....μέσα στα καθημερινά επίκαιρα, με τα περισσότερα να εφευρίσκονται περιθωριοποιώντας τα σοβαρότερα..., ξεχνάμε ή αδιαφορούμε για άλλα σημαντικά που μπορεί να συμβαίνουν δίπλα μας, ή να περνάμε από κοντά τους χωρίς να τους δίνουμε σημασία...., μόνο ίσως κάποια στιγμιαία βλέμματα....
Για την υψηλότητα του κτίσματος του Ελληνικού και την θέση του στο αστικό τοπίο κόβοντας την ακτογραμμή στην "απ' εδώ" και στην "απ' εκεί" (hereness & thereness όπως συνηθίζουν να λένε οι Βρετανοί Αρχιτέκτονες Τοπίου...), τον Σαρωνικό στα δύο και ολόκληρη την οπτική του Αττικού χώρου πάντα στα δύο (από όπου και να κοιτάς...), δεν βλέπω και πολλές συζητήσεις, κριτικές, απορρίψεις ή αφηγήματα αποδοχής μιας από το πουθενά "καθετότητας" στον ορίζοντα..., ισχυρό σημείο αναφοράς....
Το φαινόμενο πάντως, όπως και ολόκληρο το project Ελληνικού..., σηκώνουν πολλή κουβέντα... Όσο θα προχωρούν τα έργα θα αποκαλύπτεται και η πρόθεση των κατασκευαστών για το εάν τελικά μιλάμε για το πολυσυζητημένο και σχεδιασμένο "Πάρκο Ελληνικού", ή για μια νέα "Πόλη Ελληνικού"..., μάλλον για μια πόλη μέσα στην πόλη...
Ως γενική άποψη καταθέτω ότι οι μοναχικοί συνήθως ουρανοξύστες εντάσσονται στα τοπία λειτουργώντας ως υπερβολικά «θαυμαστικά» που έρχονται σε αντίθεση με το περιβάλλον τους, πόσο μάλλον όταν αυτό το περιβάλλον είναι παράκτιο, σπουδαίο, δημοφιλές, συνεχές και χωρίς να διακόπτεται από κάτι "απότομο"... Ενώ στις πυκνές μεγαλουπόλεις (στα κεντρικά εμπορικά και διοικητικά κέντρα...) οι ουρανοξύστες συνήθως ομαδοποιούνται ώστε η παρουσία τους να αποδίδει τον χαρακτήρα του "city", αντίθετα οι αυτόνομοι και μοναχικοί ουρανοξύστες που κλέβουν το βλέμμα και διαιρούν την θέα, εμφανίζονται σε περιαστικές ζώνες, στην ύπαιθρο και σε περιοχές απλωμένων αστικών χώρων ομοιομορφίας στη δόμηση, ως κάποια απομονωμένα σουρεαλιστικά χαρακτηριστικά....
Στην περίπτωση του ουρανοξύστη (πύργου) του Ελληνικού, ύψους 200 μέτρων..., έχουμε έναν μικρόκοσμο που θα φιλοξενηθεί σε πολυτελή διαμερίσματα και μονοκατοικίες (penthouse), συγκρότημα σχεδιασμένο να λειτουργεί ανεξάρτητα από το σύνηθες γύρω πυκνό αστικό περιβάλλον...
Τελευταία τυχαίνει να επισκέπτομαι την περιοχή και να συνομιλώ με κόσμο, επαγγελματίες και κατοίκους σε μια ακτίνα κάπως κοντά στο κτίριο..., οι οποίοι εκφράζονται με ενόχληση για τον "πύργο" και εύκολα το χαρακτηρίζουν "ξένο σώμα"...., "τι να κάνουμε, λένε, θα το έχουμε να προεξέχει μπροστά μας..., ίσως να το συνηθίσουμε ίσως και όχι..., η πανοραμική πάντως θέα που είχαμε του Σαρωνικού, θα την ξεχάσουμε..."... Η αλήθεια είναι ότι τις νέες πανοραμικές θέες θα τις απολαμβάνουν μόνο οι οικιστές του δημιουργήματος με το σχετικό ακριβό αντίτιμο..., και ας παραβιάζεται ο πανάρχαιος φυσικός νόμος της βιολογικής και ψυχικής ανάγκης "επαφής του ανθρώπου με το έδαφος"...
Η ιδέα ότι η διαμονή σε ουρανοξύστες είναι «αφύσικη» είναι μια αναγνωρισμένη άποψη πολλών Αρχιτεκτόνων, Ειδικών του Αστικού Σχεδιασμού (Βλ. Jan Gehl), Πολεοδόμων και Ψυχολόγων, οι οποίοι υποστηρίζουν ευθέως ότι η ζωή πολύ πάνω από το έδαφος διαταράσσει μια φυσική ανθρώπινη σύνδεση με την "μητέρα" γη, αν και οι υποστηρικτές του "ύψους" υποστηρίζουν ότι αυτό πρόκειται για μια λογική εξέλιξη της υψηλής πυκνότητας διαβίωσης.....
Σύμφωνα με αναρίθμητες έρευνες και δημοσιεύματα, η άμεση επαφή του ανθρώπου με τη γη (ισόγεια κατοικία ή ολίγων ορόφων, το περπάτημα, η συχνή επαφή και κάθισμα στο χώμα) χαρακτηρίζεται θεραπευτική με θετικές επιδράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό... Μια τέτοια επαφή στις μέρες μας όλο και λιγοστεύει για τους ανθρώπους των μεναλουπολων που στερούνται των ανοιχτών χώρων...
Ο άνθρωπος ξεκίνησε την πορεία του σ΄αυτόν τον ταλαιπωρημένο πλανήτη, ως κυνηγός, γεωργός και κάτοικος του δάσους (forest dweller....)..., ενώ στις μέρες μας προσαρμόστηκε και αποδέχεται να "στοιβάζεται" σε πολυώροφα και μάλιστα ακριβά ψηλά κτίσματα... Δεν παύει όμως μέσα του, να είναι κομιστής μιας έμφυτης, εξελικτικής και ψυχολογικής ανάγκης ώστε να ζει πατώντας το χώμα, να έλκεται από τη βλάστηση, ψάχνοντας να απολαύσει τη φύση από κοντά, έλξη γνωστή και ως βιοφιλία, αρκεί αυτή η βιοφιλία να αφυπνίζεται...
Απουσιάζουν τα ερεθίσματα, ευτυχώς όχι για όλους....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου