Σαν σήμερα, πριν από 19 χρόνια, η Πάρνηθα έζησε μία από τις πιο εφιαλτικές στιγμές της ιστορίας της.
Στις 28 Ιουνίου 2007, μια μεγάλη πυρκαγιά εξαπλώθηκε με τρομακτική ταχύτητα στον ορεινό όγκο και έκαψε χιλιάδες στρέμματα δάσους. Οι φλόγες ήταν ορατές από ολόκληρη σχεδόν την Αττική και οι εικόνες του βουνού που καιγόταν χαράχτηκαν για πάντα στη μνήμη όσων τις έζησαν.
Δεν χάθηκαν μόνο δέντρα.
Χάθηκαν πολύτιμοι οικότοποι, καταφύγια άγριας ζωής και ένα μεγάλο μέρος του μοναδικού ελατοδάσους της Πάρνηθας. Ζώα εγκλωβίστηκαν στις φλόγες, το έδαφος έμεινε εκτεθειμένο στη διάβρωση και ο φυσικός πνεύμονας της Αττικής δέχθηκε ένα πλήγμα, οι συνέπειες του οποίου παραμένουν ορατές μέχρι σήμερα.
Μετά την καταστροφή ξεκίνησαν έργα προστασίας του εδάφους, κατασκευάστηκαν κορμοδέματα και αντιδιαβρωτικά έργα, ενώ οργανώθηκαν προσπάθειες αναδάσωσης. Το δασικό φυτώριο της Αγίας Τριάδας αποτέλεσε ένα σημαντικό εργαλείο για την παραγωγή φυταρίων, τα οποία θα χρησιμοποιούνταν στην αποκατάσταση του καμένου ελατοδάσους.
Δυστυχώς, η προσπάθεια αυτή δεν είχε τη συνέχεια που απαιτούσε το μέγεθος της καταστροφής.
Το φυτώριο εγκαταλείφθηκε και για μεγάλο χρονικό διάστημα έμεινε ανενεργό, δημιουργώντας ένα σοβαρό κενό στις αναδασώσεις. Ακολούθησαν χρόνια ολιγωρίας, αποσπασματικών ενεργειών και έλλειψης ενός σταθερού, μακροχρόνιου σχεδιασμού για την αποκατάσταση του βουνού.
Στη φύση, όμως, ο χρόνος που χάνεται δεν αναπληρώνεται εύκολα.
Η κεφαλληνιακή ελάτη δεν αναγεννάται μετά τη φωτιά με την ίδια ευκολία που αναγεννώνται άλλα είδη. Η αποκατάσταση του ελατοδάσους απαιτεί επιστημονικό σχεδιασμό, παραγωγή κατάλληλου φυτευτικού υλικού, συστηματικές φυτεύσεις και διαρκή παρακολούθηση για πολλές δεκαετίες.
Δεν αρκεί να φυτεύουμε ένα δέντρο και να θεωρούμε ότι η δουλειά τελείωσε. Κάθε αναδάσωση χρειάζεται φροντίδα, προστασία και έλεγχο. Πρέπει να παρακολουθείται η επιβίωση των νεαρών φυτών, πότισμα, φροντίδα, να αντικαθίστανται όσα δεν επιβιώνουν και να προστατεύονται οι εκτάσεις από νέες πυρκαγιές, παράνομες δραστηριότητες και άλλες ανθρώπινες παρεμβάσεις.
Για να γίνουν όλα αυτά, απαιτείται συνεχής παρουσία και ουσιαστική επιτήρηση από το Δασαρχείο Πάρνηθας.
Το Δασαρχείο έχει την ευθύνη μιας τεράστιας και ιδιαίτερα ευαίσθητης δασικής περιοχής. Παρ' όλα αυτά, η υποστελέχωσή του αποτελεί εδώ και χρόνια ένα σοβαρό πρόβλημα. Οι λιγοστοί εργαζόμενοι καλούνται να επιτηρούν μεγάλες εκτάσεις, να προστατεύουν τον Εθνικό Δρυμό, να ελέγχουν παράνομες δραστηριότητες και να παρακολουθούν τα έργα αποκατάστασης με περιορισμένο προσωπικό και μέσα.
Η πολιτεία οφείλει να ενισχύσει ουσιαστικά το Δασαρχείο με δασολόγους, δασοπόνους, δασοφύλακες, δασεργάτες, σύγχρονο εξοπλισμό και σταθερή χρηματοδότηση.
Οι εθελοντές μπορούμε να στεκόμαστε δίπλα στις αρμόδιες υπηρεσίες. Μπορούμε να συμμετέχουμε στις πυροφυλάξεις, να παρατηρούμε, να ενημερώνουμε άμεσα για κάθε ύποπτο καπνό και να βοηθάμε στις δράσεις προστασίας και αποκατάστασης.
Δεν μπορούμε, όμως, και δεν πρέπει να υποκαθιστούμε το κράτος.
Η προστασία ενός Εθνικού Δρυμού δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην αυταπάρνηση λίγων υπαλλήλων και στην προσφορά των εθελοντών. Απαιτεί οργάνωση, πρόληψη, επιστημονική γνώση, επαρκή στελέχωση και σταθερή παρουσία στο πεδίο.
Δεκαεννέα χρόνια μετά, η Πάρνηθα προσπαθεί ακόμη να επουλώσει τις πληγές της. Σε αρκετά σημεία η φύση επιστρέφει, αλλά το βουνό δεν είναι πια το ίδιο. Οι επόμενες πυρκαγιές δημιούργησαν νέες πληγές και απέδειξαν ότι το οικοσύστημα παραμένει εξαιρετικά ευάλωτο.
Η 28η Ιουνίου δεν πρέπει να είναι μόνο μια ημέρα θλίψης και μνήμης.
Πρέπει να είναι μια ημέρα ευθύνης.
Να μας θυμίζει ότι ένα δάσος που χρειάστηκε αιώνες για να δημιουργηθεί μπορεί να χαθεί μέσα σε λίγες ώρες. Να μας θυμίζει ότι η πρόληψη είναι σημαντικότερη από την κατάσβεση και ότι η αποκατάσταση απαιτεί συνέπεια, συνέχεια και υπομονή.
Η Εθελοντική Δράση Πάρνηθας τιμά τη μνήμη εκείνης της ημέρας με παρουσία και δράση. Με πυροφυλάξεις, ενημέρωση, εκπαίδευση, ευαισθητοποίηση και συνεργασία με όσους πραγματικά ενδιαφέρονται για την προστασία του βουνού.
Για εμάς η Πάρνηθα δεν είναι απλώς ένα βουνό.
Είναι η ιστορία μας, το φυσικό μας καταφύγιο, το σπίτι της άγριας ζωής και ένας πολύτιμος πνεύμονας ζωής για ολόκληρη την Αττική.
Δεν ξεχνάμε τη μεγάλη φωτιά της 28ης Ιουνίου 2007.
Θυμόμαστε, επαγρυπνούμε και προστατεύουμε.
Γιατί η Πάρνηθα μάς χρειάζεται όλους.
https://www.facebook.com/groups/1073148417387653/?multi_permalinks=1806236017412219&hoisted_section_header_type=recently_seen&__cft__[0]=AZaN_pODR1mcIBYNdwANnVEz0PINg4T-2fT2ZxHKmnQgcIEj8-Ab4iAltoT8YQO5oVDPgUoeSHe1K3x83IwOIzCpinLpLoBEBIC_SqGEKcwhlexynP31mNJdPnzbmwUg0bcb6IHybROCA_u6Gq1schCyx-SjkCzH8zwV3GUQJcF7G0ndrHRgdl-vOE0GMo3NCGdKt6iDQUmJwXmjQ_o0fgNjELsz9yf9hhkQs-W-Qt1Cvg&__cft__[1]=AZY6b1Cp9o-bnPz6K1XHShO9SRn7zdnQTx-NAhLU78nxhN0GM2CHMy4U8tsCuMQXQiuASxsrrFuoS9zzHpae87rBcTvqaLnQONDhJYPw2IT3y9gOmZGnTCVoM27-zmCgFAvKdPaPEEyHsHva3zqNGdKMI6JJC_e1BBMI39LpuTnPuk0a9xVWjoHVCt1fNOq_X0pJoMOMZvEfp2nolkNqj8ua&__tn__=%2CO%2CP-y-R
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου