Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026

Μουσικὴ Παρασκευή - Μιχάλης Χατζηγιάννης ~ Παγκόσμιος Πολίτης


To translate the text and lyrics into any language, you will find the relevant icon at the top of the right column (above the icon of the Virgin Mary).

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Στίχοι και μουσική: Δώρος Γεωργιάδης

Ερμηνεία: Μιχάλης Χατζηγιάννης


Σχετικές αναρτήσεις για τον Μιχάλη Χατζηγιάννη εδώ, εδώ , εδώ κι εδώ


Πηγή εικόνας













Ο Δώρος Γεωργιάδης είναι Κύπριος συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Λάρνακα στις 20 Δεκεμβρίου 1948. Το 1967 μετακόμισε στην Αθήνα όπου σπούδασε και πήρε πτυχίο από το Εθνικό Ωδείο. Κατά την περίοδο 1967-1970 ηχογράφησε αρκετά μοντέρνα και ελαφρά τραγούδια σε μικρές δισκογραφικές εταιρείες ενώ το 1970 υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία Μίνως Μάτσας και Υιός. Στην εταιρεία αυτή, ερμήνευσε τραγούδια μεγάλων δημιουργών όπως ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Θόδωρος Δερβενιώτης, ο Γιώργος Κατσαρός, ο Λυκούργος Μαρκέας, η Σώτια Τσώτου, ο Κώστας Βίρβος και ο Πυθαγόρας.

Ο πρώτος του μεγάλος δίσκος ήταν «Το Πανόραμα» σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και στίχους του Κώστα Βίρβου που κυκλοφόρησε το 1971. Στην πορεία ο Δώρος Γεωργιάδης επικεντρώθηκε στην ερμηνεία προσωπικών του συνθέσεων σε στίχους σχεδόν αποκλειστικά της Σώτιας Τσώτου. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήταν το τραγούδι «Ταξίδευα παιδί κι εγώ», σε μουσική δική του και στίχους της Τσώτου, με το οποίο συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1971. Η οριστική καθιέρωση για τον Δώρο Γεωργιάδη ήρθε το 1972 όταν κέρδισε το Α΄ Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Αν ήμουν πλούσιος», και πάλι σε μουσική δική του και στίχους της Σώτιας Τσώτου. Το τραγούδι αυτό ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα, αφού διασκευάστηκε και σε άλλες γλώσσες, ενώ το 1976 βρέθηκε στο Top10 της Ολλανδίας στην αυθεντική του εκτέλεση. Παράλληλα, ο Δώρος Γεωργιάδης εμφανίστηκε σε πολλά νυκτερινά κέντρα διασκέδασης της εποχής, όπως «Χρυσά κλειδιά», «Καν-Καν», «Serafino» και «Φαντασία», αλλά και σε μπουάτ όπως «Azzuro» και «Δρόμος», και συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως η Βίκυ Μοσχολιού, ο Στράτος Διονυσίου, ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Φίλιππος Νικολάου, ο Γιάννης Καλατζής, ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Χάρις Αλεξίου, η Ρένα Κουμιώτη, η Μπέσσυ Αργυράκη, η Λίτσα Σακελλαρίου, κ.ά.

Μετά την Τουρκική Εισβολή του 1974, ο Δώρος Γεωργιάδης σταμάτησε να τραγουδάει επαγγελματικά και ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη σύνθεση. Εκτός από τη Σώτια Τσώτου, συνεργάστηκε με στιχουργούς όπως ο Μάνος Κουφιανάκης, ο Πάνος Φαλάρας, ο Άγγελος Αξιώτης και ο συμπατριώτης και παιδικός του φίλος, Σταύρος Σιδεράς. Επιτυχίες του ερμήνευσαν καλλιτέχνες όπως η Μαρινέλλα, η Άννα Βίσση, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Μιχάλης Μενιδιάτης, ο Λευτέρης Μυτιληναίος, ο Γιάννης Βογιατζής, ο Φίλιππος Νικολάου, η Ελένη Ροδά, ο Πασχάλης, η Ελπίδα, η Μπέσσυ Αργυράκη, ο Γιώργος Πολυχρονιάδης, η Ρένα Πάντα, ο Δάκης, ο Τάκης Αντωνιάδης, η Τζίνα Σπηλιωτοπούλου, ο Σταύρος Σιδεράς και άλλοι. Σταθμός στην καριέρα του θεωρείται η σύνθεση της ροκ όπερας «The Archon» με λιμπρέτο του Σταύρου Σιδερά που παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στη Νότιο Αφρική στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 και κυκλοφόρησε σε διπλό δίσκο από την «EMI-Brigadiers». Άλλος ένας σταθμός ήταν και η σύνθεση του τραγουδιού «Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή» που ερμήνευσε η Άννα Βίσση στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης του 1977 κερδίζοντας το Α΄ Βραβείο και το Πανελλήνιο Βραβείο Κοινού. Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κέρδισε επίσης το Γ' βραβείο το 1978 με το τραγούδι «Λάφυρο πολέμου» σε στίχους Ανδρέα Φαντίδη με ερμηνευτή το Σταύρο Σιδερά. Ο Δώρος Γεωργιάδης είχε επίσης δύο συμμετοχές στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Eurovision: η πρώτη το 1979 με το τραγούδι «Σωκράτης», σε στίχους Σώτιας Τσώτου, που ερμήνευσε η Ελπίδα (ελληνική συμμετοχή, 8η θέση) και η δεύτερη το 1981 με το τραγούδι «Μόνικα» σε στίχους Σταύρου Σιδερά, που ερμήνευσαν οι Island (1η κυπριακή συμμετοχή στο διαγωνισμό, 6η θέση).

Από το 1984 ο Δώρος Γεωργιάδης επέστρεψε στην Κύπρο όπου και δραστηριοποιήθηκε. Το 1989 ανέλαβε τη διεύθυνση της Χορωδίας της Λαϊκής Τράπεζας με την οποία πραγματοποίησε σειρά συναυλιών με τραγουδιστές όπως η Άννα Βίσση, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Αντώνης Καλογιάννης, ο Κώστας Χατζής και η Μαρινέλλα. Το 1989 ο Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού του ανέθεσε τη σύνθεση του Ύμνου των Αγώνων Μικρών Κρατών Ευρώπης που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο τον Μάιο του 1989, καθώς και του τραγουδιού της λήξης των Αγώνων που ερμήνευσε η Άννα Βίσση σε στίχους Σταύρου Σιδερά. Το τραγούδι είχε τον τίτλο «The only arms we need».

Τα επόμενα χρόνια επιμελήθηκε τον «Παγκύπριο Διαγωνισμό Τραγουδιού» και το τηλεοπτικό πρόγραμμα «Αφετηρίες», από το οποίο αναδείχθηκε ο Μιχάλης Χατζηγιάννης. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, ο Δώρος Γεωργιάδης έκανε επίσης τρεις ολοκληρωμένους δίσκους με τον ανερχόμενο τότε Χατζηγιάννη.

Κατά την περίοδο 2001-2003 είχε εμπλακεί σε δικαστική υπόθεση στην Κύπρο από την οποία αθωώθηκε.Έκτοτε έχει απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας και τα μουσικά δρώμενα.

Το 2022 κυκλοφόρησε από τις κυπριακές Εκδόσεις Ευγνώμων η βιογραφία του με τίτλο «Δώρος Γεωργιάδης, Μ’ ένα τραγούδι που μιλάει στην ανθρωπιά σας, Μουσική Διαδρομή» που έγραψε ο συγγραφέας και μουσικός Δρ Αλέξανδρος Φωκάς. Το βιβλίο παρουσιάστηκε στην Κύπρο και στην Αθήνα στο Σπίτι της Κύπρου, όπου τραγούδησαν ο Πασχάλης, η Ελπίδα, η Μπέσσυ Αργυράκη, ο Γιώργος Πολυχρονιάδης και ο ίδιος ο Δώρος Γεωργιάδης.

Ανάμεσα στις επιτυχίες του Δώρου Γεωργιάδη συγκαταλέγονται τα τραγούδια: «Αν ήμουν πλούσιος», «Ταξίδευα παιδί κι εγώ», «Κάποτε πήγα στην Αμέρικα», «Θέλω αλλά πώς», «Άνοιξη που περνάς», «Τι να 'χαμε τι να 'χαμε», «Αυτή την ώρα», «Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή», «Μη βάζεις μαύρο», «Χίλια εννιακόσια τίποτα», «Ο Ρωμιός», «Το κορίτσι μου και δυο δεκάρες», «Εγώ δεν είμαι δικαστής», «Σωκράτης», «Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι», «Σ' αγαπώ», «Μπορεί», «Σ' ευχαριστώ», «Καμιά φορά», «Τι τις θες τις Κυριακές», «Σαρωνικέ μου», «Βλέφαρο μου», «Ήθελα», «Αγάπα με για να υπάρχω», «Εγώ φορώ χρυσό σταυρό», «Πώς να σ' αγκαλιάσω πες μου», «Χαμογέλασε στον ήλιο», «Καλώς ήλθες αγάπη», «Απ' όλα τα παιδιά ζητώ συγγνώμη», «Παγκόσμιος πολίτης», κ.ά.

Δισκογραφία

  • 1971: Δώρος Γεωργιάδης - «Το πανόραμα» (Μουσική: Μίμης Πλέσσας / Στίχοι: Κώστας Βίρβος)
  • 1971: Δώρος Γεωργιάδης - «Ταξίδευα παιδί κι εγώ»
  • 1972: Δώρος Γεωργιάδης - «Αν ήμουν πλούσιος» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου)
  • 1973: Δώρος Γεωργιάδης - «Δύσκολη ζωή» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου)
  • 1974: Δώρος Γεωργιάδης / Άννα Βίσση - «Χίλια εννιακόσια τίποτα» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου)
  • 1976: Δώρος Γεωργιάδης / Σταύρος Σιδεράς - «Περάσαν 2000 χρόνια» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σταύρος Σιδεράς)
  • 1978: Γιώργος Πολυχρονιάδης / Ρένα Πάντα / Ελπίδα - «Αγάπα με για να υπάρχω» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου)
  • 1978: Δώρος Γεωργιάδης - «Όπου και να 'σαι» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου, Δώρος Γεωργιάδης, Μάνος Κουφιανάκης, Σταύρος Σιδεράς, Μιχάλης Πασιαρδής)
  • 1979: Σταύρος Σιδεράς - «Φίλοι λοιπόν» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου, Πάνος Φαλάρας, Μάνος Κουφιανάκης, Ανδρέας Φαντίδης, Τάσος Κουτσοθανάσης)
  • 1979: Δώρος Γεωργιάδης - «Τα καλύτερα μου τραγούδια Νο1» (Συλλογή με επιτυχίες του)
  • 1979: “The Archon - Super mission to Earth” (Rock Opera) (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σταύρος Σιδεράς)
  • 1979: Ελπίδα - «Σωκράτης» (Συμμετοχή με 8 τραγούδια σε στίχους Σώτιας Τσώτου)
  • 1983: Πασχάλης - «Εγώ ζωγράφισα τη Γη» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου)
  • 1986: Δώρος Γεωργιάδης - «Επιστροφή» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης και σε ένα τραγούδι ο Μάριος Μελετίου / Στίχοι: Πάνος Φαλάρας, Άγγελος Αξιώτης, Μάνος Κουφιανάκης, Δώρος Γεωργιάδης)
  • 1987: Δώρος Γεωργιάδης / Άννα Βυτινάρου - «Παγκόσμιος πολίτης / Μπράβο σου Ανδρέα»
  • 1988: Δώρος Γεωργιάδης - Κατερίνα Λογοθέτη - «Παράξενη αγάπη» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου, Πάνος Φαλάρας, Γ. Ξιναρής, Δώρος Γεωργιάδης)
  • 1997: Μιχάλης Χατζηγιάννης - «Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης τραγουδά Δώρο Γεωργιάδη» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου, Δώρος Γεωργιάδης, Πάνος Φαλάρας, Γιώργος Καραβοκύρης)
  • 1997: Μιχάλης Χατζηγιάννης / Μαριέττα Μιτσίδου - «Ανωνύμων πατρίδων» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης)
  • 1998: Μιχάλης Χατζηγιάννης - «Επαφή» (Μουσική: Δώρος Γεωργιάδης / Στίχοι: Σώτια Τσώτου, Λεωνίδας Μαλένης, Δώρος Γεωργιάδης, Πάνος Φαλάρας, Άγγελος Αξιώτης, Ζήνων Ζηντίλης)



Το τραγούδι περιλαμβάνεται στον δίσκο «Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης Τραγουδά Δώρο Γεωργιάδη», ο οποίος κυκλοφόρησε το 1997.




Παραθέτω το τραγούδι σε δύο εκδοχές (την εικονορραφή και την ζωντανή εμφάνιση στον 7ο Παγκύπριο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Λαϊκής Τράπεζας). Διαλέγετε και παίρνετε...





Μοῦ μιλᾶς γιά 'κείνους ποὺ χαθήκανε, 
μοῦ μιλᾶς γιὰ χῶρες ἐχθρικές. 
Σοῦ μιλῶ γιὰ δυὸ πουλιὰ ποὺ ἀγαπηθήκανε 
κι ἐσὺ πνίγεις μέσ' τὰ στήθια σου βρισιές. 

Μὰ ἐγὼ εἶμαι ἕνας πολίτης, 
ὁ παγκόσμιος πολίτης 
κι ἕνας τραγικὸς πλανήτης ἡ πατρίδα μου. 
Ἡ Ἑλλάδα ἡ γειτονιά μου, 
ἡ Εὐρώπη ἡ πολιτεία 
κι ἡ Μεσόγειος μιὰ πλατεῖα ἀπ' τὰ νιᾶτα μου. 
Τρέχει ὁ νοῦς μοῦ σ' ἄλλα μέρη 
ποὺ κανένας δὲν τὰ ξέρει 
καὶ σὲ ἥλιους ποὺ ποτέ τους δὲ φανήκανε. 
Ψάχνω σ' ἄλλους γαλαξίες 
νὰ βρῶ ἐκεῖνες τὶς ἀξίες 
ποὺ δὲ θέλω νὰ πιστέψω πὼς χαθήκανε. 

Μοῦ μιλᾶς γιὰ ἀγῶνες καὶ γιὰ τὰ ἄδικα, 
γιὰ λαοὺς μὲ σύνορα ἐχθρικά. 
Σοῦ μιλῶ γιὰ τὰ λουλούδια ποὺ μεγάλωσαν, 
μὰ τὰ καίει μέσ' τὰ μάτια σου ἡ φωτιά. 

Μὰ ἐγὼ εἶμαι ἕνας πολίτης, 
ὁ παγκόσμιος πολίτης 
κι ἕνας τραγικὸς πλανήτης ἡ πατρίδα μου. 
Ἡ Ἑλλάδα ἡ γειτονιά μου, 
ἡ Εὐρώπη ἡ πολιτεία 
κι ἡ Μεσόγειος μιὰ πλατεῖα ἀπ' τὰ νιᾶτα μου. 
Τρέχει ὁ νοῦς μοῦ σ' ἄλλα μέρη 
ποὺ κανένας δὲν τὰ ξέρει 
καὶ σὲ ἥλιους ποὺ ποτέ τους δὲ φανήκανε. 
Ψάχνω σ' ἄλλους γαλαξίες 
νὰ βρῶ ἐκεῖνες τὶς ἀξίες 
ποὺ δὲ θέλω νὰ πιστέψω πὼς χαθήκανε. 
By στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες ,

ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ: Διέρρευσε για το Πάσχα απόρρητο τηλεγράφημα


By στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου είναι η ετήσια γιορτή της διεθνούς θεατρικής κοινότητας, από το 1961, όταν πρωτοεμφανίσθηκε με πρωτοβουλία του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου, με θεατρικά δρώμενα και άλλες συναφείς με το θέατρο εκδηλώσεις, που διοργανώνονται από τα εθνικά τμήματα του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που συνενώνει τους επαγγελματίες του θεάτρου και συνεργάζεται στενά με την UNESCO.

Κάθε χρόνο ένας άνθρωπος του θεάτρου αναλαμβάνει να γράψει το μήνυμα του εορτασμού, το οποίο είθισται να διαβάζεται στα θέατρα πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου. Το φετινό μήνυμα (2026) υπογράφει ο γνωστός αμερικανός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Γουίλεμ Νταφόε και έχει ως εξής:

Είμαι ηθοποιός, γνωστός κυρίως ως ηθοποιός κινηματογράφου. Ωστόσο, οι ρίζες μου βρίσκονται βαθιά στο θέατρο. Από το 1977 έως το 2003 ήμουν μέλος του The Wooster Group, δημιουργώντας και ερμηνεύοντας πρωτότυπα έργα στο The Performing Garage της Νέας Υόρκης και περιοδεύοντας σε όλο τον κόσμο. Έχω επίσης συνεργαστεί με τους Richard Foreman, Robert Wilson και Romeo Castellucci. Τώρα, είμαι ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας. Αυτή η θέση, τα γεγονότα στον κόσμο και η επιθυμία μου να επιστρέψω στο θέατρο έχουν διαμορφώσει έντονα την πεποίθησή μου για τη μοναδική θετική δύναμη και σημασία του θεάτρου.

Στο ταπεινό μου ξεκίνημα στο The Wooster Group, έναν θίασο με έδρα τη Νέα Υόρκη, είχαμε συχνά πολύ μικρό κοινό σε ορισμένες από τις παραστάσεις μας. Συνήθως, ο κανόνας ήταν ότι αν οι ηθοποιοί ήταν περισσότεροι από το κοινό, μπορούσαμε να επιλέξουμε να ακυρώσουμε την παράσταση. Αλλά δεν το κάναμε ποτέ. Πολλά από τα μέλη του θιάσου δεν είχαν εκπαιδευτεί στο θέατρο, αλλά ήταν άνθρωποι διαφορετικών ειδικοτήτων που συναντήθηκαν για να κάνουν θέατρο, οπότε το «η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί» δεν ήταν πραγματικά το μάντρα μας, ωστόσο αισθανόμασταν υποχρέωση να τηρήσουμε το ραντεβού μας με το κοινό.

Συχνά επίσης κάναμε πρόβες κατά τη διάρκεια της μέρας και το βράδυ παρουσιάζαμε το υλικό ως έργο σε εξέλιξη. Μερικές φορές αφιερώναμε χρόνια ολόκληρα σε μια παράσταση, ενώ συντηρούμασταν οικονομικά κάνοντας περιοδείες με παλαιότερες παραστάσεις. Το να δουλεύω για χρόνια πάνω σε ένα έργο καταντούσε συχνά κουραστικό για μένα και έβρισκα τις πρόβες κάπως επίπονες, αλλά αυτές οι παραστάσεις των έργων σε εξέλιξη ήταν πάντα συναρπαστικές, ακόμα και αν το μικρό κοινό ήταν μια καταδικαστική ετυμηγορία για το μέγεθος του ενδιαφέροντος για αυτό που κάναμε. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι, ανεξάρτητα από το πόσο μικρό ήταν το κοινό, οι θεατές ως μάρτυρες έδιναν στο θέατρο νόημα και ζωή.

Όπως λένε και οι πινακίδες στις αίθουσες τυχερών παιχνιδιών: «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΡΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ». Η εμπειρία που μοιραζόμαστε σε πραγματικό χρόνο μιας πράξης δημιουργίας, ακόμα κι αν έχει επενδυθεί μουσικά και σχεδιαστεί σκηνικά αλλά είναι πάντα διαφορετική, είναι οπωσδήποτε η προφανής δύναμη του θεάτρου. Από κοινωνικής και πολιτικής απόψεως, το θέατρο δεν ήταν ποτέ άλλοτε τόσο ζωτικής σημασίας για την κατανόηση του εαυτού μας και του κόσμου.

Ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» είναι οι νέες τεχνολογίες και τα κοινωνικά δίκτυα, που υπόσχονται σύνδεση, αλλά φαίνεται να έχουν κατακερματίσει και απομονώσει τους ανθρώπους. Χρησιμοποιώ τον υπολογιστή μου καθημερινά, αν και δεν διαθέτω προφίλ στα κοινωνικά δίκτυα, έχω αναζητήσει τον εαυτό μου στο Google ως ηθοποιό και έχω συμβουλευτεί την τεχνητή νοημοσύνη για πληροφορίες. Αλλά θα πρέπει να είναι κανείς τυφλός αν δεν μπορεί να αναγνωρίσει ότι η ανθρώπινη επαφή κινδυνεύει να αντικατασταθεί από σχέσεις με συσκευές. Ενώ ορισμένες τεχνολογίες είναι πολύ χρήσιμες, το πρόβλημα του να μην γνωρίζουμε ποιος βρίσκεται στην άλλη άκρη του κύκλου επικοινωνίας είναι βαθύ και συμβάλλει σε μια κρίση αλήθειας και πραγματικότητας. Ενώ το διαδίκτυο μπορεί να εγείρει ερωτήματα, πολύ σπάνια συλλαμβάνει την αίσθηση του θαυμασμού που προκαλεί το θέατρο. Έναν θαυμασμό που βασίζεται στην προσοχή, την εμπλοκή και τη δημιουργία μιας αυθόρμητης κοινότητας μεταξύ αυτών που είναι παρόντες σε έναν κύκλο δράσης και αντίδρασης.

Ως ηθοποιός και θεατρικός δημιουργός, εξακολουθώ να πιστεύω στη δύναμη του θεάτρου. Σε έναν κόσμο που φαίνεται να γίνεται όλο και πιο διχαστικός, χειραγωγικός και βίαιος, η πρόκληση για εμάς τους ανθρώπους του θεάτρου είναι να αποφύγουμε να φθείρουμε το θέατρο σε μια αποκλειστικά εμπορική επιχείρηση αφιερωμένη στην ψυχαγωγία μέσω της απόσπασης της προσοχής ή σε έναν στεγνό θεματοφύλακα των παραδόσεων, αλλά μάλλον να καλλιεργήσουμε τη δύναμή του να συνδέει ανθρώπους, κοινότητες, πολιτισμούς και πάνω απ' όλα να αμφισβητεί το πού οδεύουμε…

Το σπουδαίο θέατρο αμφισβητεί τον τρόπο σκέψης μας και μας ενθαρρύνει να φανταστούμε όσα φιλοδοξούμε.

Είμαστε κοινωνικά όντα και βιολογικά προορισμένοι να αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο. Κάθε αισθητήριο όργανο είναι μια πύλη συνεύρεσης και μέσω αυτής της συνεύρεσης καταφέρνουμε να ορίσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια ποιοι είμαστε. Μέσω της αφήγησης, της αισθητικής, της γλώσσας, της κίνησης, της σκηνογραφίας, το θέατρο ως ολοκληρωμένη μορφή τέχνης μπορεί να μας κάνει να δούμε τι ήταν, τι είναι και τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας.

Βιογραφικό σημείωμα του Γουίλεμ Νταφόε

Ο Γουίλεμ Νταφόε, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Τμήματος Θεάτρου της Μπιενάλε της Βενετίας, ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του The Wooster Group. Με έδρα το The Performing Garage στη Νέα Υόρκη (1977-2004), ανέπτυξαν μια ξεχωριστή προσέγγιση στο θέατρο avant-garde.

Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τους Bob Wilson, Marina Abramovic, Richard Foreman και Romeo Castellucci. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, άρχισε να εργάζεται και στον κινηματογράφο και έκτοτε έχει κερδίσει διεθνή αναγνώριση για την ευρεία γκάμα του τόσο σε ανεξάρτητες όσο και κλασσικές παραγωγές.

Έχει λάβει τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ και το 2018 βραβεύτηκε με το Coppa Volpi Καλύτερου Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Η αφοσίωσή του στο θέατρο συνεχίζει να διαμορφώνει το καλλιτεχνικό του όραμα και την ερμηνευτική του πρακτική.

ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ


Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/12
By στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Το πιο πολύνεκρο αεροπορικό δυστύχημα


Το πιο πολύνεκρο δυστύχημα στην ιστορία της πολιτικής αεροπορίας συνέβη στις 27 Μαρτίου του 1977 στην Τενερίφη της Ισπανίας, όταν δύο γιγαντιαία Μπόινγκ 747 συγκρούστηκαν κατά τη διάρκεια της τροχοδρόμησης, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 583 άνθρωποι. Η αεροπορική τραγωδία της Τενερίφης, που συντάραξε τον κόσμο, ήταν στην ουσία ένα τροχαίο δυστύχημα.

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στη 1:15 μ.μ. της 27ης Μαρτίου 1977, με την έκρηξη μιας βόμβας στο αεροδρόμιο του Γκραν Κανάριας, του μεγαλύτερου νησιού του συμπλέγματος των Καναρίων Νήσων, που βρίσκονται στ' ανοιχτά της βορειοδυτικής Αφρικής, ανήκουν στην Ισπανία και αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Την είχαν τοποθετήσει μέλη της αυτονομιστικής οργάνωσης «Ένοπλες Ομάδες των (ιθαγενών) Γουάντσε» (Fuerzas Armadas Guanches) και η έκρηξη προκάλεσε τον τραυματισμό ενός ατόμου.

Οι αρχές διέκοψαν αμέσως τη λειτουργία του αεροδρομίου και διοχέτευσαν την εναέρια κυκλοφορία στο αεροδρόμιο «Λος Ροντέος» του γειτονικού νησιού της Τενερίφης. Σύντομα, παρατηρήθηκε το αδιαχώρητο από τα σταθμευμένα αεροπλάνα, προκαλώντας “πονοκεφάλους” στον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μία μεγάλης έκτασης πυκνή ομίχλη κάλυψε κάθε σπιθαμή του αεροδρομίου.

Ανάμεσα στα πολλά παρκαρισμένα αεροπλάνα ήταν και τα δύο μοιραία Μπόινγκ 747. Το ένα ανήκε στην αμερικανική εταιρεία Pan-Am (δεν υπάρχει σήμερα) και εκτελούσε την πτήση 1736 «Λος Άντζελες - Νέα Υόρκη - Γκραν Κανάρια» με 380 επιβάτες και 16μελές πλήρωμα και το άλλο στην ολλανδική KLM. Εκτελούσε την πτήση 4085 «Άμστερνταμ - Γκραν Κανάρια» με 234 επιβάτες και 14μελές πλήρωμα.

Όταν γύρω στις 5 το απόγευμα άνοιξε το αεροδρόμιο της Γκραν Κανάρια, ο πύργος ελέγχου του αεροδρομίου της Τενερίφης άρχισε να δίνει εντολές για τη σταδιακή αναχώρηση των αεροσκαφών. Η ομίχλη, όμως, παρέμεινε πυκνή και η ορατότητα στο διάδρομο αρκετά χαμηλή. Ελλείψει επίγειου ραντάρ, η επικοινωνία μεταξύ πύργου ελέγχου και αεροσκαφών γινόταν δια ασυρμάτου. Μία σειρά παρανοήσεων έφεραν τα δύο Μπόινγκ αντιμέτωπα στο διάδρομο απογείωσης.

Το αεροσκάφος της KLM άρχισε να τροχοδρομεί και να ανεβάζει ταχύτητα, προκειμένου να απογειωθεί. O πιλότος του αεροπλάνου της Pan-Am, που ήταν σταματημένο μέσα στον διάδρομο, προσπάθησε να το μετακινήσει, αλλά ήταν αργά. Τα δύο αεροσκάφη συγκρούστηκαν με σφοδρότητα κι έγιναν παρανάλωμα του πυρός. Από το Μπόινγκ της KLM κανείς δεν επέζησε, ενώ από το αμερικανικό αεροσκάφος σκοτώθηκαν 258 από τους επιβαίνοντες, 61 τραυματίστηκαν και μόλις 61 διασώθηκαν. Για πολλές μέρες το πολύνεκρο δυστύχημα της Τενερίφης απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα του κόσμου και ήταν το πρώτο θέμα συζήτησης στην αεροπορική κοινότητα για πολλούς μήνες.

Τις έρευνες για τη διαλεύκανση του δυστυχήματος ανέλαβε η Ισπανική Πολιτική Αεροπορία, με τη συνδρομή Αμερικανών και Ολλανδών εμπειρογνωμόνων. Η πολύμηνη έρευνα έδειξε ότι ο πιλότος του Μπόινγκ της KLM απογειώθηκε χωρίς την έγκριση του πύργου ελέγχου, παρανοώντας τις εντολές του. Στην αρχή οι ολλανδοί εμπειρογνώμονες προσπάθησαν να ρίξουν το φταίξιμο στον πύργο ελέγχου, αλλά στο τέλος η KLM ανέλαβε ολοκληρωτικά την ευθύνη και αποζημίωσε τους συγγενείς των θυμάτων.

Η αεροπορική τραγωδία της Τενερίφης είχε ως αποτέλεσμα τη λήψη μιας σειράς μέτρων από τον ICAO για την αποφυγή παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον. Τα πιο σημαντικά ήταν η καθιέρωση τυποποιημένης φρασεολογίας μεταξύ πύργου ελέγχου και κυβερνήτη του αεροσκάφους, ώστε να αποφεύγονται οι όποιες παρανοήσεις και η άμβλυνση της παντοκρατορίας του κυβερνήτη στο αεροσκάφος. Τα μέλη του πληρώματος ενθαρρύνονται να εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους προς τον κυβερνήτη, όσον αφορά θέματα ασφάλειας της πτήσης και αυτός οφείλει να παίρνει τις όποιες αποφάσεις, αφού λάβει υπόψη του τις παρατηρήσεις των υφισταμένων του.


Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/757
By στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αγία Ματρώνα η εν Θεσσαλονίκη

Οὐκ ἄξιον λαθεῖν σε Μάρτυς Ματρῶνα,
Κἂν ἔνδον εἱρκτῆς ἐκπνέῃς κεκρυμμένη.
Εἰκάδι ἑβδομάτῃ θάνε Ματρῶνα ἑνὶ εἱρκτῇ.

Λειτουργικά κείμενα

By στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η Ειρήνη Παπά ψάλλει "Τη Υπερμάχω Στρατηγώ" μέσα στην Αγιά - Σοφιά (1983)


By στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ο μοναδικός στην Ελλάδα ενοριακός ναός αφιερωμένος στον Ακάθιστο Ύμνο

Μία γραφική πετρόχτιστη εκκλησία στην καρδιά της πανέμορφης παλιάς πόλης της Ξάνθης, που εγκαινιάστηκε το 1861 και πανηγυρίζει κάθε χρόνο την τελευταία Παρασκευή των Χαιρετισμών.

Στην καρδιά της πανέμορφης παλιάς πόλης της Ξάνθης, με τα εναπομείναντα αρχοντικά και διατηρητέα κτίσματα, μάρτυρες της λαμπρής εποχής του καπνεμπορίου, μακριά από την τουριστική διαδρομή που συνήθως ακολουθούν οι περισσότεροι επισκέπτες, δεσπόζει μια γραφική πετρόχτιστη εκκλησία, μοναδική στην Ελλάδα, που εορτάζει και πανηγυρίζει κάθε χρόνο την τελευταία Παρασκευή των Χαιρετισμών (27 Μαρτίου 2026), καθώς τιμά την Παναγία του Ακαθίστου Ύμνου.

Ο ναός του Ακαθίστου Ύμνου Ξάνθης, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή του στη δυτική πλευρά, εγκαινιάστηκε το 1861. Κατασκευάστηκε πάνω στα ερείπια ενός μικρότερου ναού που καταστράφηκε ολοσχερώς το 1829 από πυρκαγιά, η οποία ακολούθησε ένα μεγάλο σεισμό που είχε ισοπεδώσει τότε τα μεγαλύτερο μέρος της πόλης.

Εξαρχής ο ναός δεν ήταν αφιερωμένος στον Ακάθιστο Ύμνο, αλλά στην Παναγία. Όπως εξηγεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο εφημέριος του ναού π. Θεολόγος Παπαϊωάννου «από το προσκλητήριο ενός γάμου του 1902 που διασώθηκε γνωρίζουμε ότι μέχρι τότε ο ναός ήταν αφιερωμένος στην Παναγία τη Γοργοεπήκοο.

Δεν υπάρχουν μαρτυρίες που να μας πληροφορούν πότε ο ναός αφιερώθηκε στον Ακάθιστο Ύμνο. Εικάζουμε ωστόσο ότι αυτό μπορεί να έγινε μετά την απελευθέρωση της πόλης. Είναι ελάχιστα τα αρχεία και τα κειμήλια που διασώζονται κι αυτό γιατί τα Βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής απογύμνωσαν το ναό από κάθε αντικείμενο αξίας, όπως λειτουργικά σκεύη και εικόνες. Οπότε, όποιες πληροφορίες υπάρχουν για την ιστορία του ναού τις έχουμε από προφορικές μαρτυρίες».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεγάλη εφέστια εικόνα της Θεοτόκου της Βρεφοκρατούσας που διασώθηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1829 και σήμερα βρίσκεται στο ξυλόγλυπτο προσκυνητάρι στην αριστερή πλευρά του ναού κοντά στο σολέα.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των συντηρητών και μελετητών, η εικόνα χρονολογείται από τον 14ο αιώνα, κατ’ άλλους από τον 16ο αιώνα, ωστόσο παρουσιάζει επιζωγραφίσεις που χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα. Επίσης, πάνω στην εικόνα δεν υπάρχει ευδιάκριτη υπογραφή από την οποία να φαίνεται ποιος είναι ο αγιογράφος της.

Ο ναός του Ακάθιστου Ύμνου εντυπωσιάζει επίσης τον επισκέπτη με την αρχιτεκτονική του καθώς η πρώτη εντύπωση που δίνει από μακριά είναι ότι πρόκειται για ένα μοναστήρι αφού είναι περιτοιχισμένος με μια ιδιαίτερα εντυπωσιακή είσοδο κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από ξύλο.

Όπως τονίζει ο π. Θεολόγος, «όπως οι περισσότερες εκκλησίες που κατασκευάστηκε την οθωμανική περίοδο, έτσι κι αυτή είναι τρίκλητη Βασιλική χωρίς τρούλο. Να σημειωθεί πως εκείνη την εποχή οι οθωμανικές αρχές έδιναν άδειες για ανέγερση νέων ναών, αλλά χωρίς τρούλο και χωρίς καμπαναριό. Για το λόγο αυτό και το καμπαναριό του ναού είναι πολύ μεταγενέστερο».

Πάνω από την κεντρική είσοδο του ναού μετά το νάρθηκα βρίσκεται μια άλλη ανάγλυφη εικόνα της Θεοτόκου με επιγραφή χρονολόγησης της ανοικοδόμησης του ναού το έτος 1860. Στο κεντρικό διάδρομο του ναού δεσπόζουν τέσσερις πολυέλαιοι. Ο μπρούτζινος ήρθε από την Οδησσό, ενώ ο μεγαλύτερος από τους τρεις, ο κρυστάλλινος, ήρθε από την Αυστρία όλοι με δαπάνες των εμπόρων και των καπνεμπόρων της Ξάνθης που διέμεναν κατά κύριο λόγο στα αρχοντικά της (παλιάς) πόλης στα μέσα του 19ου αιώνα.

Ο π. Θεολόγος σημειώνει πως πρόκειται για τον μοναδικό στην Ελλάδα μεγάλο ενοριακό ναό αφιερωμένο στην Ακάθιστο Ύμνο, ωστόσο έχουν καταγραφεί και ορισμένα μικρά ξωκλήσια.


Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1522
By στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ