ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΕΤΟΙΜΗ ΦΥΛΑΚΗ - Έσκασε σαν βόμβα, ποιος είναι ο αρχηγός

Ράπισμα IPI σε Μητσοτάκη: Η δολοφονία Καραϊβάζ είναι η μόνη ατιμώρητη δημοσιογράφου στην ΕΕ στη 10ετία

 Πέντε χρόνια χωρίς δικαιοσύνη για τη δολοφονία Καραϊβάζ.

Άλλο ένα «χαστούκι» στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για το κράτος δικαίου δίνει το Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου (IPI), καθώς με αφορμή την πέμπτη επέτειο της δολοφονίας του Έλληνα δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ, επαναλαμβάνει την έκκλησή του προς τις ελληνικές αρχές επιβολής του νόμου να δώσουν απαντήσεις στην οικογένειά του και να διασφαλίσουν ότι οι υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν επιτέλους για αυτό το έγκλημα.

Όπως καταγγέλλει το Ινστιτούτο:«Η δολοφονία του Καραϊβάζ το 2021 είναι η μόνη υπόθεση δολοφονίας δημοσιογράφου στην Ευρωπαϊκή Ένωση την τελευταία δεκαετία που παραμένει σε κατάσταση πλήρους ατιμωρησίας, χωρίς καταδίκες ή απονομή δικαιοσύνης».

Ενώ επισημαίνει ότι σε άλλες υποθέσεις δολοφονιών δημοσιογράφων στην ΕΕ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όπως της Daphne Caruana Galizia στη Μάλτα, του Jan Kuciak στη Σλοβακία και του Peter R. de Vries στις Κάτω Χώρες, έχουν καταδικαστεί ορισμένοι από τους υπεύθυνους, ακόμη και αν οι φερόμενοι ως εγκέφαλοι δεν έχουν ακόμη φυλακιστεί, η Ελλάδα ξεχωρίζει ως η μόνη χώρα που δεν έχει σημειώσει καμία τέτοια πρόοδο.

Το IPI καλεί απευθείας την ελληνική κυβέρνηση και τις αρχές επιβολής του νόμου να διασφαλίσουν ότι θα παρασχεθούν όλοι οι απαιτούμενοι πόροι για την εν εξελίξει ποινική έρευνα, εάν χρειαστεί με τη συνεργασία διεθνών εταίρων. Πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να διασφαλιστεί ότι η υπόθεση αυτή δεν θα παραμείνει σε κατάσταση ατιμωρησίας, η οποία θα συνεχίσει να υπονομεύει το ευρύτερο κλίμα για την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης στην Ελλάδα.

Ο Καραϊβάζ δολοφονήθηκε από ένοπλο που επέβαινε σε μοτοσικλέτα κοντά στο σπίτι του στα προάστια της Αθήνας στις 9 Απριλίου 2021. Η δολοφονία θεωρήθηκε ευρέως ως επαγγελματική δολοφονία επί πληρωμή που συνδέεται με τη μακροχρόνια δημοσιογραφική του κάλυψη του οργανωμένου εγκλήματος.

Δύο άνδρες που είχαν αρχικά συλληφθεί τον Απρίλιο του 2023 και κατηγορηθεί για τη δολοφονία αθωώθηκαν τον Ιούλιο του 2024 λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Το Εφετείο επικύρωσε την αθώωση τον Δεκέμβριο του 2024. Επίσης, έκρινε ότι η δολοφονία συνδέεται άμεσα με τη δημοσιογραφική του δραστηριότητα. Έκτοτε, δεν έχουν γίνει περαιτέρω συλλήψεις και δεν έχει σημειωθεί ορατή πρόοδος, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις του IPI και άλλων εταίρων για την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης.

Το IPI πιέζει εδώ και χρόνια για να αποδοθεί δικαιοσύνη σε αυτή την υπόθεση, επισκέφθηκε τον τόπο του φόνου και συναντήθηκε με την οικογένεια του Καραϊβάζ στην Αθήνα το 2023. Στην επέτειο της δολοφονίας, επαναλαμβάνουμε το κάλεσμά μας προς τις ελληνικές αρχές επιβολής του νόμου να διασφαλίσουν ότι οι υπεύθυνοι για την παραγγελία, την οργάνωση και τη δράση αυτής της δολοφονίας θα λογοδοτήσουν τελικά για τα εγκλήματά τους.

                              Πηγή

ΧΤΥΠΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ – ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΣΤΟΝ ΛΙΒΑΝΟ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΟΥΝ

Οι εικόνες από τον Λίβανο δεν αφήνουν περιθώριο για καμία «ουδέτερη» γλώσσα.
Πρόκειται για μια ξεκάθαρη σφαγή κατά της ανθρωπότητας.

Πάνω από 300 νεκροί μέσα σε μία μόνο ημέρα στη Βηρυτό.
Η πλειοψηφία τους παιδιά και γυναίκες.
Ολόκληρες οικογένειες εξαλείφθηκαν από τον χάρτη.
Ολόκληρες γειτονιές ισοπεδώθηκαν.

Αυτό που συνέβη δεν είναι «επιχείρηση».
Είναι εξόντωση.
Είναι μια γενοκτονικού τύπου επίθεση, πανομοιότυπη με όσα ζήσαμε στη Βηρυτό της Γάζας.

Η αλήθεια είναι ξεκάθαρη:
Η εσωτερική πίεση στο Ισραήλ, μετά από μια αποτυχημένη πολεμική πορεία, μετατράπηκε σε εκδίκηση εναντίον αμάχων.
Η οργή για την αποδοχή της κατάπαυσης του πυρός ως ήττα, οδήγησε τον εγκληματία Νετανιάχου σε αυτή τη φρικαλεότητα.

Πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο καταδίκασαν και κατήγγειλαν αυτές τις σφαγές.

Και όμως…
Ο Έλληνας πρωθυπουργός περιορίστηκε στο να τις χαρακτηρίσει απλώς «αντιπαραγωγικές».

Αντιπαραγωγικές;
Όταν παιδιά διαμελίζονται;
Όταν οικογένειες θάβονται κάτω από τα ερείπια;
Όταν μια πόλη μετατρέπεται σε στάχτη;

Η σιωπή και οι ήπιες λέξεις δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι συνενοχή.

#PalestinianCommunityInGreece 

                                                                          Πηγή           

Η υποτίμηση της Δραχμής του 1953

Ο Αλέξανδρος Παπάγος σε προεκλογική συγκέντρωση

Από τα τέλη του 1952 τη χώρα κυβερνούσε ο δεξιός «Δημοκρατικός Συναγερμός» του Αλέξανδρου Παπάγου (αρχηγού του Εθνικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου), o οποίος είχε επιτύχει μια σαρωτική νίκη στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου, λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος.

Ηγετική προσωπικότητα της νέας κυβέρνησης ήταν ο Υπουργός Συντονισμού, Σπυρίδων Μαρκεζίνης, ο οποίος είχε υπό την εποπτεία του όλα τα παραγωγικά υπουργεία. Ήταν κάτι παρά πάνω από «τσάρος» της οικονομίας, όπως θα λέγαμε σήμερα. Την αντιπολίτευση αποτελούσαν τα δύο κεντρώα κόμματα της ΕΠΕΚ και των Φιλελευθέρων. Η Αριστερά, λόγω του πλειοψηφικού, δεν εκπροσωπείτο στη Βουλή.

Στις αρχές του 1953, με νωπές τις πληγές από τον Εμφύλιο, η ελληνική οικονομία είχε ολοκληρώσει τη μεταπολεμική ανασυγκρότησή της. Η παραγωγή και η κατανάλωση είχαν υπερβεί το προπολεμικά επίπεδα, ενώ αξιοσημείωτη ήταν η πρόοδος στον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό σε πολλούς τομείς της οικονομικής δραστηριότητας. Όμως, για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού το βιοτικό επίπεδο ήταν ακόμη πάρα πολύ χαμηλό.

Παρότι το εθνικό μας νόμισμα είχε υποτιμηθεί επτά φορές από τη γερμανική κατοχή, ούτε η οικονομία είχε εξυγιανθεί, ούτε η δραχμή ήταν αξιόπιστη. Η χρυσή λίρα ήταν το κυρίαρχο νόμισμα στις συναλλαγές, το ισοζύγιο πληρωμών και ο προϋπολογισμός μονίμως ελλειμματικά και το κράτος λειτουργούσε χάρις στα χρήματα της αμερικανικής βοηθείας.

Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση Πλαστήρα (1951-1952) δια του αρμοδίου υπουργού Συντονισμού, Γεωργίου Καρτάλη, είχε εφαρμόσει μια αντιπληθωριστική πολιτική, με πολιτικό κόστος είναι αλήθεια, που συνέβαλε στη μείωση των ελλειμμάτων του ισοζυγίου πληρωμών και του προϋπολογισμού. Αλλά αυτό δεν έφτανε, σύμφωνα με τους πιο αξιόλογους έλληνες οικονομολόγους (Βαρβαρέσος, Ζολώτας κ.ά.), που θεωρούσαν την αναπροσαρμογή της δραχμής έναντι του δολαρίου αναγκαία συνθήκη, προκειμένου να αυξηθούν οι εξαγωγές, κυρίως των αγροτικών προϊόντων, και να αποκατασταθεί το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών, γεγονός που θα συνέβαλε στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Ο καθηγητής Κυριάκος Βαρβαρέσος, σ’ ένα απόσπασμα της έκθεσής του προς τον πρωθυπουργό Νικόλαο Πλαστήρα για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας (5/1/1952), που κρατήθηκε μυστικό, σημείωνε:

«…Η αναπροσαρμογή της δραχμής εις επίπεδον το οποίον να ανταποκρίνεται προς την πραγματικήν αγοραστικήν της δύναμιν είναι συνεπώς μία εκ των απαραιτήτων προϋποθέσεων δια την βελτίωσιν των οικονομικών της χώρας και ιδία την αποκατάστασιν του ισοζυγίου των εξωτερικών πληρωμών…»

Απαραίτητη, όμως, προϋπόθεση για να επιτύχει η αναπροσαρμογή, σύμφωνα με τον Βαρβαρέσο, ήταν η εξυγίανση της οικονομίας, η κάλυψη των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, η καταπολέμηση του πληθωρισμού, η μείωση των κερδών των επιχειρηματιών με αύξηση της άμεσης φορολογίας κλπ. Ο ίδιος πρότεινε η ισοτιμία της δραχμής να αλλάξει από 1 δολλάριο=15.000 δραχμές, σε 1 δολλάριο=25.000 δραχμές. Ο Γεώργιος Καρτάλης, επίσης, υποστήριζε την υποτίμηση της δραχμής στη σχέση 1 δολλάριο=22.000 δραχμές.

ΤΕΚΜΗΡΙΑ

• Εφημερίδα «Ελευθερία», 10 Απριλίου 1953

• Εφημερίδα «Εμπρός», 10 Απριλίου 1953

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/507

Η Σφαγή στο Δήλεσι

Οι ληστές οδηγούνται στην Αθήνα για να δικαστούν

Ένα από τα πιο θλιβερά γεγονότα στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους, που οδήγησε στον διεθνή διασυρμό της χώρας.

Κατά τη μετεπαναστατική περίοδο, η ληστεία βρισκόταν σε έξαρση, παρά τα διάφορα μέτρα που είχαν πάρει οι κυβερνήσεις για την εξουδετέρωσή της. Το αραιοκατοίκητο της υπαίθρου, η ανεπαρκής αστυνόμευση, η χαλαρή φύλαξη των ελληνοτουρκικών συνόρων και η πολιτική ασυλία κάποιων ληστών, συνέβαλαν στη διατήρηση του φαινομένου καθ' όλο τον 19ο αιώνα.

Στις 30 Μαρτίου 1870 μία ομάδα άγγλων περιηγητών και διπλωματικών ξεκίνησαν για μια επίσκεψη στο Μαραθώνα, συνοδευόμενοι από άνδρες της Χωροφυλακής. Την αποτελούσαν ο λόρδος και η λαίδη Μάνκαστερ, ο νεαρός φίλος τους Φρέντερικ Βάινερ, ο δικηγόρος Έντουαρντ Λόιντ, ο τρίτος γραμματέας της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα Έντουαρντ Χέρμπερτ και ο γραμματέας της ιταλικής πρεσβείας στην Αθήνα, κόμης Αλμπέρτο ντε Μπόιλ, που προστέθηκε την τελευταία στιγμή στη συντροφιά. Όλα κυλούσαν ομαλά, όταν στο ταξίδι της επιστροφής οι εκδρομείς έπεσαν σε ενέδρα που τους είχε στήσει η πολυπληθής συμμορία των αδελφών Τάκου και Χρήστου Αρβανιτάκη κοντά στο Πικέρμι. Οι συνοδοί χωροφύλακες εξουδετερώθηκαν εύκολα και η ομάδα των περιηγητών βρέθηκε στα χέρια των Αρβανιτάκηδων.

Ο Τάκος Αρβανιτάκης, που ήταν αρχηγός της συμμορίας, διαμήνυσε στην κυβέρνηση του Θρασύβουλου Ζαΐμη τις απαιτήσεις της, που ήταν λύτρα 50.000 και χορήγηση αμνηστίας. Κι ενώ η αγγλική πρεσβεία δέχθηκε τους όρους των απαγωγέων, η κυβέρνηση ήταν αντίθετη. Ο Υπουργός Στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος υποστήριξε ότι οποιαδήποτε υποχώρηση στις αξιώσεις των συμμοριτών θα αποτελούσε απαράδεκτο εξευτελισμό της χώρας. Συν τοις άλλοις, επικαλέσθηκε και συνταγματικό κώλυμα για τη χορήγηση αμνηστίας, για να λάβει ειρωνική απάντηση από αξιωματούχο του Φόρειν Όφις: «Δεν θα ηδυνάμην να παραδεχθώ ως ισχυράν την αντίρρησιν περί του αντισυνταγματικού της αμνηστίας. Το Ελληνικό Σύνταγμα έχει παραβιασθή ούτω συχνά παρά της κυβερνήσεως, ώστε δεν θα ηδυνάμην να δώσω προσοχήν εις πρόφασιν στηριζομένην επί τοιαύτης δικαιολογίας».

Η καθυστέρηση της κυβερνητικής απάντησης εξόργισε τους απαγωγείς και ο λόρδος Μάνκαστερ, ένας από τους ομήρους, ζήτησε να του επιτραπεί να επιστρέψει στην Αθήνα για να συγκεντρώσει το ποσό των λύτρων και να φροντίσει για τη χορήγηση αμνηστίας. Ο άγγλος ευγενής έφθασε στην Αθήνα, αλλά η κυβέρνηση παρέμενε ανυποχώρητη και μάλιστα ανέλαβε δράση, στέλνοντας στρατιωτικό απόσπασμα για την ανακάλυψη και τη σύλληψη των απαγωγέων.

Οι Αρβανιτάκηδες, που γνώριζαν πολύ καλά τα κατατόπια της Αττικής, διέφυγαν διαμέσου της Πεντέλης και της Πάρνηθας και κατέφυγαν στον Ωρωπό, αφού πρώτα είχαν απελευθερώσει τις γυναίκες. Από εκεί διαμήνυσαν στην κυβέρνηση ότι αν συνεχιζόταν η καταδίωξη θα αναγκάζονταν να σκοτώσουν τους αιχμαλώτους. Ο Σούτσος, που είχε το γενικό πρόσταγμα από κυβερνητικής πλευράς, το μόνο που συζητούσε τώρα ήταν η άνευ όρων απελευθέρωση των απαχθέντων και η ευνοϊκή μεταχείριση των απαγωγέων. Παράλληλα, στρατιωτικά αποσπάσματα προσπαθούσαν να εγκλωβίσουν τους συμμορίτες στην Αττική για να μην διαφύγουν προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα, που τότε βρίσκονταν λίγο πάνω από τη Λαμία.

Στις 9 Απριλίου 1870 οι άνδρες ενός αποσπάσματος ήλθαν πρόσωπο με το πρόσωπο με τους Αρβανιτάκηδες στο Δήλεσι, παραθαλάσσια περιοχή βόρεια του Ωρωπού. Αυτοί σκότωσαν τους τέσσερις ομήρους και στη συνέχεια προσπάθησαν να διαφύγουν. Από τους πυροβολισμούς που ακολούθησαν, μόνο ο Τάκος Αρβανιτάκης κατόρθωσε να διαφύγει. 20 άνδρες του σκοτώθηκαν επί τόπου, ανάμέσά τους και ο αδελφός του Χρήστος και εννέα συνελήφθησαν για να καταδικασθούν αργότερα σε θάνατο και να εκτελεσθούν.

Το ρεζιλίκι για τη χώρα μας ήταν μεγάλο και το γόητρό της καταρρακώθηκε. Ο ευρωπαϊκός Τύπος έκανε λόγο για «χώρα ημιβαρβάρων», «φωλεά ληστών και πειρατών», και χαρακτήρισε την Ελλάδα «εντροπή για τον πολιτισμό», που «τίθενται εκτός του κύκλου των πολιτισμένων κρατών». Κάποιοι άγγλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι «αι ληστείαι αποφασίζονται εν Αθήναις, ένθα και διανέμονται τα χρήματα», υπονοώντας σχέση των ληστών με την πολιτική εξουσία, ενώ κάποιοι άλλοι ζήτησαν στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα.

Την κατάσταση έσωσε ο φιλέλληνας υπουργός Εξωτερικών Γλάδστων και οι πρεσβευτές της Ρωσίας και των ΗΠΑ, που υποστήριξαν τις ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης. Τελικά, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να εκφράσει τη λύπη της στις κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Ιταλίας και να καταβάλει σε καθεμία από τις οικογένειες των θυμάτων το ποσό των 22.000 λιρών.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/433

Ο Πασχαλινός Κουραμπιές του Νέου Σκοπού: Ένα έργο τέχνης που τρώγεται

 Ένα γλύκισμα που παρασκευάζεται τη Μεγάλη Εβδομάδα εδώ και 100 χρόνια, με πολλή υπομονή, μεράκι και την ίδια συνταγή που έφεραν οι πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης.

Μοσχοβολούν φρέσκο αγελαδινό βούτυρο, έχουν λευκό χρώμα και περίτεχνα σχέδια που προμηνύουν το Πάσχα και την άνοιξη. Ο λόγος για τους κουραμπιέδες της Λαμπρής, που φτιάχνουν με πολλή υπομονή και μεράκι, τη Μεγάλη Εβδομάδα, οι γυναίκες του Νέου Σκοπού Σερρών, ενός μικρού χωριού του Δήμου Εμμανουήλ Παππά.

«Ο κουραμπιές αυτός γίνεται μόνο εδώ, στο Νέο Σκοπό του Δήμου Εμμανουήλ Παππά και τη συνταγή την έχουν φέρει οι πρόγονοί μας, με τη μετοίκησή τους από την Ανατολική Θράκη στην περιοχή, το 1922. Πρόκειται για ένα γλυκό, το οποίο το προσφέρουμε κυρίως το Πάσχα και είναι το δώρο του βαπτιστικού προς τη νονά», σύμφωνα με την πρόεδρο του Συλλόγου Γυναικών Νέου Σκοπού, Χαρούλα Γκόβρανου.

Παρά το πέρασμα των χρόνων, η συνταγή που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, παραμένει αναλλοίωτη. «Η μαμά μου τα έφτιαχνε από δικό της αγελαδινό βούτυρο, που παρασκεύαζε η ίδια. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρό παιδί, πως χτυπούσα το ζεστό βούτυρο να αρφανέψει τόσο πολλές ώρες που πονούσαν τα χέρια μου. Για να γίνουν τότε ένα κιλό πασχαλινοί κουραμπιέδες, βοηθούσαν πολλές κυρίες μαζί. Τα φούρνιζαν στον φούρνο με ξύλα. Για να καταλάβουν τη σωστή θερμοκρασία, έβαζαν μέσα ένα πούπουλο. Μόλις αυτό “τσιρονόταν”, το έβγαζαν, καθάριζαν τον φούρνο προσεκτικά να μην υπάρχουν υπολείμματα στάχτης από το πούπουλο κι έβαζαν το ταψί με τους κουραμπιέδες μέσα για λίγα λεπτά- τόσα ώστε να μην ροδίσει, αλλά να ψηθεί», θυμάται η Ντουκιένη Κιουπσή, μέλος του ΚΑΠΗ Εμμανουήλ Παππά.

Τα μυστικά του πασχαλινού κουραμπιέ

Σήμερα η παρασκευή του μοναδικού αυτού πασχαλινού κουραμπιέ, που δικαίως χαρακτηρίζεται από πολλούς ως έργο τέχνης, είναι πιο εύκολη, αλλά κρύβει πολλά μυστικά. «Μπορεί η αναλογία, των υλικών να φαίνεται εύκολη, όμως μία λάθος δόση μπορεί να χαλάσει το γλύκισμα. Αν σου “ξεφύγει” το αλεύρι θα γίνει ο κουραμπιές κούφιος, αν πάλι κάψεις πολύ το βούτυρο τότε θα αλλάξει χρώμα και πάει λέγοντας», θα πει η κ. Κιουπσή, η οποία έμαθε τη συνταγή από τη μαμά της, όταν ήταν μόλις μαθήτρια δημοτικού σχολείου.

«Πρέπει να σου το δείξει κάποιος για να το κάνεις, να στο πει μόνο και να πετύχει δεν γίνεται! Το βούτυρο θα πρέπει κι αυτό να αποστραγγιστεί, ώστε να μην υπάρχει κανένα υπόλειμμα και μετά να δουλευτεί. Μετά θα προστεθεί η άχνη, το κοσκινισμένο αλεύρι και η βανίλια», λέει η κ. Κιουπσή, αποκαλύπτοντας μερικά μυστικά της παρασκευής του.

Όσο για την όψη του, το «κέντημά» του, όπως το χαρακτηρίζουν οι γυναίκες του Νέου Σκοπού, φαίνεται να είναι και το πιο δύσκολο. Όχι όμως και για την 83χρονη σήμερα Άρτεμις Ασπρογαλή, που φτιάχνει κουραμπιέδες εδώ και 60 χρόνια - ίσως και περισσότερα.

Από την Ανατολική Θράκη στο Ν. Σκοπό το 1922

«Την τέχνη μού την έμαθε η γιαγιά μου. Γεννήθηκε το 1885 στην Ανατολική Θράκη και ήρθε στο Νέο Σκοπό το 1922. Από τότε συνήθιζε να κάνει το Πάσχα κουραμπιέδες και να τους πηγαίνει στην κουμπάρα της. Για να γίνουν όλα αυτά τα σχέδια, οι νοικοκυρές βάζουν πολλή φαντασία και μεράκι», θα πει με μετριοφροσύνη η κ. Ασπρογαλή, παρότι θεωρείται η «μετρ» των χειροποίητων κουραμπιέδων του Νέου Σκοπού.

Όλα πλάθονται με τα χέρια και το μοναδικό εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθούν μικρά στεφανάκια, λουλουδάκια, μπουκετάκια, καλαθάκια, φυλλαράκια και ανθάκια, είναι ξύλινα λεπτά καλαμάκια ή οδοντογλυφίδες. Μπορεί εδώ και 100 χρόνια να ακολουθείται η ίδια συνταγή, αλλά η κάθε γυναίκα μπορεί και αφήνει το δικό της αποτύπωμα στα γλυκό, ανάλογα με την καλλιτεχνική διάθεση που έχει.

«Από τα σχέδια και τη μορφή που έχουν, καταλαβαίνουμε ποια κοπέλα τα έφτιαξε στο χωριό, καθώς το έθιμο συνεχίζεται αδιάκοπα και από τις νέες γυναίκες», επισημαίνει η αντιδήμαρχος Εμμανουήλ Παππά και αντιπρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Νέου Σκοπού Λένα Πατρίκη.

«Πρόκειται για ένα γλυκό κομψοτέχνημα, που το χαίρονται όλες οι νονές. Από τη μεριά της δημοτικής αρχής, προσπαθούμε να το κατοχυρώσουμε ως πατέντα ευρεσιτεχνίας, ενώ γίνονται προσπάθειες να ενταχθεί ακόμη και στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά του τόπου μας», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο πασχαλινός κουραμπιές του Νέου Σκοπού έχει ήδη βραβευτεί σε πολλούς διαγωνισμούς γευσιγνωσίας. Μπορεί να μην «φιγουράρει» σε βιτρίνες ζαχαροπλαστείων, αλλά κάνει πολλές φορές την εμφάνισή του, σε πεντάστερα ξενοδοχεία, σε γάμους και άλλες κοινωνικές επίσημες εκδηλώσεις. Όσο για την τιμή του, αυτή σίγουρα για τις «καλλιτέχνες» του Νέου Σκοπού είναι ανεκτίμητη, γιατί πλάθεται και στολίζεται με περισσή αγάπη για τις παραδόσεις, αλλά και τις νονές που θα το λάβουν για δώρο το Πάσχα.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1528

Άγιος Ευψύχιος που μαρτύρησε στην Καισαρεία

Ἐκεῖ μετῆλθεν Εὐψύχιον τὸ ξίφος,
Οὗ Χριστὸς ἦλθε, Καισαρείας εἰς μέρη.
Φάσγανον ἀμφ' ἐνάτην Εὐψυχίου ἔκταμε λαιμόν.

Ο Άγιος Ευψύχιος έζησε στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη. Αν και νιόπαντρος, αυτό δεν τον εμπόδισε να δείξει έμπρακτα τη μεγάλη αγάπη του στο Χριστό. Στην Καισαρεία της Καππαδοκίας, ο Ιουλιανός είχε κτίσει ένα είδωλο της θεάς Τύχης, που προσκυνούσαν κάθε μέρα επιδεικτικά οι ειδωλολάτρες. ο Ευψύχιος, αφού πήρε μαζί του και μερικούς άλλους τολμηρούς νέους, πήγε και γκρέμισε το είδωλο. Όταν συνελήφθη, είπε στον αξιωματούχο ότι ο Ιουλιανός δεν έχει κανένα δικαιωμα να ενεργεί ειδωλολατρικά πράγματα στη χριστιανική Καισαρεία. Βέβαια, ο Ευψύχιος εκ των προτέρων γνώριζε ότι η απόφαση θα ήταν καταδικαστική. Πράγματι, οι συνεργάτες του καταδικάστηκαν σε βασανισμούς και εξορία. Ενώ ο ίδιος, σαν αρχηγός της πράξης, καταδικάστηκε σε θάνατο με αποκεφαλισμό. Έτσι, ο Ευψύχιος κατατάχθηκε σ' εκείνη τη μερίδα των ανθρώπων, για την οποία ο Κύριος είπε: «Ό άπολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού εϋρήσει αυτήν» ( Ευαγγέλιο Ματθαίου, ι' 39). Εκείνος, δηλαδή, που θα χάσει τη ζωή του για την πίστη του σε 'μένα, θα κερδίσει τη μακάρια και υψηλότερη ζωή.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Εὐψύχως ἤνυσας, δρόμον τὸν ἔνθεον, καὶ καταβέβληκας, ἐχθρὸν τὸν δόλιον, τὴν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ, παμμάκαρ ἐνδεδυμένος ὅθεν συνηρίθμησαι, τῶν Μαρτύρων ταὶς τάξεσι, δόξαν αἰωνίζουσαν, κεκτημένος Εὐψύχιε. Ἀλλὰ μὴ διαλείπῃς πρεσβεύων, σώσαι ἠμᾶς τοὺς σὲ τιμώντας.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Ὡς εὐσεβείας θεόδμητον ἄγαλμα, τῆς ἀσεβείας καθεῖλες τὸ ἳδρυμα, καὶ εὒψυχος ὤφθης πρὸς ἄθλησιν, ἐν εὐψυχίᾳ τμηθείς τὸν αὐχένα σου· διό σε ὑμνοῦμεν Εὐψύχιε.

Οπτικοακουστικό Υλικό

Ακούστε το απολυτίκιο!

Πηγή

Μεγάλη Πέμπτη - Ο Μυστικός Δείπνος

Εἰς τὸν Ἱερὸν Νιπτήρα
Νίπτει Μαθητῶν ἑσπέρας Θεὸς πόδας,
Οὗ ποῦς πατῶν ἦν εἰς Ἐδὲμ δείλης πάλαι.

Εἰς τὸν Μυστικον Δεῖπνον
Διπλοῦς ὁ Δεῖπνος· Πάσχα γὰρ νόμου φέρει,
Καὶ Πάσχα καινόν, Αἷμα. Σῶμα Δεσπότου.

Εἰς τὴν ὑπερφυᾶ Προσευχὴν
Προσεύχῃ· καὶ φόβητρα, θρόμβοι αἱμάτων,
Χριστέ, προσώπου, παραιτούμενος δῆθεν
Θάνατον, ἐχθρὸν ἐν τούτοις φενακίζων.

Εἰς τὴν Προδοσίαν
Τί δεῖ μαχαιρῶν, τί ξύλων λαοπλάνοι,
Πρὸς τὸ θανεῖν πρόθυμον εἰς Κόσμου λύτρον.

Κατά τη Μεγάλη Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: Της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου, Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ' εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας, της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του και της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα.

Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους».

Πρώτα πήγε στον Ιούδα και μετά στό Πέτρο, ο οποίος ήταν ο πιο ορμητικός απ' όλους και στην αρχή σταματάει το Διδάσκαλο, αλλά ύστερα όταν τον έλεγξε, υποχωρεί με τη καρδιά του. Αφού έπλυνε τα πόδια όλων, πήρε τα ιμάτιά Του και ξανακάθησε.

Άρχισε κατόπιν να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να μη επιζητούν το ποιός θα είναι πρώτος. Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και επειδή θορυβήθηκαν, στρέφεται με ήρεμο τρόπο στον Ιωάννη και τον υπέδειξε.

Κατόπιν πήρε ψωμί στα χέρια Του και είπε: «Λάβετε φάγετε». Το ίδιο έκανε και με το ποτήρι του κρασιού λέγοντας: «Πιέστε απ' αυτό όλοι, γιατί αυτό είναι το αίμα Μου, της νέας Συμφωνίας. Αυτό να κάνετε για να Με θυμάστε». Μετά από αυτή τη στιγμή ο Ιούδας, μόλις έφαγε τον άρτο έφυγε και συμφώνησε με τους αρχιερείς να τους Τον παραδώσει.

Μετά το δείπνο βγήκαν όλοι στο όρος των Ελαιών, όπου ο Χριστός τους δίδαξε τα ανήκουστα και τελευταία μαθήματα και αρχίζει να λυπάται και να ανυπομονεί. Αναχωρεό μόνος Του και, γονατίζοντας, προσεύχεται εκτενώς. Από την πολλή αγωνία γίνεται ο ιδρώτας Του σαν σταγόνες πηχτού αίματος, οι οποίες έπεφταν στη γη. Μόλις συμπληρώνει την εναγώνια εκείνη προσευχή, φθάνει ο Ιούδας με ένοπλους στρατιώτες και πολύ όχλο και αφού χαιρετάει και φιλάει πονηρά το δάσκαλό Του, Τον παραδίδει.

Συλλαμβάνεται λοιπόν ο Ιησούς και τον φέρνουν δέσμιο στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. Οι μαθητές σκορπίζονται και ο θερμότερος των άλλων ο Πέτρος τον ακολούθησε ως την αρχιερατική αυλή και αρνείται και αυτός ότι είναι μαθητής Του.

Εν τω μεταξύ ο θείος διδάσκαλος παρουσιάζεται μπροστά στο παράνομο συνέδριο, εξετάζεται για τους μαθητές και τη διδασκαλία Του, εξορκίζεται στο Θεό για να πεί εάν Αυτός είναι πράγματι ο Χριστός και αφού είπε την αλήθεια, κρίνεται ως ένοχος θανάτου, επειδή τάχα βλασφήμησε. Από 'κει και πέρα τον φτύνουν στο πρόσωπο, τον χτυπάνε, τον εμπαίζουν με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας, ως το πρωϊ.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ'.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ Δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο, καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον, φεῦγε ἀκόρεστον ψυχὴν τὴν Διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.

Κοντάκιον
Ἦχος β'. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τὸν ἄρτον λαβών, εἰς χεῖρας ὁ προδότης, κρυφίως αὐτάς, ἐκτείνει καὶ λαμβάνει, τὴν τιμὴν τοῦ πλάσαντος, ταῖς οἰκείαις χερσὶ τὸν ἄνθρωπον, καὶ ἀδιόρθωτος ἔμεινεν, Ἰούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος.

Ὁ Οἶκος
Τῇ μυστικῇ ἐν φόβῳ τραπέζῃ, προσεγγίσαντες πάντες, καθαραῖς ταῖς ψυχαῖς, τὸν ἄρτον ὑποδεξώμεθα, συμπαραμένοντες τῷ Δεσπότῃ, ἵνα ἴδωμεν τοὺς πόδας πῶς ἀπονίπτει τῶν Μαθητῶν, καὶ ἐκμάσσει τῷ λεντίῳ, καὶ ποιήσωμεν ὥσπερ κατίδωμεν, ἀλλήλοις ὑποταγέντες, καὶ ἀλλήλων τοὺς πόδας ἐκπλύνοντες· αὐτὸς γὰρ ὁ Χριστὸς οὕτως ἐκέλευσε, τοῖς αὐτοῦ Μαθηταῖς ὡς προέφησεν, ἀλλ' οὐκ ἤκουσεν, Ἰούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος.

Κάθισμα
Ἦχος α'. Τὸν Τάφον σου Σωτὴρ.
Ὁ λίμνας καὶ πηγάς, καὶ θαλάσσας ποιήσας, ταπείνωσιν ἡμᾶς, ἐκπαιδεύων ἀρίστην, λεντίῳ ζωννύμενος, Μαθητῶν πόδας ἔνιψε, ταπεινούμενος, ὑπερβολῇ εὐσπλαγχνίας, καὶ ὑψῶν ἡμᾶς, ἀπὸ βαράθρων κακίας, ὁ μόνος φιλάνθρωπος.

Ερμηνευτική απόδοση Ανδρέα Θεοδώρου
Αὐτὸς ποὺ δημιούργησε τὶς λίμνες, τὶς πηγὲς καὶ τὶς θάλασσες, θέλοντας νὰ μᾶς διδάξει τὴν πιὸ τέλεια ταπείνωση, ἀφοῦ ζώστηκε τὸ λέντιο (ποδιά), ἔνιψε τὰ πόδια τῶν μαθητῶν, ταπεινούμενος ἀπὸ ὑπερβολικὴ εὐσπλαχνία, καὶ ἀνυψώνοντας ἐμᾶς ἀπὸ τὰ βάραθρα τῆς κακίας, ὁ μόνος φιλάνθρωπος.

Έτερον Κάθισμα
Ἦχος γ'. Θείας πίστεως.
Ταπεινούμενος, δι' εὐσπλαγχνίαν, πόδας ἔνιψας, τῶν Μαθητῶν σου, καὶ πρὸς δρόμον θεῖον τούτους κατεύθυνας, ἀπαναινόμενος Πέτρος δὲ νίπτεσθαι, αὖθις τῷ θείῳ ὑπείκει προστάγματι, ἐκνιπτόμενος, καὶ σοῦ ἐκτενῶς δεόμενος, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Έτερον Κάθισμα
Ἦχος δ'. Ἐπεφάνης σήμερον.
Συνεσθίων Δέσποτα, τοῖς Μαθηταῖς σου, μυστικῶς ἐδήλωσας, τὴν παναγίαν σου σφαγήν, δι' ἧς φθορᾶς ἐλυτρώθημεν, οἱ τὰ σεπτά σου, τιμῶντες Παθήματα.

Οπτικοακουστικό Υλικό

Ότε οι ένδοξοι Μαθηταί....

Πηγή