Τι είδους καραγκιοζιλίκι είναι η Eurovision, κρατικά και μιντιακά επιδοτούμενο, είναι γνωστό. Δεν θα ασχολούμασταν με αυτή τη γελοιότητα αν..
Τι είδους καραγκιοζιλίκι είναι η Eurovision, κρατικά και μιντιακά επιδοτούμενο, είναι γνωστό. Δεν θα ασχολούμασταν με αυτή τη γελοιότητα αν η αγοραία «φιλοσοφία» δεν ερχόταν να μας… αποστομώσει: «Μα τι πρόβλημα έχετε, δεν βλέπετε πόσο τηλεθέαση έχει η Εurovision;».
Σημειώνουμε – όχι προς αυτά τα ανόητα ανθρωπάκια, αυτά έτσι κι αλλιώς δεν θα καταλάβουν – ότι αν η αξία ενός προϊόντος, πολύ περισσότερο πνευματικού, μετριέται μονοσήμαντα με βάση τις πωλήσεις και τις τηλεθεάσεις, τότε ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών, με τις περισσότερες πωλήσεις, θα είχε μεγαλύτερη λογοτεχνική αξία από τα Ομηρικά Έπη, με τις λιγότερες πωλήσεις.
Επιπλέον οι πωλητές σανού, βλακείας και υποκουλτούρας, γνωρίζουν εξίσου καλά με εμάς, ότι αν τον άνθρωπο τον κατευθύνεις να του αρέσει να βλέπει λιοντάρια να τρώνε ανθρώπους ή ανθρώπους να δολοφονούν και να σκοτώνουν ανθρώπους, τότε θα τρέχει στα Κολοσσαία.
Πάμε, τώρα, να θυμηθούμε την “καταγωγή” αυτού του γελοίου καρναβαλιού όπου όσο πιο πομπώδης είναι ο κάθε λογής φραμπαλάς που το χαρακτηρίζει κατ’ έτος, τόσο περισσότερο έχει ανάγκη να εμφανίζεται σαν ένα, τάχα μου “no politica”, τάχα μου “μουσικό σόου”.
Η Eurovision – πράγμα το οποίο “ξεχνούν” οι μεταφέροντες και την πιο βλακώδη πληροφορία για τα καθέκαστα της διοργάνωσης – γεννήθηκε ως ιδέα του ΝΑΤΟ (!), στο πλαίσιο των εναλλακτικών τρόπων που αναζητούσε η ιμπεριαλιστική συμμαχία στα μέσα της δεκαετίας του 1950 για να προωθήσει τη λεγόμενη «ήπια ισχύ» (διαβάστε αναλυτικά εδώ- από 902.gr).
Αυτό προκύπτει από έγγραφα του ΝΑΤΟ, που αποχαρακτηρίστηκαν το 2015 και περιγράφουν ως εξής τη δημιουργία της Eurovision:
Στις 28/1/1955 συναντήθηκαν στο Παρίσι τα μέλη της «Επιτροπής του ΝΑΤΟ για τον Πολιτισμό και τη δημόσια πληροφόρηση» με τον διευθυντή της Γαλλικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης, στον οποίο παρέδωσαν μια έκθεση για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού φεστιβάλ που θα ονομαζόταν Eurovision. Στο πρότζεκτ αυτό είχε ήδη εμπλακεί το BBC.
Ετσι κάπως φτάσαμε, για παράδειγμα, στο 2016, όταν η Eurovision ξέπλενε τους ναζί της Ουκρανίας, δίνοντας την πρώτη θέση σε ένα ουκρανικό “τραγούδι” – ύμνο στους συνεργάτες των ναζί στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κάπως έτσι φτάσαμε το 2024 οι διοργανωτές να χρησιμοποιούν τεχνητά ηχητικά εφέ δήθεν χειροκροτημάτων για να “σκεπάσουν” τις αποδοκιμασίες και τα γιουχαρίσματα στην εμφάνιση του Ισραήλ, το οποίο συνεχίζεται να γίνεται δεκτό στην Eurovision παρά την γενοκτονία στη Γάζα, την ίδια Eurovision που έχει αποβάλλει την Ρωσία μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Κάπως έτσι έχουμε φτάσει στις καταγγελίες για το πως το Ισραήλ αγόρασε πέρσι την 2η θέση στην Eurovision.
Κάπως έτσι φτάσαμε το 2022 να πανηγυρίζει μέχρι και ο αναπληρωτής γραμματέας του ΝΑΤΟ για την νίκη και τότε – λίγο μετά την έναρξη του πολέμου – της Ουκρανίας.
Και κάπως έτσι έχουμε φτάσει στο σήμερα, όπου το “ξέπλυμα” της πολιτικής των δολοφόνων συντελείται “μετά μουσικής”, με 5 χώρες (στις οποίες δεν συμμετέχει η Ελλάδα του Μητσοτάκη και των λοιπών ΝΑΤΟ-σιωνιστών τσολιάδων) και άνω των 1.000 καλλιτεχνών να καταγγέλλουν το πλυντήριο και να καλούν σε μποικοτάζ της Eurovision, λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ στον διαγωνισμό για τρίτη χρονιά, παρά τη γενοκτονία στη Γάζα.
Σήμερα που και πάλι η εμφάνιση των εκπροσώπων του Ισραήλ στη σκηνή ξεσήκωσε θύελλα αποδοκιμασιών και που η Διεθνής Αμνηστία κατηγορεί την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ότι «πρόδωσε την ανθρωπιά» επιτρέποντας στο Ισραήλ να συμμετέχει, ξανά, στον διαγωνισμό.
Πέρα, λοιπόν, από μια αποβλακωτική φιέστα της βιομηχανίας του θεάματος, διαποτισμένη από την «κουλτούρα» του ατομικού δικαιωματισμού, από τη σκηνή της οποίας παρελαύνουν κάθε χρόνο αμφιλεγόμενης – τουλάχιστον – καλλιτεχνικής και αισθητικής αξίας διαγωνιζόμενοι, η… απολίτικη Eurovision ανέκαθεν ήταν μέρος πολιτικών και γεωπολιτικών παιχνιδιών.
Οπότε, αν φέτος αποφάσιζαν εκτός από την μουσική να αλλάξουν τα φώτα και στον χάρτη, και να εντάξουν στην Ευρώπη τις… ΗΠΑ, όπως το έχουν κάνει με το Ισραήλ, ο νικητής – μην έχετε καμία αμφιβολία – θα ήταν ο… Τραμπ.
