να σκεφτεί κανείς ότι ακόμη και μία παρθένος της βυζαντινής εικονογραφίας, δεν διαφέρει πολύ. Παρά ένα κάτι ελάχιστο, συχνά, το εγκόσμιο φως γίνεται υπερκόσμιο και τανάπαλιν. Μια αίσθηση που μας δόθηκε από τους αρχαίους και μια άλλη από τους μεσαιωνικούς έρχονται να γεννήσουν μια τρίτη που τους μοιάζει όπως το παιδί στους γεννήτορές του.
Μπορεί η ποίηση ν' ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόμο; Οι αισθήσεις μες απ' τον αδιάκοπο καθαρμό τους να φτάσουν στην αγιότητα; Τότε η αναλογία τους θα επαναστραφεί επάνω στον υλικό κόσμο και θα τον επηρεάσει.
Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους durftiger είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ' ολ' αυτά βρίσκεται στα χέρια μας.
ΟΠΤΙΚΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ
ΣΧΕΤΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/557
-
Εν αρχή ην ο πόνος, τούτες τις τρομερές μέρες του φετινού Αυγούστου. Ναι, ο πόνος. Γιατί πριν από κάθε ανάλυση, ακόμα και την εμβριθέστερη...
-
Τίτλοι αρχής (το παρακάτω βίντεο ανέβηκε από το κανάλι bellllllochannel στο Youtube) Μοιάζει...
-
Πηγή εικόνας: i-diadromi.gr Καλήν εσπέραν άρχοντες, αν είναι ορισμός σας, Χριστού τη Θεία γέννηση, να πω στ’ αρχοντικό σας. Χριστός γεννάται...

