Βέρμιο: Ένα βουνό που χάσαμε σιωπηλά

Δεν ξέρω αν αξίζει πια να μιλάμε για τις ανεμογεννήτριες στο Βέρμιο.Το έργο έγινε,οι δρόμοι ανοίχτηκαν και οι κορυφές σκάφτηκαν.

Το Βέρμιο δεν ήταν απλώς ένα βουνό.Ήταν η ανάσα της Νάουσας.Ήταν οι παιδικές μας αναμνήσεις,τα μονοπάτια που περπατήσαμε,τα δάση που μας φιλοξένησαν και οι κορυφές που μας έκαναν να νιώθουμε περήφανοι για τον τόπο μας.Ήταν το καταφύγιο των ανθρώπων της φύσης,των ορειβατών,των αθλητών,των κυνηγών,των οικογενειών που αναζητούσαν λίγες ώρες γαλήνης μακριά από την πόλη.Και όμως,όταν ήρθε η ώρα να το υπερασπιστούμε,η σιωπή ήταν πιο δυνατή από τις φωνές μας.

Μια μικρή ομάδα ανθρώπων αγωνίστηκε όσο μπορούσε.Με χρόνο,κόπο,χρήματα και αμέτρητες ώρες προσπάθειας.Όχι για κάποιο προσωπικό όφελος,αλλά γιατί πίστεψε ότι το Βέρμιο άξιζε να προστατευτεί.Ότι οι επόμενες γενιές έπρεπε να το παραλάβουν όπως το παραλάβαμε κι εμείς.Δυστυχώς μείναμε λίγοι.Οι σύλλογοι που θα περίμενε κανείς να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή έμειναν σιωπηλοί.Ορειβατικοί σύλλογοι,αθλητικοί σύλλογοι,κυνηγετικές οργανώσεις,φορείς και πολίτες που τόσα χρόνια απολάμβαναν το βουνό,δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.Και η κοινωνία της Νάουσας,στην πλειοψηφία της,παρακολούθησε αδιάφορα την μεγαλύτερη αλλοίωση που έχει υποστεί ποτέ ο φυσικός πλούτος της περιοχής.Οι δρόμοι που χαράχτηκαν,οι εκσκαφές,τα κομμένα αλπικά λιβάδια και η βιομηχανική εικόνα που εγκαταστάθηκε κατά μήκος ολόκληρης σχεδόν της οροσειράς του Βερμίου,είναι εδώ για να μας θυμίζουν ότι κάποια πράγματα όταν χαθούν,δεν επιστρέφουν ποτέ.Το πιο θλιβερό όμως δεν είναι μόνο η αλλοίωση του τοπίου.Είναι ότι χάσαμε την ευκαιρία να αποδείξουμε πως αγαπάμε πραγματικά τον τόπο μας.Κάποτε θα μας ρωτήσουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας γιατί αφήσαμε να συμβεί αυτό.Γιατί δεν αντιδράσαμε όταν άλλαζε για πάντα το πρόσωπο του βουνού.Και τότε δεν θα μπορούμε να πούμε ότι δεν γνωρίζαμε,δεν θα μπορούμε να πούμε ότι δεν βλέπαμε.Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι απλώς δεν κάναμε αρκετά.Το Βέρμιο ήταν η κληρονομιά μας και σήμερα είναι η υπενθύμιση ότι η αδιαφορία μπορεί να καταστρέψει όσα ούτε ο χρόνος δεν κατάφερε να καταστρέψει.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα από όλα.

https://www.facebook.com/la.lucha.sigue.4/posts/pfbid02uMi41Sq7avMPFFpbBKU9fRMV5oUqdij7aBK4eh9v3huS3ZG5bJNjH5c5Y8W5wDYMl?__cft__[0]=AZZLF-LHNkK9BAJhOHS-w__h1529X9havYUyKETbElJipF9zQ-DSqnpMuN0XaUWSlWRAdJN-chvB3nP5w9Uz7ObzDuYqyXB1K69ayqNrnFYb6jo337LOnrsk-74w1N6OYNJXWzdQc8NcmwCTp1VUzkJJpvPFj4pLbyqPw1yBkeFNcQ&__cft__[1]=AZYiBHXI63uaH00OKy98cIrehS25VJDA45eDkkYzSgxzjG5VZlNIQ2oitNPKgwS24GlCse6owSjUiT4hOkriep4QjFNr_hbjzavfhWbvT_aidu3HPStLyBr8LV0f7TkVXZvImcMzyGcc2YXFat4W4DdyzIDBsSu66Kpd9quQMGuHQg&__tn__=%2CO%2CP-y-R