Περὶ μερακίου...

 Περὶ μερακίου...

Ἂν καὶ ἡ λέξη «μεράκι», ἐτυμολογικά, ἔρχεται ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ τουρκική « مراق » («μεράκ», ποὺ εἶναι ἡ περιέργεια, τὸ πάθος, ἡ ἐμμονὴ ἢ ἡ μονομανία), ἡ ὁποία, σειριακῶς, ἔρχεται ἀπὸ τὴν ἀραβική « راق » («ῥάκ», ποὺ σημαίνει νὰ εἶναι κάποιος ἀγνός, εὐγενικός, διαμπερὴς ἢ ἀψεγάδιαστος), εἶναι ἐντυπωσιακὴ ἡ σημασιολογικὴ σύνδεση μὲ τὴν γνωστὴ λέξη «μέριμνα» καὶ μὲ τὸ ἀρχαιοελληνικὸ ῥῆμα «ἱμείρω» (δηλαδή, ἡ σφοδρὴ ἐπιθυμία γιὰ κάποιον ἢ γιὰ κάτι, ἡ λαχτάρα, ὁ πόθος - ἐξ οὗ καὶ ὁ ἵμερος).

Ἐτυμολογικά, θεωρῶ ἐξαιρετικὰ ἀπίθανη καὶ φαντασιακὴ οἱαδήποτε συγγένεια μὲ κάποια ἀπὸ τὶς δύο ἑλληνικὲς λέξεις, πλήν, ὅμως, ἐντυπωσιακὴ ἡ ὁμοιότητα.

Εἶναι ἀδιαμφισβήτητη ἡ πολιτιστικὴ ἀλληλεπίδραση μεταξύ των Μινωϊτῶν, τῶν Μυκηναίων καὶ τῶν λαῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Ἄλλωστε, καὶ οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἶχαν λεξιλογικὰ δάνεια ἀπὸ διάφορες γλῶσσες, τὰ ὁποῖα ἔμειναν (ὁ «παράδεισος» περσικός, ὁ «βάτος» μᾶλλον ἑβραϊκός, τὸ «βιβλίο» φοινικικό, ὁ «κώδικας» λατινικός, ὁ «βάρδος» κέλτικος, ἡ «ζάχαρη» σανσκριτικὴ καὶ δὲν ἔχουμε τελειωμό). Πέραν τοῦ μερακίου, τὸ ζήτημα, δὲν εἶναι ἡ ὕπαρξη ξένων λέξεων, καθὼς οἱ λαοὶ ἀνταλλάσσουν στοιχεῖα, ἀλλὰ τὸ πόσον ἱκανοὶ εἶναι οἱ ὁμιλητὲς μίας γλώσσας (ἐν προκειμένῳ, τῆς Ἑλληνικῆς) νὰ τὶς ἀφομοιώνουν στὸ φωνολογικό τους σύστημα, ἂν αὐτὲς δὲν ἐφικνοῦνται νὰ μεταφρασθοῦν.

Ὅσον ἀφορᾶ τὸ «μεράκι», δὲν γνωρίζω ἂν ἡ ἐπιστήμη θὰ ἀναθεωρήσει κάτι στὸ μέλλον. Ἐν τούτοις, οἱ λαοὶ ἀνταλλάσουν εἰωθότες, ἤθη, ἐκφράσεις, τρόφιμα, μουσικὴ, ἀκόμη καὶ συναισθήματα! Ἂν ἐπρόκειτο γιὰ ἁπλῆ σύμπτωση, ἀπὸ τὴν ἄλλη, κι αὐτὸ ἀρκούντως ἐντυπωσιακὸ τὸ βρίσκω.

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0rY8uqUbdB88q561spumTpQTGcUSc19BaNK95eAmono4tMCKcGoTiRhkwL7q2QgQbl&id=61550337025368&__cft__[0]=AZZUS4AviYVxTWwsJfT3wsdAbIG82eYv8B6kYo7oUKwyn6nqD8zVuz2usynQyZIIl713XhU_HXfkf9duo1KOuKLwuRc901ubj60spDHTVkHpmz1HKBf0Wscw4PVGX_n0adU&__cft__[1]=AZay0dTJYQoH_B-Hkaky49h9I7meNSjDGPizXWTtxWQYTq64WK0s9VbZ1lHwgJJ0H6QuGvsL7a-keLFXdSL77zAY7DYivmf_NSKDHvnsKVGdLyfYUGVRMJnJ9iCjeHn8MLs&__tn__=%2CO%2CP-R