Μία από τις πιο καταστροφικές διαδικασίες που προωθεί ο σιωνισμός είναι η οικολογική καταστροφή. Υπό την αποικιοκρατική ιδεολογία της «ανθισμένης ερήμου», το Ισραήλ μετέτρεψε ερημικές περιοχές σε γεωργικές εκτάσεις, μέσω τεχνολογιών εξοικονόμησης νερού (για παράδειγμα, με στάγδην άρδευση) και της δυνατότητας αφαλάτωσης θαλασσινού νερού — μια τεχνολογία που το Ισραήλ εξάγει επίσης.
Η αφαλάτωση του θαλασσινού νερού δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι πρόκειται για μια ανεξάντλητη φυσική πηγή, επιτρέποντας στο Ισραήλ να ζει σαν να μην υπάρχει εκεί έρημος ή όριο. Αυτή είναι επίσης η ψευδαίσθηση πάνω στην οποία βασίζεται το επιχειρηματικό μοντέλο των κρατών του Κόλπου:
διαθέτουν πολύ πετρέλαιο, αλλά τους λείπει το νερό, και μέσω των εμπορικών ανταλλαγών ζούσαν σαν να τα είχαν όλα. Όταν κλείσει το Στενό του Ορμούζ και δεν μπορούν πλέον να πραγματοποιούν εισαγωγές λαχανικών και φρούτων, η ψευδαίσθηση καταρρέει.
Αυτό συνέβη και στο Ισραήλ την περασμένη εβδομάδα, όταν το Ισραήλ αναγκάστηκε να θέσει εκτός λειτουργίας πέντε από τις επτά μονάδες αφαλάτωσης που παρέχουν το ένα τρίτο της κατανάλωσης νερού των κατοίκων της χώρας, οι οποίοι απολαμβάνουν λίγο-πολύ το καλοκαίρι, ενώ συνεχίζουν να βομβαρδίζουν τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τον Λίβανο και τη Συρία.
Οι μονάδες αφαλάτωσης λειτουργούν ασκώντας πίεση στο αλμυρό θαλασσινό νερό και προκαλώντας αντίστροφη όσμωση, δηλαδή την απομάκρυνση των σωματιδίων αλατιού από το νερό και τη μετατροπή του σε μη αλμυρό νερό.
Το Ισραήλ χρειάζεται αυτές τις ποσότητες νερού επειδή έχει καταναλώσει τόσο πολύ νερό για τη γεωργία του, ώστε ο υδροφόρος ορίζοντας και η μοναδική του μεγάλη δεξαμενή γλυκού νερού — η Θάλασσα της Γαλιλαίας — βρίσκονται σε εξαιρετικά εξαντλημένη κατάσταση.
Οι μονάδες αφαλάτωσης είναι μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις με πληθώρα συστημάτων φιλτραρίσματος και καθαρισμού, τα οποία είναι εξαιρετικά ευαίσθητα σε οποιαδήποτε περιβαλλοντική μεταβολή. Η υψηλή συγκέντρωση φυκιών και η θολότητα του νερού μπορούν να προκαλέσουν ζημιές στις μεμβράνες όπου πραγματοποιείται η διαδικασία της αντίστροφης όσμωσης. Οι ζημιές στις μεμβράνες μπορούν να θέσουν τις εγκαταστάσεις εκτός λειτουργίας για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Στο παρελθόν, μεμονωμένες μονάδες αφαλάτωσης στο Ισραήλ είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας λόγω προβλημάτων ρύπανσης ή θολότητας του νερού, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ θέτει πέντε μονάδες εκτός λειτουργίας ταυτόχρονα. Ο λόγος για τη διακοπή είναι η θολότητα του θαλασσινού νερού, ως αποτέλεσμα της μαζικής ανάπτυξης μικροσκοπικών θαλάσσιων φυκιών, τα οποία μπορούν να περάσουν μέσα από τις μεμβράνες των εγκαταστάσεων. Το θαλασσινό νερό της Μεσογείου, από την περιοχή μέχρι την ακτογραμμή νότια της Χάιφα, είναι εξαιρετικά θολό εξαιτίας αυτών των φυκιών.
Η ανάλυση που πραγματοποιήθηκε από την εταιρεία Satelize δείχνει ότι η έξαρση των φυκιών ξεκίνησε τον περασμένο μήνα στο Δέλτα του Νείλου και από εκεί μεταφέρθηκε προς τα ανατολικά από τα θαλάσσια ρεύματα, μέσω της λίμνης Μπαρνταουίλ και στη συνέχεια προς τα βόρεια, προς τις ακτές της Λωρίδας της Γάζας και του Ισραήλ. Διάφοροι επιστήμονες επισήμαναν ότι υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που ενδέχεται να ενίσχυσαν την έξαρση των φυκιών, μεταξύ αυτών και θρεπτικά συστατικά που διοχετεύθηκαν στη θάλασσα. Πηγή τους είναι τα λύματα από τη Γάζα, τα οποία τώρα καταλήγουν στη θάλασσα, αφού το Ισραήλ κατέστρεψε το σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης στη Γάζα, καθώς και όλοι οι βομβαρδισμοί που έχει πραγματοποιήσει το Ισραήλ.
Ο δρ. Avner Gross, ερευνητής του κλίματος στο Πανεπιστήμιο Μπεν-Γκουριόν στην Μπερ Σεβά (Μπιρ Ας-Σαμπά), ο οποίος μεταξύ άλλων μελετά την επίδραση των καταιγίδων σκόνης στην παροχή θρεπτικών συστατικών στους ωκεανούς, αναφέρεται στις τεράστιες ποσότητες σκόνης που προέρχονται από την τεράστια καταστροφή που έχει προκαλέσει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας και υποστηρίζει ότι αυτή θα μπορούσε να αποτελεί μία πιθανή εξήγηση για την έξαρση των φυκιών.
«Τα φύκια χρειάζονται τρία πράγματα: ζεστό νερό, και αυτό υπάρχει τον Αύγουστο, ιδιαίτερα δεδομένης της τάσης αύξησης της θερμοκρασίας· ηλιακή ακτινοβολία, η οποία υπάρχει σε αφθονία· και κάτι για να τραφούν», λέει. «Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να σκεφτούμε ένα σμήνος ακρίδων που έρχεται από την Αίγυπτο — αν καθ’ οδόν δεν βρει χωράφια με σιτάρι, πεθαίνει. Η Μεσόγειος Θάλασσα είναι φτωχή σε θρεπτικά συστατικά. Για να δημιουργηθεί μια τόσο außergewöhnτική έξαρση, χρειαζόμαστε μια μεταβλητή που δεν υπήρχε προηγουμένως.
Βλέπουμε ότι τον Αύγουστο υπήρξε μια καταιγίδα στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Τα φύκια, τα οποία βρίσκονται τακτικά στις εκβολές του Δέλτα του Νείλου, άρχισαν να κινούνται προς τα βόρεια ακόμη και πριν από αυτήν. Εξετάσαμε τις ποσότητες λυμάτων στη Γάζα — περίπου 55.000 κυβικά μέτρα την ημέρα, σύμφωνα με όσα δημοσίευσε η υπηρεσία αποχέτευσης στη Γάζα. Σύμφωνα με έναν πρώτο υπολογισμό, πρόκειται για ποσότητα που θα μπορούσε να υποστηρίξει περίπου το 20% της βιομάζας που παρατηρήσαμε. Αυτό σημαίνει ότι τα λύματα ενίσχυσαν την έξαρση, αλλά δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας.
Προτείνω μια ακόμη πηγή που χρησίμευσε ως τροφή για τα φύκια, και αυτή είναι η σκόνη του πολέμου. Όταν υπάρχει μια καταιγίδα σκόνης από την έρημο, παρατηρούμε έξαρση των φυκιών λόγω των θρεπτικών συστατικών που μεταφέρει στο νερό».
Στη Λωρίδα της Γάζας υπάρχει εδώ και τρία χρόνια μια τεράστια και διαρκής καταιγίδα σκόνης, αποτέλεσμα όλων των βομβαρδισμών, της καταστροφής, της στάχτης και της σκόνης που έχουν δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας.
Σύμφωνα με το Δορυφορικό Κέντρο των Ηνωμένων Εθνών, ο ισραηλινός στρατός έχει καταστρέψει ή προκαλέσει σοβαρές ζημιές περίπου στο 81% όλων των κτιρίων στη Λωρίδα της Γάζας. Πρόκειται για περισσότερα από 123.000 κτίρια που έχουν καταστραφεί ολοσχερώς και περίπου 50.000 κτίρια που έχουν υποστεί ζημιές. Σε αυτά προστίθεται η συντριπτική πλειονότητα των δρόμων και των υποδομών.
Ο καθηγητής Eyal Weizman, ιδρυτής του Forensic Architecture, είχε μιλήσει στο παρελθόν για την τεράστια βλάβη που προκαλεί η σκόνη από οικοδομικά υλικά, η οποία απελευθερώνεται κατά τους βομβαρδισμούς και καθιστά το έδαφος άγονο για τα επόμενα εκατό χρόνια.
Σύμφωνα με την εκτίμηση του Gross, η σκόνη που σηκώθηκε από την τεράστια καταστροφή παρασύρθηκε ή μεταφέρθηκε από τον άνεμο στη θάλασσα και κατακάθισε εκεί. Στα τέλη Αυγούστου, η ασυνήθιστη καταιγίδα ανατάραξε το νερό και έφερε στην επιφάνεια ορυκτά από τον πυθμένα της θάλασσας, τα οποία αποτέλεσαν πηγή τροφής για τα φύκια. «Ένα κτίριο είναι, τελικά, θρυμματισμένος βράχος, και στον θρυμματισμένο βράχο υπάρχουν ορυκτά· στα εκρηκτικά υπάρχει φώσφορος και άζωτο, και αυτά είναι επίσης θρεπτικά συστατικά για τα φύκια», λέει ο Gross, τονίζοντας, όπως κάθε σοβαρός επιστήμονας, ότι απαιτείται ακόμη εκτεταμένη έρευνα για να εξεταστεί η έκταση της επίδρασης της σκόνης και της καταστροφής στα φύκια.
Τώρα, οι Ισραηλινοί επιστήμονες ίσως μπορέσουν να υποβάλουν αιτήσεις για ερευνητική χρηματοδότηση, προκειμένου να μελετήσουν τις συνέπειες της καταστροφής που προκάλεσαν τα μέλη των οικογενειών τους και η οποία καταστρέφει συστηματικά ολόκληρη την περιοχή. Σε αντίθεση με τους Παλαιστίνιους, το Ισραήλ δεν μπορεί να εμποδίσει με τείχη και φράχτες τα φύκια, τη σκόνη, τις τοξικές ουσίες στον αέρα και τους αρουραίους που εξελίσσονται σε μάστιγα στη Λωρίδα της Γάζας. Όλα αυτά, στο τέλος, φτάνουν και στο Τελ Αβίβ.
Σύνδεσμοι με εικόνες και βίντεο στα σχόλια.
Στην εικόνα:
Συγκέντρωση χλωροφύλλης (δείκτης της εξάπλωσης των φυκιών) στα ανοικτά των ακτών του Ισραήλ, όπως καταγράφηκε χθες. Κόκκινο – πολύ υψηλή συγκέντρωση· μπλε-ιώδες – χαμηλή συγκέντρωση.
Φωτογραφία: Δορυφορικό σύστημα Sentinel-3.
Μετάφραση από τα γερμανικά
https://www.facebook.com/giorgospallis2/posts/pfbid02dNuH4Kwx465XW9rCrkSV8P86ahLhDLoZsmA4f4bxPkzhMMoiqxH1af22LhbyRvtHl?__cft__[0]=AZhp-rneFIMLuuhdM_dd8ue66AVpFQLaiY8PuwzOPTU-z4TDUoeCdRqfzDfnttDE_CrmuLfVukqOFWKZSqShOSuyBmhp9rM7zg4uPPvpyXxaMz7aIEZwi7THHjVFbJFEfVgPnJ2VdiqhFZigk5BakcD_WjPaGYgKy7M4lZ3Y3UjEsz-6sxsG9VcaMlWXXjd8i5bmG8B1wIWxtX5ODVQ-sfRp5Q36&__tn__=%2CO%2CP-y-y-R
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου