Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026

Κάπου στο 1950, κάποιος Αλέκος Χατζής, φύτεψε μια αμυγδαλιά στην Κιάφα Καλαμαρά.

 Αυτό το δέντρο έγινε η στάση για ξεκούραση πολλών πεζοπόρων. Είτε ανέβαιναν από Πηγή Φυλής, είτε από Μόνη Κλειστών, είτε από Σπήλαιο Πανός αφού είχαν "νικήσει" τις αντίστοιχες ανηφόρες. Ήταν το δεντράκι που μου είχε προσφέρει τη σκιά του όταν επέστρεφα από την πρώτη μου επίσκεψη στο Σπήλαιο.Το δέντρο γλύτωσε από την πυρκαγιά του 2021 , η οποία έκαψε όλο το δάσος τριγύρω και ευτυχώς σταμάτησε εκεί. Όμως...

...δε γλύτωσε από τον εργολάβο. Που είναι η επίβλεψη;
Πώς φαίνεται ότι οι άνθρωποι που βγάζουν μεροκάματο στην Πάρνηθα δεν τη νιώθουν, παρά κοιτάνε να πάρουν τα δεδουλευμένα και να πάνε στο επόμενο έργο;
Δεν τη νιώθουν, ούτε σαν τους παλιούς δασικούς, ούτε και σαν τους ανθρώπους που έζησαν το βουνό και έζησαν απ' αυτό, τους ντόπιους. Τους ρετσίναδες, τους μελισσοκόμους, τους υλοτόμους, τους τσοπάνηδες, τους καλλιεργητές, τους ανθρώπους που φύτεψαν δέντρα και καλλιέργησαν στην πέτρα . Δε σημαίνει ότι ήταν τέλειοι η ότι δεν έκαναν λάθη.
Θα προτιμούσα ένα Δασαρχείο με πυγμή που , βάζοντας τα όρια, να αξιοποιούσε τους ντόπιους στην αειφορική διαχείριση του βουνού και όχι μόνο στην τουριστική του αξιοποίηση.
Αυτό το βουνό, όπως και αυτή η χώρα θέλει ανθρώπους που τα αγαπάνε και φορείς υγιείς που έχουν ανθρώπους που αγαπάνε τη δουλειά τους. Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα.
Α, ξέχασα και νόμους και καθεστώτα προστασίας κλπ.
Οι φωτογραφίες είναι του @Fanis Montagna η πληροφόρηση του @Σπύρος Μπρέμπος.
Υ.Γ.
Ερώτηση:
Το να μαζεύουμε τους καμένους κορμούς μετά από 3 χρόνια είναι σωστό;
Μήπως κάνουμε κακό στη φυσική αναγέννηση;






ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ