Είναι μια κραυγή που σχίζει τη σιωπή του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος και κοινωνίας.
Μια #κραυγή που έρχεται από μέσα από τις τάξεις. Από εκεί όπου εδώ και χρόνια συσσωρεύεται #πόνος, #εξάντληση, φόβος, εγκατάλειψη και #περιθωριοποίηση.
Όταν μια εκπαιδευτικός με σπάνια μόρφωση, αισθητική και γλυκύτητα καταρρέει μετά από αφόρητη πίεση στον χώρο εργασίας της, τότε το πρόβλημα και το #τραύμα δεν είναι προσωπικό.
Είναι βαθιά συστημικό.
Και πρέπει επιτέλους να ειπωθεί ηχηρά.
Ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι μόνο μεταξύ μαθητών.
Υπάρχει και ο εκφοβισμός των εκπαιδευτικών.
Η απαξίωσή τους.
Η δημόσια υπονόμευσή τους.
Η εγκατάλειψή τους μέσα σε τάξεις που συχνά θυμίζουν κοινωνικά πεδία σύγκρουσης.
Χωρίς στήριξη.
Χωρίς ουσιαστική εκπαίδευση για τις πραγματικές και πρωτόγνωρες συνθήκες που αντιμετωπίζουν.
Χωρίς θεσμική προστασία.
Το έζησα και εγώ.
Στα 25 μου χρόνια μπήκα σε τάξεις αγγλικών πρωτοβάθμιας όπου σχεδόν τα δύο τρίτα των μαθητών παρουσίαζαν παραβατικές συμπεριφορές ενώ το σχεδόν 1/3 ειδική ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.
Παιδιά θυμωμένα.
Παιδιά πληγωμένα.
Παιδιά που φώναζαν με τη συμπεριφορά τους ότι κάτι βαθιά δεν λειτουργεί στην κοινωνία γύρω τους.
Ζήτησα #βοήθεια.
Η απάντηση που έλαβα από την υπεύθυνη μου ήταν μια φράση που χαράχτηκε μέσα μου:
«Βγάλ’ τα πέρα μόνη σου. Δουλειά σου είναι.»
Σε κανένα πανεπιστήμιο δεν μας είχαν προετοιμάσει για τέτοιες συνθήκες.
Σε καμία παιδαγωγική σχολή δεν μας είχαν διδάξει πώς να στεκόμαστε μόνοι απέναντι σε κοινωνικές εκρήξεις τέτοιου είδους μέσα σε μια τάξη.
Και όταν τόλμησα να κάνω κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο για το σύστημα — να στηρίξω έμπρακτα τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές ανάγκες που αδικούνταν καθημερινά στις τάξεις των αγγλικών— τότε ήρθα αντιμέτωπη με το πραγματικό πρόσωπο του κατεστημένου.
Δεν τιμωρούνται μόνο οι αδύναμοι μαθητές.
Τιμωρούνται και οι εκπαιδευτικοί που αρνούνται να τους εγκαταλείψουν. Με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά.
Όχι γιατί απέτυχα.
Αλλά γιατί αρνήθηκα να προσαρμοστώ σε ένα σύστημα που στιγματίζει παιδιά, που τα πετά στο περιθώριο, που μετατρέπει τη διαφορετικότητα σε ενοχή.
Και σήμερα, χρόνια μετά, η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ οι εκπαιδευτικοί που μιλούσαν.
Το πρόβλημα ήταν το σύστημα που δεν ήθελε να τους ακούσει.
Τα παιδιά με παραβατικές συμπεριφορές δεν είναι το πρόβλημα.
Είναι το #σύμπτωμα της διευρυμένης κοινωνικής σήψης.
Είναι ο καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας, εκπαιδευτικου συστήματος και μιας εξαθλιωμένης Ελληνικής οικογένειας που διαβρώνεται όλο και πιο βαθιά.
Μιας κοινωνίας όπου η ανθρωπιά φθίνει όταν ο αληθινά άριστος εκδιώκεται και απαξιώνεται και ο απατεώνας προστατεύεται και επιβραβεύεται. Οταν στο σπίτι οι πιέσεις γίνονται βουνό καθώς οι γονείς συχνά δουλεύουν 3 δουλειές για να τα βγάλουν πέρα και νόμιμα 13ώρα, ή είναι άνεργοι, ή δεν άντεξαν και εξαγοράστηκαν και "βολεύτηκαν"κάπου εις βάρος άλλων, μετατρέποντας τις συνθήκες ζωής σε απάνθρωπες για όλους.
Μιας κοινωνίας όπου η λέξη «αγάπη» έχει γίνει σχεδόν απαγορευμένη μέσα στο σχολείο αλλά καραμέλα στο στόμα ανθρώπων με εξουσία, όπου όλη τους τη ζωή πράττουν και υπηρετούν το αντίθετο.
Μιας κοινωνίας όπου η λέξη «σεβασμός» δεν προσφέρεται ούτε στους μαθητές ούτε στους δασκάλους ούτε στα σπιτικά που η οικογένεια βιώνει εξαθλίωση σε πολλαπλά επίπεδα.
Και πάνω από όλα είναι ο καθρέφτης ενός εκπαιδευτικού συστήματος μηχανιστικού, ξεπερασμένου και βαθιά αδιάφορου για τον άνθρωπο.
Βιβλία άψυχα.
Δομές παρωχημένες.
Ένα σύστημα που συνεχίζει να λειτουργεί σαν γραμμή παραγωγής.
Και μέσα σε αυτό το σύστημα οι εκπαιδευτικοί αφήνονται μόνοι.
Μόνοι απέναντι στη βία.
Μόνοι απέναντι στην απαξίωση.
Μόνοι απέναντι στην ψυχική εξουθένωση. Για ένα κομμάτι ψωμί.
Η #ΣοφίαΧρηστίδου δεν είναι απλώς μια μεγάλη απώλεια.
Είναι μια ηχηρή ρωγμή στη συνείδηση της κοινωνίας.
Ένα καμπανάκι που χτυπά τόσο δυνατά που δεν μπορεί πια κανείς να κάνει ότι δεν το ακούει.
Και όμως.
Το Υπουργείο Παιδείας μιλά με δηλώσεις.
Με ανακοινώσεις.
Με βαρύγδουπες λέξεις.
Εικόνες επικοινωνίας.
Με μεταρρυθμίσεις και "καινοτομίες" που για κάποιο λόγο όχι μόνο δεν φέρνουν αποτελέσματα αλλά επιτρέπουν στην πραγματικότητα να ξεσκεπάζει τις καταστάσεις καθημερινά με τον πιο σκληρό τρόπο.
Με εξαντλημένους δασκάλους.
Με παιδιά που πνίγονται μέσα σε ένα σύστημα που δεν τα βλέπει.
Με τάξεις που μετατρέπονται σε χώρους επιβίωσης αντί για χώρους παιδείας.
Και όλα αυτά φωνάζουν ότι δεν χρειαζόμαστε άλλες "μεταρρυθμίσεις" πάνω σε ένα σαπισμένο οικοδόμημα.
Χρειαζόμαστε επανίδρυση.
Χρειαζόμαστε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα ξαναχτιστεί από την αρχή.
Με θεμέλια την ανθρωπιά.
Την παιδαγωγική αλήθεια.
Την ψυχολογική στήριξη των δασκάλων.
Την ουσιαστική φροντίδα όλων των παιδιών. Με αληθινές επιστημονικές Μεθόδους που λειτουργούν στην πράξη και ανακουφίζουν δασκάλους και παιδιά.
Γιατί η εκπαίδευση δεν είναι διοικητική διαδικασία.
Είναι πράξη πολιτισμού.
Και σήμερα ζούμε την πιο σκοτεινή στιγμή του πολιτισμού των τελευταίων δεκαετιών.
Μια εποχή όπου η κρίση αξιών διαπερνά τα πάντα.
Η διδασκαλία της Αγγλικής γλώσσας — της παγκόσμιας γλώσσας επικοινωνίας — είναι ίσως η πιο κρίσιμη δεξιότητα ζωής για τα παιδιά σήμερα. Και όμως, σε αυτό ακριβώς το μάθημα καταγράφεται ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά περιθωριοποίησης μαθητών.
Χιλιάδες παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες βιώνουν καθημερινά την αποτυχία μέσα στην τάξη των Αγγλικών. Υπολογίζεται ότι περίπου το 20% των μαθητών αυτών παραμένουν ουσιαστικά αναλφάβητοι σε αυτή τη θεμελιώδη δεξιότητα ζωής.
Αυτό δεν είναι απλώς ένα εκπαιδευτικό πρόβλημα.
Είναι ένα κοινωνικό ρήγμα.
Και είναι ακόμη πιο οδυνηρό όταν γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα διαθέτει ήδη γνώση και καινοτομία στη συμπεριλιπτικη διδακτική της Αγγλικής γλώσσας που θα μπορούσε να συμβάλει στην αντιμετώπιση αυτού του αιματηρού κενού. Υπάρχουν ελληνικές εκπαιδευτικές προσεγγίσεις που έχουν σήκω τη σημαία της Ελλάδας 
ψηλά, αναγνωριστεί διεθνώς, έχουν αναφερθεί σε διεθνείς οργανισμούς όπως ο OECD Education and Skills και έχουν εφαρμοστεί πιλοτικά σε δημόσια εκπαιδευτικά συστήματα άλλων χωρών.
ψηλά, αναγνωριστεί διεθνώς, έχουν αναφερθεί σε διεθνείς οργανισμούς όπως ο OECD Education and Skills και έχουν εφαρμοστεί πιλοτικά σε δημόσια εκπαιδευτικά συστήματα άλλων χωρών.Με σεβασμό προς τον θεσμικό ρόλο της πολιτικής ηγεσίας της εκπαίδευσης, θα ήθελα να εκφράσω νέα πρόσκληση προς το Υπουργείο Παιδείας και την Υπουργό κα. Sofia Zacharaki, η οποία γνωρίζει από πρώτο χέρι τις τεράστιες δυσκολίες στην τάξη της αγγλικής γλώσσας — να εξετάσει με προσοχή ξανά την πρόταση συνεργασίας που επανειλημμένα της έχω ζητήσει ηχηρά. Η συνάδελφος Αγγλικών πέθανε κα. Υπουργέ στο βωμό του καθήκοντος. Δεν είναι τυχαίο. Είναι και δική μας ευθύνη.
Η στιγμή ζητά να ανοίξει ξανά ένας ουσιαστικός διάλογος για το πώς μπορούμε να στηρίξουμε πραγματικά τα παιδιά που μένουν πίσω, αλλά και τους εκπαιδευτικούς που παλεύουν καθημερινά στην πρώτη γραμμή. Και υπάρχουν λύσεις που βρίσκονται ακόμα στο συρτάρι. Το γιατί το ξέρουμε όλοι.
Αν θέλουμε πραγματικά να σώσουμε τα παιδιά, πρέπει πρώτα να σώσουμε το σχολείο.
Και για να σωθεί το σχολείο, πρέπει να πάψουμε να θυσιάζουμε τους δασκάλους του αλλά να τους δώσουμε εργαλεία και στήριξη ουσιαστική.
Για να μη χαθεί ποτέ ξανά μια ζωή.
Για να μη χαθούν άλλες παιδικές ψυχές μέσα σε ένα σύστημα που επιλέγει να ζει από εικόνες και δηλώσεις που η πραγματικότητα προδίδει καθημερινά.
Με αίμα.
Με σιωπές.
Με κραυγές δασκάλων και παιδιών που ζητούν το αυτονόητο:
Βοήθεια. Εργαλεία αποτελεσματικά. Νιαξιμο έμπρακτο.
Σύνδεση καρδιάς.
Ουσία.
Αλήθεια.
Μέσα στο σκληρό σκοτάδι.
Η Σοφία Χρηστίδου δεν είναι ένα όνομα σε μια τραγική είδηση.
Είναι μια ρωγμή στη συνείδηση μιας κοινωνίας που έμαθε να σωπαίνει.
Όταν ένας δάσκαλος φτάνει να σπάσει από την πίεση, τότε δεν φταίει ο άνθρωπος.
Φταίει το σύστημα που τον άφησε μόνο.
Πίσω από κάθε τέτοια απώλεια υπάρχουν παιδιά που φωνάζουν για βοήθεια και δάσκαλοι που παλεύουν στο σκοτάδι χωρίς στήριξη.
Αν δεν αλλάξουμε τώρα, θα συνεχίσουμε να μετράμε τραγωδίες.
Και αυτο είναι ο θάνατος της ψυχής μιας χώρας και το προμήνυμα ενός μέλλοντος μέλανος.
Και αν κάτι μπορεί ακόμη να σώσει το σχολείο, δεν είναι άλλες δηλώσεις και "καινοτομίες" που δεν αγγίζουν τη ρίζα των σοβαρών, υπαρκτών προβλημάτων για τα οποία υπάρχουν λύσεις και Μέθοδοι να τα αντιμετωπίσουμε, αν κινηθούμε συλλογικά με αληθινό όραμα και αρετή πνεύματος.
Είναι να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει
η πιο απλή και πιο ξεχασμένη λέξη της παιδείας:
Η ανθρώπινη αληθινή #αγάπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου