Ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ) ανακοίνωσε ότι εξετάζει πληροφορίες για επίθεση που φέρεται να σημειώθηκε σε υπό κατασκευή πυρηνική εγκατάσταση στο Νταρχοβίν, στην επαρχία Χουζεστάν του νοτιοδυτικού Ιράν.
Σύμφωνα με τον Οργανισμό, η εγκατάσταση βρισκόταν ακόμη σε αρχικό στάδιο κατασκευής και, κατά την τελευταία επιθεώρηση, δεν περιείχε πυρηνικό υλικό. Ως εκ τούτου, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, δεν διαπιστώνεται κίνδυνος ραδιενεργού διαρροής ή απειλή για τη δημόσια ασφάλεια.
Ο γενικός διευθυντής του ΔΟΑΕ, Ραφαέλ Γκρόσι, απηύθυνε νέα έκκληση προς όλες τις πλευρές να επιδείξουν στρατιωτική αυτοσυγκράτηση και να αποφεύγουν επιχειρήσεις κοντά σε πυρηνικές εγκαταστάσεις.
Όπως επισήμανε, η προστασία των πυρηνικών υποδομών αποτελεί ζήτημα ύψιστης σημασίας, καθώς ακόμη και επιθέσεις σε εγκαταστάσεις όπου δεν υπάρχει πυρηνικό υλικό ενδέχεται να προκαλέσουν σοβαρούς κινδύνους και να αυξήσουν την ένταση στην περιοχή.
Σε εξέλιξη παραμένουν δύο μεγάλα πύρινα μέτωπα στην κεντρική και βορειοανατολική Ισπανία, με τις αρχές να δίνουν μάχη για τον περιορισμό των πυρκαγιών που έχουν ήδη καταστρέψει περισσότερα από 290.000 στρέμματα γης και έχουν προκαλέσει μαζικές εκκενώσεις οικισμών.
Η μεγαλύτερη κινητοποίηση καταγράφεται στην επαρχία Γουαδαλαχάρα, στην περιφέρεια Καστίγια-Λα Μάντσα, όπου η φωτιά που ξέσπασε την Πέμπτη στην περιοχή Λα Μιέρλα έχει κάψει περίπου 130.000 στρέμματα. Περίπου 800 κάτοικοι από 21 δήμους έχουν απομακρυνθεί προληπτικά, ενώ ακόμη 200 άνθρωποι εγκατέλειψαν τις εστίες τους καθώς το πύρινο μέτωπο συνέχισε να επεκτείνεται.
Οι αρχές εξέδωσαν νέα εντολή εκκένωσης για τους οικισμούς Πραδένας ντε Ατιένθα, Ρομπλέδο, Αλδεανουέβα και Ναχάρος, ενώ με το πρώτο φως της ημέρας επανεκκίνησαν οι εναέριες ρίψεις νερού.
Στην επιχείρηση κατάσβεσης συμμετέχουν 204 πυροσβέστες και διασώστες, οργανωμένοι σε 32 ομάδες, με τη συνδρομή αεροσκαφών, ελικοπτέρων και της Μονάδας Εκτάκτων Αναγκών του ισπανικού στρατού, που επιχειρεί τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών για τον περιορισμό της φωτιάς.
Την ίδια ώρα, σε εξέλιξη βρίσκεται και η μεγάλη πυρκαγιά στην περιοχή Όρες, στην επαρχία Σαραγόσα, η οποία έχει καταστρέψει περίπου 160.000 στρέμματα και έχει οδηγήσει στην εκκένωση πέντε κοινοτήτων στην περιφέρεια της Αραγονίας και μίας ακόμη στη γειτονική Ναβάρα.
Σύμφωνα με τον υπουργό Περιβάλλοντος της Αραγονίας, Λουίς Μπιεντίτσο, η πυρκαγιά έχει πλέον ανακόψει την εξάπλωσή της και η κατάσταση εμφανίζεται βελτιωμένη, αν και οι δυνάμεις πυρόσβεσης παραμένουν σε πλήρη επιφυλακή.
Όπως ανακοίνωσε ο ασκών χρέη υπουργού Εξωτερικών της Ουκρανίας, Αντρίι Σιμπίχα, η Ρωσία εκτόξευσε περίπου 40 βαλλιστικούς πυραύλους, χαρακτηρίζοντας την επίθεση «βίαιη τρομοκρατική ενέργεια» κατά της ουκρανικής πρωτεύουσας. Ο ίδιος κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να εντείνει την πίεση προς τη Μόσχα.
Σύμφωνα με τον μέχρι στιγμής απολογισμό, ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του και 13 τραυματίστηκαν στο Κίεβο.
Η ουκρανική Πολεμική Αεροπορία ανακοίνωσε ότι συνολικά εκτοξεύθηκαν 41 πύραυλοι, εκ των οποίων οι 18 αναχαιτίστηκαν από την αντιαεροπορική άμυνα. Ωστόσο, 23 πύραυλοι και 10 μη επανδρωμένα αεροσκάφη έπληξαν 20 διαφορετικές τοποθεσίες, με το μεγαλύτερο βάρος των πληγμάτων να συγκεντρώνεται στην πρωτεύουσα.
Παράλληλα, οι ρωσικές δυνάμεις εξαπέλυσαν ακόμη 125 drones, από τα οποία οι ουκρανικές δυνάμεις κατέρριψαν τα 108.
Οι ουκρανικές αρχές συνεχίζουν την καταγραφή των ζημιών και των θυμάτων, επισημαίνοντας ότι ο απολογισμός ενδέχεται να αυξηθεί.
Η νέα επίθεση σημειώθηκε μόλις μία ημέρα μετά τα πολύνεκρα ουκρανικά πλήγματα σε ρωσικό έδαφος, επιβεβαιώνοντας τη συνεχιζόμενη κλιμάκωση του πολέμου.
Μέσα στην αφόρητη ζέστη, ανάμεσα στις σκηνές του εκτοπισμού και πάνω σε μια γη που δεν σταματά να βομβαρδίζεται, κάποιοι γονείς στη Γάζα έσκαψαν μια πρόχειρη μικρή λιμνούλα και τη γέμισαν με νερό.
Όχι γιατί τα παιδιά τους βρίσκονται σε διακοπές.
Όχι γιατί έχουν μια φυσιολογική ζωή.
Αλλά γιατί προσπαθούν, έστω για λίγες στιγμές, να τα κάνουν να ξεχάσουν τον τρόμο.
Τα παιδιά γελούν και παίζουν μέσα στο νερό, ενώ πάνω από τα κεφάλια τους βουίζουν συνεχώς τα ισραηλινά drones. Ο ήχος του θανάτου δεν σταματά ούτε για ένα λεπτό. Κάθε χαμόγελο μπορεί να διακοπεί από μια έκρηξη. Κάθε παιχνίδι μπορεί να γίνει η τελευταία τους ανάμνηση.
Αυτή είναι η πιο σκληρή εικόνα της γενοκτονίας στη Γάζα: παιδιά που αναγκάζονται να μετατρέψουν έναν λάκκο με νερό ανάμεσα στις σκηνές σε «πισίνα», επειδή δεν τους απέμεινε τίποτα άλλο. Δεν έχουν σπίτι. Δεν έχουν σχολείο. Δεν έχουν πάρκο. Δεν έχουν ασφάλεια. Μόνο σκηνές, σκόνη, πείνα, δίψα και τον αδιάκοπο φόβο.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την απόλυτη καταστροφή, οι γονείς συνεχίζουν να παλεύουν για να προστατεύσουν την παιδική αθωότητα. Να χαρίσουν στα παιδιά τους λίγα λεπτά χαράς, ενώ ο κόσμος παρακολουθεί αδιάφορα.
Κανένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώνει έτσι.
Κανένα παιδί δεν πρέπει να μαθαίνει να ξεχωρίζει τον ήχο ενός drone από τον ήχο του γέλιου.
Η Γάζα δεν χρειάζεται τη συμπόνια μας. Χρειάζεται να σταματήσει η γενοκτονία.
Η Ημέρα των Ανακτόρων (Palace Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 19 Ιουλίου με πρωτοβουλία του Δικτύου των Ευρωπαϊκών Βασιλικών Κατοικιών (Network of European Royal Residences), με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού για τα ανάκτορα-μουσεία μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την ανάδειξη της σημασίας της διατήρησης της πλούσιας πολιτιστικής τους κληρονομιάς.
Ένα ανάκτορο-μουσείο είναι ένα μουσείο που στεγάζεται σε πρώην (ή ακόμα και νυν) βασιλική κατοικία και είναι ανοιχτό στο κοινό. Ανάμεσα στα πιο διάσημα ανάκτορα-μουσεία του κόσμου συγκαταλέγονται το Ανάκτορο του Λούβρου (Γαλλία), τα Ανάκτορα των Βερσαλλιών και του Τριανόν (Γαλλία), το Σένμπρουν (Αυστρία), η Βασιλική Συλλογή της Δανίας στο Ρόζενμποργκ και το Αμαλιένμποργκ (Δανία), το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης (Ισπανία), το Μουσείο του Ανακτόρου του Γιαν Γ Σομπιέσκι στο Βιλανόβ και το Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας (Πολωνία), το Βασιλικό Ανάκτορο του Γκοντόλο(Ουγγαρία), το Ανάκτορο Χετ Λόου (Ολλανδία), το Μουσείο της Απαγορευμένης Πόλης του Πεκίνου (Κίνα), το Μουσείο του Τοπ Καπί (Τουρκία), και πολλά ακόμη.
Από κέντρα εξουσίας, οι βασιλικές αυτές κατοικίες έχουν μετατραπεί σε μουσεία που προσφέρουν ένα πλούσιο πολιτιστικό πρόγραμμα σε ντόπιους και τουρίστες, προσελκύοντας εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Συμβάλλουν καθοριστικά στη διατήρηση και προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς των χωρών τους, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν.
Το 1995 οι φορείς που διαχειρίζονταν τα σημαντικότερα ανάκτορα-μουσεία της Ευρώπης ίδρυσαν το Δίκτυο των Ευρωπαϊκών Βασιλικών Κατοικιών, το οποίο απέκτησε νομική μορφή το 2001. Σκοπός του είναι η ενίσχυση της συνεργασίας ανάμεσα στα στελέχη των βασιλικών κατοικιών που είναι προσβάσιμες στο κοινό και λειτουργούν ως μουσεία. Μέλη του Δικτύου είναι χώρες όπως η Αυστρία, το Βέλγιο, η Γερμανία, η Δανία, η Ισπανία, η Γαλλία, η Ουγγαρία, η Ιταλία, η Λετονία, το Μονακό, η Ολλανδία, η Πολωνία, η Πορτογαλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η Ημέρα των Ανακτόρων γεννήθηκε σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε το 2015 στο Τορίνο, όπου συναντήθηκαν οι ψηφιακές ομάδες των μελών του Δικτύου για να συζητήσουν έργα και στρατηγικές για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με πρωτοβουλία του Ανακτόρου των Βερσαλλιών, ξεκίνησαν μια κοινή εκστρατεία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με σκοπό να αναδείξουν τη σημασία των ανακτόρων-μουσείων και να ενθαρρύνουν τον κόσμο να τα επισκεφθεί.
Η πρώτη Ημέρα των Ανακτόρων πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2016 και σημείωσε τεράστια επιτυχία, με πάνω από 70 συμμετοχές σε 10 χώρες και πάνω από 6.000 tweets στο hashtag #PalaceDay. Έτσι αποφασίστηκε να γίνει θεσμός και να εορτάζεται κάθε χρόνο στις 19 Ιουλίου. Κάθε χρονιά, το Δίκτυο επιλέγει ένα νέο θεματικό άξονα που αποτελεί τον πυρήνα των εκδηλώσεων.
Αμερικανός πολιτικός, πανεπιστημιακός και συγγραφέας. Ανήκε στην αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος και ήταν υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ στις εκλογές του 1972, στις οποίες υπέστη συντριπτική ήττα από τον αμερικανό πρόεδρο και υποψήφιο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Ρίτσαρντ Νίξον.
Ο Τζορτζ Στάνλεϊ ΜακΓκόβερν (George Stanley McGovern) γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1922 στο Έιβον της Νότιας Ντακότας. Ο πατέρας του Τζόζεφ ΜακΓκόβερν ήταν πάστορας στην τοπική εκκλησία των Μεθοδιστών και πρώην ανθρακωρύχος. Η μητέρα του Φράνσις ΜακΚλιν καταγόταν από τον Καναδά και εργαζόταν ως γραμματέας. Ο Τζορτζ ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας, που ζούσε στο όριο της φτώχειας τα δύσκολα χρόνια του '20 και του '30.
Η έκρηξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τον βρήκε πρωτοετή φοιτητή στο Γουεσλεϊανό Πανεπιστήμιο της Ντακότα (Dakota Wesleyan University). Διέκοψε τη φοίτησή του το 1942 για να καταταγεί στην Αεροπορία, καθότι κατείχε δίπλωμα πιλότου. Το είχε αποκτήσει για να θεραπεύσει τις φοβίες, που τον κατέτρυχαν από τα γυμνασιακά του χρόνια, όταν δεν μπορούσε να κάνει ούτε μια τούμπα στο μάθημα της γυμναστικής και αποτελούσε συχνά στόχο λοιδορίας των καθηγητών και των συμμαθητών του.
Το 1943 παντρεύτηκε την αγαπημένη του Έλινορ Στέγκεμπεργκ (1921-2007), με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά (τέσσερα κορίτσια κι ένα αγόρι), και στη συνέχεια υπηρέτησε ως πιλότος στα θέατρα επιχειρήσεων της Ευρώπης. Τον Ιούλιο του 1945 επέστρεψε παρασημοφορημένος για τη δράση του στην πατρίδα και ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές τον Ιούνιο του 1946. Το 1949 έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα στην ιστορία και άρχισε να διδάσκει ιστορία και πολιτικές επιστήμες σε διάφορα πανεπιστήμια των ΗΠΑ.
Από το 1948 άρχισε να αναμιγνύεται στην πολιτική, μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Κόμματος. Η ανέχεια των παιδικών του χρόνων τον οδήγησε στο πλευρών των αναξιοπαθούντων εργατών και αγροτών που μάχονταν για το μεροκάματο. Το κίνημα του λαϊκισμού, έντονο στην αμερικάνικη πολιτική ζωή, και τα διδάγματα του Τζον Γουέσλεϊ (ιδρυτή της Εκκλησίας των Μεθοδιστών) κατά της φτώχειας, της αδικίας και της αμάθειας, σφυρηλάτησαν την πολιτική του σκέψη.
Στις εκλογές της 6ης Νοεμβρίου 1956 εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων με φιλαγροτική ατζέντα, σε μια εποχή που η κατ’ εξοχήν αγροτική πολιτεία της Νότιας Ντακότας πληττόταν από τις πολιτικές του ρεπουμπλικάνου προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Επανεξελέγη το 1958 και παρέμεινε βουλευτής έως τη λήξη της θητείας του στις 3 Ιανουαρίου του 1961. Στις εκλογές της 8ης Νοεμβρίου 1960 έθεσε υποψηφιότητα για τη μία από τις δύο έδρες της Νότιας Ντακότας στη Γερουσία. Ηττήθηκε, όμως, από τον Ρεπουμπλικάνο ανθυποψήφιό του και διορίστηκε από τον νεοκλεγέντα πρόεδρο Τζον Κένεντι διευθυντής του προγράμματος «Τροφή για την Ειρήνη», που στόχευε στην εξάλειψη της πείνας και την κακής διατροφής στις φτωχές χώρες του κόσμου.
Στις ενδιάμεσες εκλογές του 1962 εξελέγη γερουσιαστής της Νότιας Ντακότας, έχοντας την υποστήριξη των πολυπληθών αγροτικών στρωμάτων της πολιτείας και επανεξελέγη το 1968. Ήδη είχε οικοδομήσει ένα αριστερό προφίλ («φιλελεύθερο», σύμφωνα με την αμερικάνικη πολιτική ορολογία) και είχε αναδειχθεί σε έναν από τους κυριότερους πολέμιους της στρατιωτικής ανάμιξης των ΗΠΑ στην Ινδοκίνα. Ως πρόεδρος της Επιτροπής Οργανωτικού του Δημοκρατικού Κόμματος συνέβαλε καθοριστικά σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων, που έδωσαν φωνή στις μειοψηφικές ομάδες του κόμματος.
Υποστηριζόμενος από τις ομάδες αυτές εξασφάλισε το χρίσμα του υποψηφίου του κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 1972, αλλά προκάλεσε την εχθρότητα πολλών από τα παραδοσιακά στελέχη των Δημοκρατικών. Ο ΜακΓκόβερν δεν κατόρθωσε να ενώσει το κόμμα του και σε συνδυασμό με το προοδευτικό πρόγραμμα που παρουσίασε (τερματισμός του πολέμου του Βιετνάμ και προωθημένες κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις) ήταν εύκολος στόχος για τον αμερικανό πρόεδρο και υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών Ρίτσαρντ Νίξον.
Στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου 1972 συγκέντρωσε μόλις το 37,5% των ψήφων, έναντι 60,7% του Νίξον. Σε επίπεδο εκλεκτόρων, που κρίνουν την προεδρική εκλογή στις ΗΠΑ, συγκέντρωσε μόνον 17, έναντι 520 του αντιπάλου του. Από τις 50 πολιτείες που συγκροτούν τις ΗΠΑ, ο ΜακΓκόβερν κατόρθωσε να κερδίσει μόνο μία, την πολιτεία της Μασαχουσέτης. Να σημειώσουμε ότι στο επιτελείο της προεκλογικής του εκστρατείας στο Τέξας συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον και η σύζυγός του Χίλαρι Ρόνταμ-Κλίντον.
Μετά τη συντριπτική ήττα του στις προεδρικές εκλογές του 1972, ο ΜακΓκόβερν επέστρεψε στα καθήκοντά του στη Γερουσία. Επανεξελέγη για τρίτη θητεία στις ενδιάμεσες εκλογές του 1974, αλλά ηττήθηκε το 1980 από τον ρεπουμπλικάνο ανθυποψήφιό του και αποχαιρέτισε οριστικά το αμερικανικό κογκρέσο, το οποίο υπηρέτησε για 23 χρόνια. Στη συνέχεια επανήλθε στα πανεπιστημιακά του καθήκοντα, αλλά το 1984 διεκδίκησε εκ νέου το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για την προεδρία των ΗΠΑ, αλλά αποσύρθηκε μετά την τρίτη θέση που κατέλαβε στις προκριματικές εκλογές της Μασαχουσέτης, που ήταν και η μοναδική πολιτεία στην οποία είχε επικρατήσει στις εκλογές του 1972. Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι σκοπός του δεν ήταν να διεκδικήσει το χρίσμα, αλλά να προσανατολίσει την πολιτική του κόμματος προς προοδευτικότερες κατευθύνσεις.
Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε διάφορες δεξαμενές σκέψης, ενώ συνεπής με τα πιστεύω του αντιτάχθηκε τόσο στον Πόλεμο του Κόλπου (1991), όσο και στον πόλεμο του Ιράκ (2003). Δοκίμασε και την τύχη του στον επιχειρηματικό στίβο, αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Τα χρήματα που κέρδιζε από τις ομιλίες του τα επένδυσε σ’ ένα ξενοδοχείο, το οποίο χρεοκόπησε. Το 1998 διορίστηκε από τον πρόεδρο Κλίντον πρεσβευτής των ΗΠΑ στον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας (FAO).
Το 1994 απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα των ΗΠΑ, όταν η ηλικίας 45 ετών κόρη του Τερέζα έχασε τη ζωή της, σε μια περίοδο που έδινε μάχη να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Την ίδια τύχη είχε στις 27 Ιουλίου 2012 και ο μοναχογιός του Στίβεν, ηλικίας 60 ετών, που αντιμετώπιζε χρόνιο πρόβλημα με τον αλκοολισμό. Το 2007 είχε χάσει τη σύζυγό του Έλινορ, σε ηλικία 86 ετών. Καταβεβλημένος από τα γηρατειά, ο Τζορτζ ΜακΓκόβερν πέθανε σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων στο Σιου Φολς της Νότιας Ντακότας στις 21 Οκτωβρίου 2012, σε ηλικία 90 ετών.
Ο Τζορτζ ΜακΓκόβερν «έζησε μια μακρά, επιτυχημένη και παραγωγική ζωή, υπερασπιζόμενος τους αδυνάτους, όντας μια προοδευτική φωνή για εκατομμύρια ανθρώπους και πολεμώντας για την ειρήνη», όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή της η οικογένειάς του. Υπήρξε ένα από τα σύμβολα της Αριστεράς στις ΗΠΑ, ιδιαίτερα τις ταραγμένες δεκαετίες του '60 και του '70 και η «φωνή της συνείδησης» του Δημοκρατικού Κόμματος.
Έλληνας διπλωμάτης, συγγραφέας ιστορικών έργων και πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας για λίγους μήνες, το καλοκαίρι του 1963.
Ο Παναγιώτης Πιπινέλης γεννήθηκε στον Πειραιά στις 21 Μαρτίου 1899. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια Ζυρίχης και Φράιμπουργκ και το 1922 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα, στο οποίο παρέμεινε έως το 1953.
Ως διπλωμάτης υπηρέτησε στο Παρίσι, τα Τίρανα και τη μόνιμη ελληνική αντιπροσωπεία στην Κοινωνία των Εθνών. Το 1933 τοποθετήθηκε διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του υπουργού Εξωτερικών Δημητρίου Μάξιμου, θέση από την οποία παραιτήθηκε τον Ιούνιο του 1935. Στη συνέχεια, διετέλεσε πρεσβευτής της Ελλάδας στην Ουγγαρία και τη Βουλγαρία, ενώ μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941, ακολούθησε την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση στη Μέση Ανατολή και στη συνέχεια στη Μεγάλη Βρετανία.
Μετά την απελευθέρωση ανέλαβε επικεφαλής του πολιτικού γραφείου του βασιλιά Γεωργίου Β' και από το 1947 έως το 1950 διετέλεσε μόνιμος υφυπουργός Εξωτερικών, υπουργός Εξωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Θεοτόκη (1950) και μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ (1952).
Το Μάιο του 1953 παραιτήθηκε από το διπλωματικό σώμα και πολιτεύτηκε πρώτα με τον «Ελληνικό Συναγερμό» του Αλέξανδρου Παπάγου και στη συνέχεια με την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Διετέλεσε Υπουργός Εμπορίου (1961-1963) και στις 19 Ιουνίου 1963 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον Βασιλιά Παύλο, μετά την παραίτηση και τη φυγή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο εξωτερικό. Η κυβέρνησή του παρέμεινε στην εξουσία έως τις 28 Σεπτεμβρίου 1963, οπότε αντικαταστάθηκε από την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη, η οποία διενήργησε τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου. Στην τελευταία προδικτατορική κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, διετέλεσε υπουργός Συντονισμού.
Κατά την περίοδο της δικτατορίας διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Κόλλια και Γεώργιου Παπαδόπουλου. Ως υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου, φέρεται να μετέφερε, όχι μία φορά, μήνυμα του δικτάτορα προς τον βασιλιά Κωνσταντίνο να επανέλθει στην Ελλάδα.
Ο Παναγιώτης έγραψε βιβλία ιστορικού περιεχομένου και μεγάλο αριθμό μονογραφιών για εθνικά και διεθνή θέματα. Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 1970, σε ηλικία 71 ετών.
Ο Μπράιαν Μέι (Brian May) είναι καθολικά αναγνωρισμένος ως ένας από τους πιο σημαντικούς, καινοτόμους και αναγνωρίσιμους κιθαρίστες στην ιστορία της ροκ μουσικής. Ως μέλος των Queen ήταν υπεύθυνος για μερικές από τις μεγάλες τους επιτυχίες («We Will Rock You», «I Want It All», «Fat Bottomed Girls», «Flash», «Hammer to Fall», «Save Me», «Who Wants to Live Forever», «The Show Must Go On»). Τα ενδιαφέροντα του βιρτουόζου κιθαρίστα δεν περιορίζονται μόνο στο χώρο της μουσικής. Ο Μέι κατέχει πτυχία Μαθηματικών και Φυσικής και διδακτορικό στην αστροφυσική από το φημισμένο πανεπιστήμιο του Λονδίνου Imperial College.
Ο Μπράιαν Μέι γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1947 στο Λονδίνο. Από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική και με τη βοήθεια του πατέρα του, που εργαζόταν ως σχεδιαστής στο Υπουργείο Αεροπορίας, κατασκεύασε τη δική του κιθάρα από ευτελή υλικά που βρίσκονταν στο σπίτι του. Αργότερα, ως φημισμένος μουσικός θα εμφανίζεται στις συναυλίες με κιθάρες δικής του κατασκευής.
Η δημιουργία των Queen και οι κιθαριστικές επιρροές
Στα φοιτητικά του χρόνια δημιούργησε το συγκρότημα «Smile» με τον ντράμερ Ρότζερ Τέιλορ. Αργότερα συνεργάστηκαν με τον πιανίστα και τραγουδιστή Φρέντι Μέρκιουρι, ο οποίος μετονόμασε το συγκρότημα σε Queen. Η προσθήκη του μπασίστα Τζον Ντίκον ολοκλήρωσε τη σύνθεση της μπάντας, που θα γινόταν ένα από τα πιο επιτυχημένα σχήματα της ροκ μουσικής τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80. Το παίξιμο της κιθάρας από τον Μέι θα αποτελούσε έκτοτε αναπόσπαστο κομμάτι του ήχου των Queen.
Ο Μπράιαν Μέι με τον Φρέντι Μέρκιουρι σε συναυλία των Queen το 1986Ο Μέι είχε πάθος με την αστρονομία και αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το Imperial College ξεκίνησε το διδακτορικό του στην αστροφυσική στο ίδιο πανεπιστήμιο, αλλά το διέκοψε για να αφοσιωθεί στην καριέρα του με τους Queen. Χρόνια αργότερα επανήλθε και στις 23 Αυγούστου 2007 υποστήριξε τη διατριβή του με τον τίτλο «Radial Velocities in the Zodiacal Dust Cloud» («Ακτινικές Ταχύτητες στο Ζωδιακό Σύννεφο Σκόνης») και αναγορεύτηκε διδάκτωρ αστροφυσικής.
Ως κιθαρίστας ο Μπράιαν Μέι επηρεάστηκε από τους Τζίμι Χέντριξ και Τζίμι Πέιτζ των Led Zeppelin, γνωστοί και μη εξαιρετέοι για τη θηριώδη δεξιοτεχνία τους, αλλά ήταν επίσης θαυμαστής της μελωδικότητας του Τζορτζ Χάρισον των Beatles και του Χανκ Μάρβιν των The Shadows.
Αυτό που έκανε τον Μέι να ξεχωρίζει ως κιθαρίστας ήταν ο συνδυασμός της τεχνικής του βιρτουόζου και της αίσθησης της μελωδίας. Σε αντίθεση με κάποιους βιρτουόζους που παίζουν μόνο για να κάνουν επίδειξη της τεχνικής τους, ο Μέι πάντα έπαιζε για να εξυπηρετήσει τα τραγούδια. Εάν ένα τραγούδι απαιτούσε μόνο το ελάχιστο σόλο, αυτό θα έκανε.
Οι τεχνικές ηχογράφησης που εφάρμοζε στα σόλο της κιθάρας τον έχουν καταστήσει επίσης έναν από τους πιο ξεχωριστούς κιθαρίστες. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Bohemian Rhapsody», το τραγούδι των Queen που καθόρισε το συγκρότημα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο και είναι μία από τις πιο διάσημες ηχογραφήσεις στην ιστορία της ροκ μουσικής. Τα σόλο του Μέι είναι αυτά που δίνουν στο τραγούδι τη διαρκή γοητεία του και τη συναισθηματική του δύναμη.
Το όνομα του αναμέσα στους κορυφαίους κιθαρίστες όλων των εποχών και σε έναν… αστεροειδή
Η περίοπτη θέση του Μπράιαν Μέι στην ιστορία της ροκ είναι δεδομένη. Μαζί με τους Τζορτζ Χάρισον, Έρικ Κλάπτον, Τζεφ Μπεκ και Τζίμι Πέιτζ είναι οι σημαντικότεροι κιθαρίστες που βγήκαν από την Αγγλία. Τα τραγούδια του για τους Queen ήταν συχνά τα πιο σκληρά ροκ κομμάτια τους, όπως «We Will Rock You», «Tie Your Mother Down» και «Hammer to Fall», αλλά έγραψε επίσης συναισθηματικά τραγούδια, όπως το «Save Me» και το συμφωνικό «Who Wants to Live Forever», τα οποία αποδεικνύουν τη συνθετική του ευελιξία.
Τον Ιούνιο του 2004, δύο από τα κιθαριστικά του ριφ συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο με τα 100 κορυφαία ριφ του μουσικού περιοδικού Total Guitar: το «One Vision» στην 60η θέση και το «Tie Your Mother Down» στην 84η.
Στις 30 Ιανουαρίου 1998 η διεθνής αστρονομική κοινότητα έδωσε το όνομά του σε έναν αστεροειδή: 52665 Brianmay.
Από τους σημαντικότερους πεζογράφους μας, ο Στρατής Μυριβήλης ανήκει στη γενιά του ’30, αν και μεγαλύτερης ηλικίας. Γεννήθηκε ως Ευστράτιος Σταματόπουλος στις 30 Ιουνίου 1892 στην τουρκοκρατούμενη Συκαμιά της Λέσβου. Μέτριος μαθητής, στο δημοτικό αποφοιτά το 1909 από το Γυμνάσιο Μυτιλήνης. Από τα μαθητικά του χρόνια έρχεται σε επαφή με σημαντικά κείμενα του δημοτικισμού, που διαμορφώνουν τη λογοτεχνική και γλωσσική του συνείδηση. Κείμενά του δημοσιεύονται ήδη σε περιοδικά της Σμύρνης και της Μυτιλήνης.
«Κόκκινες Ιστορίες»: Η πρώτη συλλογη διηγημάτων
Το 1912 τον βρίσκουμε να φοιτά στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, εργαζόμενος συγχρόνως ως δημοσιογράφος. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς διακόπτει τις σπουδές του και κατατάσσεται ως εθελοντής στο στρατό. Λαμβάνει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, τραυματίζεται στη μάχη του Κιλκίς το 1913 και επιστρέφει στην Αθήνα. Η Λέσβος είναι ήδη απελευθερωμένη από τον τουρκικό ζυγό και ο Μυριβήλης αποφασίζει να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, όπου εργάζεται ως δημοσιογράφος. Το 1915 κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο του, τη συλλογή διηγημάτων «Κόκκινες Ιστορίες».
Το 1917, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στρατεύεται εκ νέου και λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις στη Μακεδονία. Εκεί αρχίζει να γράφει το αριστούργημά του «Η Ζωή εν Τάφω». Το 1920 παντρεύεται την προσφυγοπούλα Ελένη Δημητρίου και αποκτούν τρία παιδιά. Λαμβάνει μέρος και στη Μικρασιατική Εκστρατεία και μετά την καταστροφή επιστρέφει δια μέσου Θράκης στη Μυτιλήνη. Θα παραμείνει στο νησί ως το 1932, οπότε επιστρέφει στην Αθήνα. Κύρια επαγγελματική του απασχόληση όλο αυτό το διάστημα παραμένει η δημοσιογραφία.
«Η Ζωή εν τάφω»
Το 1924 δημοσιεύει σε πρώτη έκδοση το «Η Ζωή εν τάφω», το οποίο θα γίνει γνωστό και θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία στη δεύτερη έκδοσή του το 1930, όταν θα λάβει την οριστική μορφή του. Πρόκειται για ένα αντιπολεμικό μυθιστόρημα με τη μορφή ημερολογίου, επικό, ρεαλιστικό, αλλά και λυρικό. Κεντρικό πρόσωπο, ο φοιτητής - λοχίας Αντώνης Κωστούλας, που καταγράφει στο ημερολόγιό του, όχι την ηρωική, αλλά τη φρικτή πραγματικότητα του πολέμου.
Ακολούθησε ένα ακόμη σπουδαίο μυθιστόρημά του, «Η Δασκάλα με τα χρυσά μάτια» (1933), που μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη από τον Κώστα Αριστόπουλο το 1978. Η ατμόσφαιρα του πολέμου είναι κι εδώ παρούσα, καθώς ο ήρωας επιστρέφει από τον πόλεμο στη Μυτιλήνη, όπου βασανίζεται ανάμεσα στο σεβασμό προς τη μνήμη του σκοτωμένου φίλου του και στον έρωτα που αισθάνεται για τη χήρα εκείνου.
Τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών
Το 1938 ο Μυριβήλης διορίζεται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής, ενώ από το 1946 έως το 1950 είναι διευθυντής προγράμματος στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Το 1958 εκλέγεται τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Εξακολουθεί με εντατικούς ρυθμούς τη λογοτεχνική του παραγωγή με μια σειρά από διηγήματα, τα οποία συγκέντρωνε σε βιβλία, χαρακτηρίζοντάς τα κάθε φορά και με διαφορετικό χρώμα: «Το πράσινο βιβλίο» (1935), «Το γαλάζιο βιβλίο» (1939), «Το κόκκινο βιβλίο» (1952) και «Το βυσσινί βιβλίο» (1959).
Ένα από τα διηγήματα του «Γαλάζιου Βιβλίου» το επεξεργάστηκε περισσότερο για να προκύψει η θαυμάσια νουβέλα «Βασίλης ο Αρβανίτης» (1943). Είναι η ιστορία ενός λαϊκού ανθρώπου, γεμάτου ομορφιά και ζωική ορμή, που περιφρονεί τις κοινωνικές συμβάσεις. Ξεπερνά, όμως, το όριο και φθάνει στην «ύβρη» και μαζί στην καταστροφή. Με αρκετή καθυστέρηση, ο Μυριβήλης μας δίνει ένα ακόμη μυθιστόρημα το 1949, την «Παναγιά τη Γοργόνα», την ιστορία μερικών προσφύγων που εγκαθίστανται σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Μυτιλήνης.
Ο Στρατής Μυριβήλης τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας το 1949 και προτάθηκε τρεις φορές για το Νόμπελ. Η αγάπη για τη ζωή, για τον άνθρωπο και το φυσικό του περιβάλλον θα παραμείνει ο συνεκτικός ιστός της σκέψης του και ολόκληρου του έργου του. Η αντιπολεμική θεματολογία, το λυρικό και ποιητικό ύφος, η καλοδουλεμένη γλώσσα ενός μεγάλου τεχνίτη του λόγου, κατατάσσουν τον Μυριβήλη ανάμεσα στους μεγάλους συγγραφείς μας. Πέθανε στις 19 Ιουλίου 1969, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια, σε ηλικία 78 ετών. Τα βιβλία του Στρατή Μυριβήλη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «ΕΣΤΙΑ».
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και ο Βρετανός πρωθυπουργός Χ. Γουίλσον
Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, που εκδηλώθηκε στις 15 Ιουλίου 1974, ήταν αιματηρό και χρειάστηκε δύο ημέρες για να επικρατήσει πλήρως. Σε συνδυασμό με τη διαφυγή του Μακαρίου, δεν άφησε τους χουντικούς συνωμότες να χαρούν τον «θρίαμβό» τους. Την αρχική ευφορία διαδέχθηκε η αμηχανία και στη συνέχεια η ανησυχία και η αναστάτωση. Τα γεγονότα είχαν λάβει διαφορετική τροπή απ’ ότι υπολόγιζαν.
Στις 16 Ιουλίου ο Μακάριος πέταξε με βρετανικό αεροπλάνο στη Μάλτα και από εκεί στο Λονδίνο το βράδυ της ίδιας ημέρας. Την επομένη, 17 Ιουλίου, ο Μακάριος έγινε δεκτός από τον Βρετανό πρωθυπουργό Χάρολντ Γουίλσον και τον υπουργό Εξωτερικών Τζέιμς Κάλαχαν, ηγετικά στελέχη του Εργατικού Κόμματος, που κυβερνούσε εκείνη την περίοδο τη Μεγάλη Βρετανία. Και οι δύο τον διαβεβαίωσαν ότι η Μεγάλη Βρετανία εξακολουθεί να τον αναγνωρίζει ως τον νόμιμο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ωστόσο, την ίδια ημέρα, δέχονται για διαβουλεύσεις και τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετσεβίτ, ο οποίος τους προτείνει να αναλάβουν κοινή δράση Τουρκία και Μεγάλη Βρετανία ως εγγυήτριες δυνάμεις στην Κύπρο. Οι Βρετανοί απορρίπτουν την εισήγηση Ετσεβίτ και ταυτόχρονα τον αποτρέπουν να αναλάβει οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση στην Κύπρο. Η δήλωσή τους ήταν σε επίπεδο ευχολογίου, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα, δηλαδή την τουρκική εισβολή της 20ης Ιουλίου.
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και ο ΚίσινγκερΣτις 17 Ιουλίου δραστηριοποιείται έντονα και ο αμερικανικός παράγων, που φαίνεται αρχικά να έχει υποτιμήσει το θέμα, καθώς είναι απασχολημένος με σοβαρότερα πράγματα (Σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ, σχέσεις με Σοβιετική Ένωση, ασφάλεια Ισραήλ κ.ά). Ο Υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ αναθέτει στον υφυπουργό του Τζόζεφ Σίσκο να μεταβεί στο Λονδίνο, την Άγκυρα και την Αθήνα, για την αποφυγή πολεμικών ενεργειών. Τον συνοδεύει ο βοηθός Υπουργός Άμυνας Ρόμπερτ Έλσγουορθ. Το κατεστημένο της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής είχε πάρει την απόφαση να μην παρέμβει δυναμικά. «Δεν θα μπορέσουμε να συγκρατήσουμε την Τουρκία, αν σημειωθεί και νέα ανάφλεξη στο νησί» είχε δηλώσει στις 23 Ιανουαρίου του 1968 ο Σάιρους Βανς, σε συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου.
Στις 18 Ιουλίου ο Σίσκο και η συνοδεία του φθάνουν στην Αθήνα και συναντώνται με τον άχρωμο πρωθυπουργό της χούντας Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο, πρωί και απόγευμα. Στην πρωινή σύσκεψη παρών ήταν και ο ισχυρός ανήρ του καθεστώτος, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, ο οποίος αποχώρησε οργισμένος με τη φράση «Αν οι Τούρκοι θέλουν πόλεμο θα τον έχουν», όταν δέχθηκε πιέσεις από τον Σίσκο για παραχωρήσεις στους Τουρκοκυπρίους.
Το βράδυ της ίδιας ημέρας φθάνει η πληροφορία στην Αθήνα για στρατιωτικές κινήσεις στις τουρκικές ακτές απέναντι από την Κύπρο. Η πληροφορία αυτή δεν ανησυχεί την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, η οποία την εντάσσει στα συνήθη για την εποχή στρατιωτικά γυμνάσια των Τούρκων. Πάντως, λαμβάνει κάποια πρώτα μέτρα, με την αποστολή δύο υποβρυχίων στ' ανοιχτά της Ρόδου κι ενός σμήνους αεροσκαφών F-84 στην Κρήτη. Στην Άγκυρα, οι εφημερίδες καλλιεργούν κλίμα πολεμικό. Στη μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα «Χουριέτ» δημοσιεύεται το ανθελληνικό ποίημα «Kin» («Το Μίσος»):
Το Μίσος
Όσο υπάρχει ο πρόστυχος ο Έλληνας σ’ αυτό τον κόσμο δε βγαίνει μα τον Αλλάχ αυτό το μίσος από μέσα μου. Σαν στέκομαι και τον κοιτάζω τον σκύλο δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου, χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Εκδίκηση να πάρω είναι ο μοναδικός μου στόχος σαν αναμετρηθώ στης μάχης το πεδίο χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια να κλαδέψω σε μια μέρα δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου, χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Τα κεφάλια τριάντα χιλιάδων να πολτοποιούσα Τα δόντια δέκα χιλιάδων με την τανάλια να έβγαζα εκατό χιλιάδων τα πτώματα να σκορπούσα στις ρεματιές δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου, χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Ο κόσμος όλος ξέρει πόσο ανώτερος είναι ο Τούρκος και πόση κακοήθεια φωλιάζει στο μυαλό του Έλληνα πέντε χιλιάδων τα πτώματα να έκαιγα στους κλιβάνους δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου, χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Σαράντα χιλιάδες τους να σούβλιζα με την λόγχη μου, ογδόντα χιλιάδες τους να έστελνα στη κόλαση εκατό χιλιάδες τους να κρεμούσα στο σκοινί δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου, χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος!
Ο Μακάριος στο Σ.Α. του ΟΗΕΣτις 19 Ιουλίου, ο Μακάριος φθάνει στη Νέα Υόρκη και το απόγευμα της ίδιας ημέρα απευθύνεται ενώπιον του συνεδριάζοντος Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και αναφέρεται στη διαμορφωθείσα κατάσταση στη Κύπρο.
Ο Μακάριος καταγγέλλει το στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών για παραβίαση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και, μεταξύ άλλων, τονίζει:
Καλώ το Συμβούλιο Ασφαλείας να χρησιμοποιήσει όλους τους τρόπους και εις την διάθεσίν του μέσα, ώστε η συνταγματική τάξις εν Κύπρω και τα συνταγματικά δικαιώματα του λαού της Κύπρου να αποκατασταθούν άνευ καθυστερήσεως […] Το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας είναι μια εισβολή και εκ των συνεπειών της θα υποφέρει όλος ο λαός της Κύπρου, αμφότεροι Έλληνες και Τούρκοι […] Το Συμβούλιον Ασφαλείας πρέπει να καλέσει το στρατιωτικόν καθεστώς της Ελλάδος να ανακαλέση εκ Κύπρου τους Έλληνας αξιωματικούς […] και να θέση τέρμα εις την εισβολήν αυτού εις Κύπρον…
Την ίδια περίπου ώρα που ο Μακάριος μιλούσε ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο Σίσκο συναντούσε στην Άγκυρα την τουρκική ηγεσία. Ο Ετσεβίτ του επισημαίνει ότι συνεδριάζει το υπουργικό συμβούλιο για τη λήψη αποφάσεων. Ο Σίσκο καταλαβαίνει ότι οι Τούρκοι είναι αποφασισμένοι να δράσουν και προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Στις 4 το πρωί της 20ης Ιουλίου ο Τούρκος πρωθυπουργός του ανακοινώνει ότι η Τουρκία θα επέμβει στην Κύπρο. Τα τουρκικά αποβατικά ήδη έχουν ξεκινήσει από τη Μερσίνα, με προορισμό την περιοχή της Κερύνειας...
