Η ιστορία του μικρού Θαέρ Χαμάιλ δεν είναι απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η αντανάκλαση μιας σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν καθημερινά τα παιδιά στην Παλαιστίνη.
Στη μία και μισή μετά τα μεσάνυχτα, ένα παιδί 13 ετών ξυπνά από βίαια χτυπήματα στην πόρτα. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο κόσμος του καταρρέει. Ένοπλοι στρατιώτες εισβάλλουν στο σπίτι του, σπέρνοντας τον τρόμο. Τον παίρνουν μακριά από την οικογένειά του, με δεμένα χέρια, μέσα στη νύχτα, μέσα στον φόβο.
Για ώρες παραμένει μέσα σε στρατιωτικό όχημα. Στη συνέχεια, κλείνεται σε έναν χώρο μικρότερο από ένα τετραγωνικό μέτρο. Χωρίς φως, χωρίς ασφάλεια, χωρίς παιδικότητα.
Ακολουθούν ανακρίσεις. Προσβολές. Βία. Ψυχολογική πίεση. Ένα παιδί μόνο του απέναντι σε ένα σύστημα που δεν αναγνωρίζει ούτε την ηλικία του ούτε την αθωότητά του.
Του ξυρίζουν τα μαλλιά. Του αλλάζουν τα ρούχα. Του στερούν την αξιοπρέπεια.
Και δεν είναι μόνος.
Περίπου 350 παιδιά βρίσκονται σήμερα στις ισραηλινές φυλακές. Από την έναρξη του πολέμου, πάνω από 1700 παιδιά έχουν συλληφθεί στη Δυτική Όχθη. Πολλά από αυτά χωρίς κατηγορίες. Χωρίς δίκη. Μόνο με έναν “μυστικό φάκελο”.
Οι νυχτερινές επιδρομές, οι συλλήψεις με χειροπέδες, η κράτηση χωρίς φαγητό ή νερό, οι ανακρίσεις χωρίς την παρουσία γονιών ή δικηγόρων — δεν είναι εξαιρέσεις. Είναι μια συστηματική πολιτική.
Η παιδική ηλικία στην Παλαιστίνη δεν προστατεύεται. Στοχοποιείται.
Κάθε παιδί που συλλαμβάνεται, κάθε παιδί που φοβάται, κάθε παιδί που μεγαλώνει μέσα στον τρόμο, είναι μια κραυγή που δεν πρέπει να αγνοηθεί.
Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε αυτή την εικόνα.
Δεν μπορούμε να τη θεωρήσουμε «κανονικότητα».
Τα παιδιά αξίζουν ζωή, όχι φυλακή.
Αξίζουν ασφάλεια, όχι φόβο.
Αξίζουν μέλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου