Ένας Παλαιστίνιος κρατούμενος βρήκε το κουράγιο και μίλησε.
Όχι για να προκαλέσει οίκτο. Αλλά για να σπάσει τη σιωπή.
Μίλησε για σεξουαλική κακοποίηση μέσα σε ισραηλινή φυλακή.
Για βασανιστήρια. Για εξευτελισμό. Για φρουρούς που γελούσαν την ώρα που κακοποιούσαν έναν άνθρωπο δεμένο, με δεμένα μάτια.
Αυτά δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά». Είναι σύστημα.
Και να το πούμε καθαρά: δεν ντρεπόμαστε εμείς.
Η ντροπή βαραίνει το Ισραήλ και όσους το καλύπτουν.
Οι φυλακές έχουν μετατραπεί σε χώρους βασανιστηρίων.
Άνθρωποι βγαίνουν κατεστραμμένοι στο σώμα και στην ψυχή — αν βγουν.
Άλλοι δεν γυρίζουν ποτέ, και οι οικογένειές τους μένουν χωρίς απαντήσεις, χωρίς σώματα, χωρίς δικαιοσύνη.
Κι όμως, κάποιοι μιλάνε.
Παρά τις απειλές. Παρά το κοινωνικό βάρος. Παρά τον πόνο.
Γιατί το να μιλάς είναι αντίσταση.
Δεν είναι ντροπή να αποκαλύπτεις το έγκλημα.
Ντροπή είναι να το διαπράττεις.
Ντροπή είναι να το δικαιολογείς.
Ντροπή είναι να σωπαίνεις.
Αυτό που ζούμε δεν αφορά μόνο εμάς.
Πληρώνουμε το τίμημα γιατί στεκόμαστε απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό και για λογαριασμό όλου του κόσμου.
Το τίμημα είναι βαρύ. Φυλακές, βασανιστήρια, αίμα, σιωπή.
Αλλά δεν θα σωπάσουμε.
Γιατί η αξιοπρέπεια δεν φυλακίζεται.
Και η αλήθεια, όσο κι αν τη χτυπούν, πάντα βρίσκει φωνή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου