Γιατί οἱ πάντες λένε «λίζινγκ» κι ὄχι «μίσθωση» ; Εἶναι τόσο δυσμνημόνευτη, πιά, ἡ ἑλληνικὴ λέξη ;
Ἔχουμε πήξει σὲ πιθηκώδεις ἐθνικιστικὲς ἰαχὲς καὶ δὲν ἔχει βρεθεῖ ἕνας νὰ ἀπαιτήσει τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ Ἄρθρου 107 τοῦ Συντάγματος τῆς Ἑλλάδας, τὸ ὁποῖον καταργήθηκε τὸ 1975.
Τὸ ὁποῖον τί ἀνέφερε ;
«Ἐπίσημος γλῶσσα τοῦ κράτους εἶναι ἐκείνη στὴν ὁποίαν συντάσσεται τὸ Πολίτευμα καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Νομοθεσίας τα κείμενα. Πᾶσα πρὸς παραφθορὰ αὐτῆς ἐπέμβαση ἀπαγορεύεται.»
Ἂν ὁ ἴδιος ἑλληνικὸς λαὸς δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν γλῶσσα του, ποιόν περιμένει νὰ τὸ κάνει ; Κι ἄν, ἀλήθεια, θέλει νὰ στηρίξει κάπου τὴν ὕπαρξή του, ὀφείλει, πρωτίστως, νὰ στηρίξει τὴν γλῶσσα του. Ἐκτὸς ἂν τοῦ ἀρέσει τὸ τωρινὸ φραγκολεβαντίνικο συνονθύλευμα. Φωνάζει ὁ ἑλληνικὸς λαὸς κατὰ τῶν Τούρκων, τῶν Σκοπιανῶν, τῶν Εὐρωπαίων, τῶν Ἀμερικανῶν, τῶν ἀλλοφύλων ποὺ γυροφέρνουν ἐκνόμως καὶ ὅλων, ἀλλὰ ὁ ἴδιος δὲν ἔχει πρόβλημα νὰ κακοποιεῖ τὴν γλῶσσα του. Τὸ πρόβλημα δὲν ξεκινᾶ ἀπὸ τοὺς ξένους, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν νοοτροπία μας. Γιατί ὁ ἴδιος ὁ λαὸς προτιμᾶ νὰ μιμεῖται, δουλικὰ, πρότυπα ἀντὶ νὰ παράγει πολιτισμό. Γαλλία καὶ Ῥωσία ἔχουν αὐστηρὲς πολιτικὲς γιὰ τὴν προστασία τῶν γλωσσῶν τους. Ἡ δὲ Σουηδία, προσφάτως, ἔδωσε ὡς προϋπόθεση γιὰ μόνιμη ἐγκατάσταση ὁποιουδήποτε στὴν χώρα τὴν γνώση τῆς Σουηδικῆς γλώσσας. Κι ὄχι, δὲν λέω νὰ μὴν μαθαίνουμε ξένες γλῶσσες. Τοὐναντίον. Ἀγαπῶ την εὐρύνοια καὶ τὸ οἰκουμενικὸ πνεῦμα. Ὅμως, ἀγαπῶ καὶ τὴν μητέρα μου.
Νοητικὴ μητέρα ὅλων μας εἶναι ἡ γλῶσσα.
Καὶ τὸ ἐρώτημα μένει:
Ἂν ὁ ἴδιος ἑλληνικὸς λαὸς δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν γλῶσσα του, ποιόν περιμένει νὰ τὸ κάνει ;
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0336GyprDNgB6ZJMLFUkv8GC7NQyxFG13ZkDKhdLX8v4daMyqqHZdbFJ8XMmZsW6B8l&id=61550337025368&__cft__[0]=AZb_gAX-71iQfPg_ZpbA78MlfFjfbF2mu27qaNcrwtE-bp5Z820cy3AceCnFoe2FL0iENB7nW9jgKW2ywh5pVvMMEiyY98TRGpClcwUNZH_etsy4x9VQOBGqqB3OX8JMtLY&__tn__=%2CO%2CP-R
