Κυριακή 5 Ιουλίου 2026
Επίθεση σε φορτηγό πλοίο στην Ερυθρά Θάλασσα ανοιχτά της Υεμένης
Επίθεση από άγνωστους ενόπλους δέχθηκε φορτηγό πλοίο στην Ερυθρά Θάλασσα, περίπου 30 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά του λιμανιού της Χοντέιντα στην Υεμένη, σύμφωνα με το βρετανικό Κέντρο Επιχειρήσεων Εμπορικής Ναυτιλίας (UKMTO).
Όπως ανακοίνωσε η υπηρεσία, το πλοίο εξέπεμψε σήμα κινδύνου, αναφέροντας ότι βρίσκεται υπό επίθεση από άγνωστους ένοπλους δράστες.
Οι αρμόδιες αρχές διερευνούν το περιστατικό, ενώ το UKMTO κάλεσε όλα τα πλοία που πλέουν στην περιοχή να επιδείξουν αυξημένη προσοχή και να αναφέρουν άμεσα οποιαδήποτε ύποπτη δραστηριότητα.
Μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει γνωστές περισσότερες πληροφορίες για την ταυτότητα των δραστών, ούτε για την κατάσταση του πλοίου ή του πληρώματος.
https://thepressproject.gr/epithesi-se-fortigo-ploio-stin-erythra-thalassa-anoichta-tis-yemenis/
Μακρόν: Επίσκεψη στη Συρία για ενίσχυση των διμερών σχέσεων
Επίσκεψη στη Συρία πρόκειται να πραγματοποιήσει ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, με στόχο την ενίσχυση των διμερών σχέσεων και τη συζήτηση ζητημάτων κοινού ενδιαφέροντος, σύμφωνα με ανακοίνωση της προεδρίας της Συρίας.
Aris Oikonomou/ SOOC
ἐκπροσαλλογνοία
ἐκπροσαλλογνοία [μεταφραστικὸ δάνειο ἀπὸ τὴν ἀγγλικὴ «gaslighting» | ἐκ + πρὸς + ἀλλογνοέω] = μορφὴ ψυχολογικῆς χειραγώγησης, ὅπου ὁ θύτης παραπλανεὶ τὸ θῦμα, μὲ σκοπὸ νὰ ἀμφισβητεῖ τὴν μνήμη, τὴν ἀντίληψη, ἀκόμη καὶ τὴν λογική του (παράγωγες: ἐκπροσαλλογνώμων, ἐκπροσαλλογνοέω/ἐκπροσαλλογνοώ) .
Η ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων — Παρίσι 1924
Οι Γάλλοι διοργανωτές ήθελαν να ξεπλύνουν την ντροπή των Ολυμπιακών Αγώνων του 1900 και τα κατάφεραν, παρουσιάζοντας μία διοργάνωση, όπου κυριάρχησε το ολυμπιακό πνεύμα. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1924 διεξήχθησαν στο Παρίσι από τις 4 Μαΐου έως τις 27 Ιουλίου και πήραν μέρος 3.089 αθλητές (2.954 άνδρες και 135 γυναίκες) από 44 χώρες. Η Εβδομάδα των Χειμερινών Αθλημάτων έλαβε χώρα από τις 25 Ιανουαρίου έως τις 5 Φεβρουαρίου 1924 στο Σαμονί της Γαλλίας και αργότερα η ΔΟΕ την αναγνώρισε ως τους Πρώτους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η απόφαση για την ανάθεση στο Παρίσι των Ολυμπιακών Αγώνων του 1924, ελήφθη στη Λωζάνη στις 2 Μαΐου 1921, κατά τη διάρκεια της συνόδου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Το Παρίσι υπερίσχυσε των υποψηφιοτήτων του Άμστερνταμ, της Βαρκελώνης, του Λος Άντζελες, της Ρώμης και της Πράγας. Καθοριστική ήταν η συμβολή του προέδρου της ΔΟΕ Πιερ ντε Κουμπερτέν, που ήθελε να δει τους 8ους Ολυμπιακούς Αγώνες να διεξάγονται στην πατρίδα του, προτού εγκαταλείψει την προεδρία της ΔΟΕ.
Στις καινοτομίες των αγώνων να σημειώσουμε:
Στην κατάταξη των μεταλλίων, οι ΗΠΑ επικράτησαν με 99 (45-27-27), έναντι 38 της Γαλλίας (13-15-10) και 37 της Φινλανδίας (14-13-10). Μορφή των αγώνων, με τρία χρυσά στην κολύμβηση (100 μ., 400 μ, 4Χ200 ελευθέρας), ο αμερικανός Τζόνι Βαϊσμίλερ, ο μετέπειτα Ταρζάν της μεγάλης οθόνης. Ο γοητευτικός Τζόνι ήταν ο πρώτος κολυμβητής στην ιστορία που έσπασε το φράγμα του ενός λεπτού στα 100 μ. ελευθέρας με επίδοση 59".
Advertisement
Ο Φινλανδός δρομέας Πάαβο Νούρμι, μετά τα δύο χρυσά της Αμβέρσας, πρόσθεσε στη συλλογή του άλλα τρία, με νίκες στα 1.500 μ., 5.000 μ. και 10.000 μ. ανωμάλου δρόμου.
Στην ιστορία, όμως, πέρασαν και οι βρετανοί ολυμπιονίκες των 100 μ. Χάρολντ Έιμπραμς και των 400 μ. Έρικ Λίντελ, η δράση των οποίων έγινε πλατύτερα γνωστή από τη βραβευμένη με 4 Όσκαρ ταινία του Χιου Χάντσον «Οι δρόμοι της φωτιάς» (1981).
Η Ελληνική Συμμετοχή
Η Ελλάδα έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 με 38 αθλητές και μία αθλήτρια, την τενίστρια Λένα Βαλαωρίτου – Σκαραμαγκά (1897-1967). Ήταν η πρώτη παρουσία ελληνίδας αθλήτρια σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η χώρα μας κατέκτησε ένα χρυσό μετάλλιο στους καλλιτεχνικούς αγώνες, με τον Κωνσταντίνο Δημητριάδη, που νίκησε στη γλυπτική με το ορειχάλκινο άγαλμα του Δισκοβόλου, ένα από τα τρία αντίτυπα του οποίου βρίσκεται απέναντι από το Παναθηναϊκό Στάδιο. Τα άλλα δύο βρίσκονται στη Ντιζόν της Γαλλίας και στη Νέα Υόρκη.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/545/91
Βερόνικα Γκέριν: Η μαχητική δημοσιογράφος που δολοφονήθηκε κι έγινε ταινία
Η Βερόνικα Γκέριν (Veronica Guerin) ήταν ιρλανδή δημοσιογράφος (αστυνομική συντάκτρια), θύμα του οργανωμένου εγκλήματος της χώρας της, το οποίο ερευνούσε με την αρθρογραφία της. Έγινε παγκοσμίως γνωστή από τον κινηματογράφο και συγκεκριμένα μέσα από δύο ταινίες, που γυρίστηκαν στις αρχές της νέας χιλιετίας.
Η Βερόνικα Γκέριν γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1959 στο Δουβλίνο. Φοίτησε σε καθολικό σχολείο και διακρίθηκε για τις αθλητικές της επιδόσεις σε πολλά αθλήματα (μπάσκετ, ποδόσφαιρο, καμόγκι και ιρλανδέζικο ποδόσφαιρο). Σπούδασε λογιστικά στο Τρίνιτι Κόλετζ του Δουβλίνου και αρχικά απασχολήθηκε στην επιχείρηση του πατέρα της.
Το 1983 άλλαξε επαγγελματική κατεύθυνση και ίδρυσε μία εταιρεία δημοσίων σχέσεων. Συνεργάστηκε με το κεντροδεξιό κόμμα «Φιάνα Φάιλ» («Στρατιώτες του Πεπρωμένου») κι έγινε βοηθός του αμφιλεγόμενου ηγέτη του Τσαρλς Χόχι, που διετέλεσε τρεις φορές πρωθυπουργός της Ιρλανδίας. Το 1985 παντρεύτηκε τον Γκράχαμ Τάρλεϊ, με τον οποίο απέκτησε ένα αγόρι.
Οι αποκαλύψεις που προκάλεσαν την οργή των ναρκέμπορων
Ανικανοποίητη και από τη νέα της δουλειά άλλαξε και πάλι επάγγελμα και στα 31 της ξεκίνησε καριέρα δημοσιογράφου. Άρχισε να συνεργάζεται με τις εφημερίδες «Sunday Business Post» και «Sunday Tribune». Εκμεταλλευόμενη τις γνωριμίες της στην ιρλανδική αστυνομία και τις πηγές της στον υπόκοσμο του Δουβλίνου, άρχισε να δημοσιεύει έρευνες για το οργανωμένο έγκλημα στην Ιρλανδία, αλλά και για τις δραστηριότητες του IRA.
Η διεύθυνση της εφημερίδας, αλλά και αστυνομία προσφέρθηκαν να της παράξουν προστασία επί 24ώρου βάσεως, αλλά η ίδια δεν την αποδέχτηκε, επειδή ήταν εμπόδιο στη δουλειά της. Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ο βαρώνος των ναρκωτικών Τζον Γκίλιγκαν τής επιτέθηκε, επειδή σ’ ένα άρθρο της τον είχε κατηγορήσει για πολυτελή διαβίωση χωρίς εμφανή εισοδήματα. Αργότερα της τηλεφώνησε το σπίτι της και την απείλησε ότι θα απαγάγει και θα σκοτώσει τον γιο της, αν ξαναγράψει οτιδήποτε γι’ αυτόν.
Η δολοφονία της Βερόνικα Γκέριν
Στις 26 Ιουνίου 1996 κι ενώ είχε σταματήσει με το αυτοκίνητό της σ’ ένα φανάρι στα περίχωρα του Δουβλίνου, δέχτηκε έξι σφαίρες από τον συνεπιβάτη μιας μοτοσυκλέτας που πλεύρισε το αυτοκίνητό της. Όπως αποδείχτηκε αργότερα και οι δύο επιβαίνοντες ήταν μέλη της συμμορίας του Γκίλιγκαν και την εντολή της δολοφονίας της είχε δώσει το πρωτοπαλλήκαρό του Τσαρλς Μπόουντεν.
Ο θάνατος της Γκέριν ήταν ακαριαίος και συνέβη δύο ημέρες πριν από τη συμμετοχή της σε δημοσιογραφικό συνέδριο στο Λονδίνο, όπου θα μιλούσε για τους κινδύνους του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.
Η ανάκριση αποκάλυψε αμέσως την ανάμιξη της συμμορίας Γκίλιγκαν στη δολοφονία της Γκέριν. Οι εμπλεκόμενοι συνελήφθησαν, αλλά ο Μπόουντεν εξασφάλισε καθεστώς προστατευόμενου μάρτυρα (ο πρώτος στα νομικά χρονικά της χώρας) και αποκάλυψε ονόματα και διευθύνσεις.
Οι συλλήψεις που ακολούθησαν ξεπέρασαν τις 150, ενώ κατασχέθηκαν μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών και φορτία όπλων, με αποτέλεσμα η εγκληματικότητα να πέσει κατά 15% τα επόμενα χρόνια, σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές. Στην εξέλιξη αυτή συνέβαλαν με τους μηχανισμούς τους και οι οικονομικές υπηρεσίες της χώρας.
Ο Τζον Γκίλιγκαν είχε εγκαταλείψει την Ιρλανδία την προηγούμενη ημέρα της δολοφονίας της Γκέριν και χρόνια αργότερα συνελήφθη κι εκδόθηκε στην Ιρλανδία, όπου καταδικάστηκε σε κάθειρξη 28 ετών για εμπόριο ναρκωτικών και όχι για τη δολοφονία της μαχητικής και ατρόμητης δημοσιογράφου.
Το 2000 το Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου ενέταξε τη Βερόνικα Γκέριν στον κατάλογο με τους «50 Ήρωες της Ελευθερίας του Τύπου» και το 2007 το Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου προκήρυξε υποτροφία στη μνήμη της για μάστερ δημοσιογραφίας στην ερευνητική δημοσιογραφία.
Δύο ταινίες που την ανέδειξαν σε σύμβολο της μαχόμενης δημοσιογραφίας
Η δράση και η δολοφονία της Βερόνικα Γκέριν προκάλεσαν το ενδιαφέρον του κινηματογράφου, που έκανε γνωστό το όνομά της παγκοσμίως και σύμβολο της μαχόμενης δημοσιογραφίας.
Γυρίστηκαν δύο ταινίες: η πρώτη με τίτλο «Το τίμημα της αλήθειας» («When the Sky Falls», 2000), σε σκηνοθεσία του Τζον Μακένζι με πρωταγωνίστρια την Τζόαν Άλεν και η δεύτερη με τίτλο «Βερόνικα Γκέριν: Θανάσιμη Αποκάλυψη» («Veronica Guerin», 2003) σε σκηνοθεσία του Τζόελ Σουμάχερ με πρωταγωνίστρια την Κέιτ Μπλάνσετ.
Γεώργιος Κωστάκης: Ο Έλληνας συλλέκτης έργων της ρωσικής πρωτοπορίας
Ο Γεώργιος Κωστάκης ήταν ελληνορώσος ζωγράφος και συλλέκτης έργων τέχνης της ρωσικής πρωτοπορίας. Η σπουδαία συλλογή του περιλάμβανε έργα αφηρημένης τέχνης, η οποία ήταν απαγορευμένη επί σταλινισμού στη Σοβιετική Ένωση, καθώς το επίσημο καλλιτεχνικό δόγμα ήταν ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός.
Ο Γεώργιος Κωστάκης (Γκεόρκι Ντιονίσοβιτς Κοστάκι στα ρώσικα) γεννήθηκε στη Μόσχα στις 5 Ιουλίου 1913. Ο πατέρας του, Διονύσης Κωστάκης, ήταν πλούσιος έμπορος, με καταγωγή από τη Ζάκυνθο. Ο νεαρός Κωστάκης δεν έλαβε καλλιτεχνική εκπαίδευση, αλλά από την εφηβεία ανέπτυξε ενδιαφέρον για την τέχνη. Αρχικά δούλεψε ως οδηγός στην ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα και στη συνέχεια ως προσωπάρχης στην καναδική πρεσβεία.
Χωρίς να έχει επαφή με τη μοντέρνα τέχνη, προικισμένος όμως με ένα σπάνιο ένστικτο, εντυπωσιάστηκε όταν αντίκρισε το 1946 ένα πίνακα της Όλγας Ροζάνοβα και άρχισε να συλλέγει έργα της ρωσικής πρωτοπορίας, τα οποία επί σταλινικού καθεστώτος ήταν απαγορευμένα και πωλούνταν σε εξευτελιστικές τιμές.
Ο Κωστάκης είχε στη συλλογή του 5.000 πίνακες, σχέδια και κατασκευές των Μαλέβιτς, Καντίνσκι, Τάτλιν, Γκοντσάροβα, Πόποβα, Σαγκάλ, Ροντσένκο, Κλιούν, Λισίνσκι και πολλών άλλων, μοναδικής σημασίας για την εξέλιξη της τέχνης στις αρχές του 20ου αιώνα. Το διαμέρισμά του στη λεωφόρο Βερνάτσκι της Μόσχας λειτουργούσε ως ένα ανεπίσημο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.
Advertisement
Το 1977 αποφάσισε να επαναπατρισθεί με την οικογένειά του στην Ελλάδα, μη αντέχοντας τις συνεχείς «οχλήσεις» από την KGB. Οι σοβιετικές αρχές του επέτρεψαν να εξαγάγει το ¼ των έργων της συλλογής του και το υπόλοιπο το δώρισε στην γκαλερί Τρετιακόφ της Μόσχας. Το 1981 οι πίνακες εκτέθηκαν στο μουσείο Γκουγκενχάιμ της Νέας Υόρκης και κυκλοφόρησε συνολικός κατάλογος με κείμενο του συλλέκτη.
Ο Κωστάκης ήταν και ο ίδιος ζωγράφος και το 1985 εξέθεσε πίνακές του στην γκαλερί «Τρίτο Μάτι» στην Αθήνα. Τα έργα του κινούνται στο ποιητικό κλίμα του Σαγκάλ και αποτελούν έκφραση των αναμνήσεών του από τη Ρωσία.
Ο Γεώργιος Κωστάκης πέθανε στην Αθήνα στις 9 Μαρτίου του 1990, σε ηλικία 76 ετών. Το 1995 έγινε μεγάλη έκθεση της συλλογής του στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα και δύο χρόνια αργότερα το ελληνικό κράτος αγόρασε τα 1277 έργα της συλλογής του, τα οποία εκτίθενται στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονη Τέχνης της Θεσσαλονίκης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
-
Εν αρχή ην ο πόνος, τούτες τις τρομερές μέρες του φετινού Αυγούστου. Ναι, ο πόνος. Γιατί πριν από κάθε ανάλυση, ακόμα και την εμβριθέστερη...
-
Τίτλοι αρχής (το παρακάτω βίντεο ανέβηκε από το κανάλι bellllllochannel στο Youtube) Μοιάζει...
-
Πηγή εικόνας: i-diadromi.gr Καλήν εσπέραν άρχοντες, αν είναι ορισμός σας, Χριστού τη Θεία γέννηση, να πω στ’ αρχοντικό σας. Χριστός γεννάται...
