Η μαρτυρία μιας μητέρας από τη Γάζα: «Μου λείπει η λέξη “μαμά”»

 

Η μαρτυρία μιας μητέρας από τη Γάζα: «Μου λείπει η λέξη “μαμά”»

Στις 25 Ιουνίου 2026, στη Γενεύη, η Σαΐντα Άχμαντ Αμπού Όντεχ, 42 ετών, Παλαιστίνια από τη Γάζα και δασκάλα Αγγλικών στην UNRWA, μίλησε στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ για την εμπειρία της ως μητέρα μέσα στη γενοκτονία.

Η Σαΐντα ήταν μητέρα επτά παιδιών — δύο αγοριών και πέντε κοριτσιών. Το μεγαλύτερο ήταν 20 ετών και το μικρότερο μόλις τριών. Όταν έφυγε για λίγο από το σχολείο της UNRWA, όπου είχαν βρει καταφύγιο ο σύζυγος και τα παιδιά της, για να αναζητήσει βασικά τρόφιμα, άκουσε μια δυνατή έκρηξη.

Το σχολείο είχε χτυπηθεί.

«Με ρώτησαν να αναγνωρίσω τα νεκρά σώματα των παιδιών μου. Δεν ήταν στιγμή αναγνώρισης. Ήταν η στιγμή που ολόκληρος ο κόσμος μου κατέρρευσε μπροστά στα μάτια μου».

Η Σαΐντα κατάφερε να περισυλλέξει και να θάψει τα λείψανα των παιδιών της. Γι’ αυτό, όπως είπε, θεωρεί τον εαυτό της «τυχερή μητέρα στη Γάζα», καθώς αμέτρητες μητέρες εξακολουθούν να αναζητούν τα παιδιά τους κάτω από τα ερείπια.

Για τέσσερις μήνες έμεινε κλεισμένη σε μια αίθουσα, ανίκανη να μιλήσει. Είχε χάσει τον σύζυγο και τα επτά παιδιά της, ενώ ο αποκλεισμός και ο κατακερματισμός της Γάζας την είχαν απομακρύνει και από τη δική της μητέρα.

Μίλησε και για τις καθημερινές δοκιμασίες των μητέρων στη Γάζα:

«Δεν υπήρχε τίποτα για να μαγειρέψουν, τίποτα για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Φανταστείτε να μην μπορείτε να τα ταΐσετε και να τους λέτε ιστορίες μέχρι να κοιμηθούν, επειδή δεν έχετε τίποτα να τους δώσετε».

Οι μητέρες αναζητούσαν άγρια χόρτα για να επιβιώσουν. Τα παιδιά ζητούσαν μόνο «ένα τέταρτο από ένα καρβέλι ψωμί».

Η καταστροφή, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Σε νέα ισραηλινή επίθεση στη σκηνή της οικογένειας του αδελφού της, στη Ντέιρ αλ-Μπάλαχ, σκοτώθηκαν η σύζυγός του και τέσσερα από τα επτά παιδιά τους. Τα τρία παιδιά που επέζησαν υπέστησαν βαριές, μόνιμες αναπηρίες. Σήμερα, η Σαΐντα τα φροντίζει στην Ιορδανία, όπου λαμβάνουν ιατρική περίθαλψη: η δεκάχρονη ανιψιά της έχασε και τα δύο πόδια, η δεκαεξάχρονη το ένα μάτι και ο ανιψιός της έχασε οριστικά τη χρήση του χεριού του.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, η μητέρα της πέθανε από εγκεφαλικό, συντριμμένη από τις αλλεπάλληλες απώλειες.

«Μου λείπει κάθε στιγμή της καθημερινής ζωής. Μου λείπει η λέξη “μαμά”. Κανείς δεν με φωνάζει μαμά. Μου λείπουν οι φωνές τους, τα πρόσωπά τους, οι καβγάδες τους. Έχασα ολόκληρη τη ζωή μου».

Η μαρτυρία της Σαΐντα δείχνει πως η βία εναντίον των μητέρων δεν περιορίζεται στη δολοφονία των παιδιών τους. Περιλαμβάνει τον ξεριζωμό, την πείνα, την καταστροφή της υγειονομικής περίθαλψης, την ψυχική συντριβή και τη διάλυση κάθε συνθήκης που επιτρέπει σε μια οικογένεια να ζήσει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

Κλείνοντας, απηύθυνε έκκληση στον κόσμο:

«Η σιωπή του κόσμου είναι συνενοχή στη γενοκτονία που συνέβη στη Γάζα. Ο κόσμος πρέπει να δράσει και όχι να παρακολουθεί. Δεν είμαστε αριθμοί ούτε πρωτοσέλιδα. Δεν ζητάμε οίκτο. Ζητάμε δικαιοσύνη και ανθρωπιά. Ζητάμε την προστασία που αξίζει κάθε άνθρωπος».

 ⁃ Αλληλεγγύη στις μητέρες και στον λαό της Γάζας.

 ⁃ Καμία άλλη μητέρα να μη χρειαστεί να αναγνωρίσει το παιδί της μέσα στα ερείπια.

#Gaza #Palestine #FreePalestine #StopIsraeliAggression #PalestinianCommunityInGreece

https://www.facebook.com/PALESTINIANCOMMUNITYGR/posts/pfbid0w1D4X5ZyoSPAhc8Luw626e14fjWYZft9R6QqqcCythiDT7QMBdg538ztDdgaVTJvl?__cft__[0]=AZZCLCHytIfqphjo1xQJUnivrXTkMC6VKuShIYKQgcEFVWNR516lTs1nh5Fdxuw3-HjJUGdhePLmt22nldTW10m8kihWjTQ7rt01ebUlMwmZdpDcdpsR5fKYNgiKpXZF2zv-KGYJqDFTXmaYvyC-wWfGLinYvvesP38woJkv3TdGcKWJj5Ng3mqIA50lH0FhgjCfEBZ1NBQLewBs5b2PlFXhu8i-eCHqlbVTNVOz9AvQLg&__tn__=%2CO%2CP-y-R