χρονοκλασμός

 χρονοκλασμός [ἀρσ.] > (λόγιο ἐνδογενὲς δάνειο ἀπὸ τὴν ἀγγλικὴ chronoclasm)

> χρόνος + κλάω (σπάζω, θραύω, ἀποκόπτω, κόβω σὲ κομμάτια) + -ασμός

• Ἡ σκόπιμη καταστροφὴ ῥολογιῶν καὶ ἄλλων ἀντικειμένων σχετικῶν μὲ τὸν χρόνο.

• (πολιτικὴ) Ἡ ἐπιθυμία νὰ συντριβεῖ ἡ κυρίαρχη αἴσθηση τοῦ χρόνου, λόγῳ μιᾶς σύγκρουσης σχετικὰ μὲ τὴν καθήλωση τοῦ γραμμικοῦ χρόνου σὲ μιὰ κοινότητα.

• Μιὰ παροδικὴ κατάσταση πνευματικῆς σύγχυσης καὶ κόπωσης, ἡ ὁποία ὀφείλεται στὸ ὅτι κάποιος ἔχει χάσει τὴν αἴσθηση τοῦ χρόνου.

• (ἐπιστημονικὴ φαντασία) Μιὰ παρέμβαση στὴν πορεία τῆς Ἱστορίας ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὸ ταξίδι στὸν χρόνο.

Παράγωγες:

• χρονοκλάστης

• χρονοκλασία

• χρονοκλαστικός

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0Ma61voKphYeYt1kScktx5BiNieb3Vdaj5vvWtVfEfpSCJSEWHC3euRNqj3WLyRSql&id=61550337025368&__cft__[0]=AZhGq-akiSO79_AeP54IWbvvARty4KMxKI4b3xsJjIVNj4U6Zf6EFQM70YmmmodddUGhrWNg15VkrGtskZscKfJw06eeK9wrYChXRbDvGyqjFp7V733dpn-eD7inCN4JC5ObWsHqM7u8RYw&__tn__=%2CO%2CP-R