Φόντο πένθους...

 Τα καρντάσια είναι καλό πράγμα. Λέξη τούρκικη, περασμένη στη δικιά μας γλώσσα και συνήθως τη λένε αναγνωρίζοντας σφιχτές αδελφικές σχέσεις φίλοι, και όχι συγγενείς. Το γεια σου ρε πατριώτη ως στοιχείο εντοπιότητας και το γεια σου ρε καρντάση, αυτό το λαϊκό χαίρε αδερφέ μου, εξαφανίστηκαν. Τα 'φαγε το μαύρο σκοτάδι της πλατφόρμας. Τα πήρε και τα σήκωσε ο άνεμος του ίνσταγκραμ. Δεν ζούμε σαν καρντάσια, ζούμε σαν καρντάσιανς. Αυτές που έστησαν κανάλι, οι Αρμένισσες με το ομόηχο επίθετο, που βγάνουν λεφτά προβάλλοντας τον εαυτό τους και τους γύρω τους εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και συνεχόμενες 365 μέρες τον χρόνο.

Η εικονολατρευτική αυτοπροσωπογραφία έχει γεννήσει ένα νέο είδος ανθρώπου, αυτού που χρησιμοποιεί όλους τους υπόλοιπους ως φόντο και κορνίζα του. Στο σύμπαν των social media βλέπεις σέλφι ή και πιο επαγγελματικά στημένες φωτογραφίες, με φόντο από δειλινά μέχρι καταστροφές, από σπίτια μέχρι ζούγκλες και από νοσοκομεία μέχρι κηδείες και νεκροταφεία. Μα τον άγιο διάολο και μα τον άγιο Ζούκερμπεργκ και όλους αυτούς τους χρηματιζόμενους και τρεφόμενους από την ανθρώπινη ματαιοδοξία, δεν φαντάστηκα πώς ένας άνθρωπος, σύντροφος, αμετακίνητος κομμουνιστής, ωραίος και στην όψη και στον βίο και στα έργα του, σεμνός και ευγενής, που δεν αντιγύριζε σε κανέναν ίχνος σκληράδας από όση γνώρισε στο πετσί του, εξορισμένος και βασανισμένος, ο Σπύρος Χαλβατζής, θα γινόταν φόντο σε φέρετρο ανοιχτό, συρρικνωμένος από την αρρώστια στην αυλή του ΕΑΤ ΕΣΑ. Να υποβάλλουν τα σέβη τους ακόμα και οι εχθροί κι οι υποκριτές κι οι φαρισαίοι κι οι υπονομευτές, ας πούμε ότι το καταλαβαίνω. Να θέλουν να σηκώσουν φωτογραφίες στα προφίλια και στα μπλόγκια τους αυτοί που βαστάνε λόγο καλό μόνο μετά θάνατον, και ξεχνάνε εν ζωή ακόμα και τον διπλανό τους, δεν το χωράει ούτε η καρδιά μου, ούτε καν η επαγγελματική μου εμπειρία περί τη δύναμη της εικόνας. Μιας εικόνας που εννιά στις δέκα γυρνάει μπούμερανγκ σε όποιον τη χρησιμοποιεί μόνο ως όπλο, και κατά βάθος αγνοεί τη χρήση του.

Δεν θα τα 'γραφα αυτά, παρά μόνο εδώ, στο ερυθρόμορφο μεταξύ μας αγγείο, αν δεν είχε έρθει πριν από μερικά χρόνια σπίτι μου η Μαριάνθη με τον Σπύρο, βραδάκι για κουβεντούλα και μεζέ. Ηταν τότε που η Μαριάνθη μού είπε πως είχε αλλιώς φανταστεί τον μικρό μου κήπο και ευτυχώς διαψεύστηκε. Είναι φυσικός, και έχει και ελιές και λεμονιές και ροδιές, σαν τον δικό μας στο χωριό, είχε πει ο Σπύρος. Το κράτησα αυτό το φυσικός, το ειπωμένο με την τρυφεράδα και την ενδόμυχη ικανοποίηση μπροστά στο κατά τη γνώμη του ωραίο. Οποτε μου 'στελνε ένα μήνυμα ή σε ένα τηλεφώνημα είχε κάτι καλό να πει για τούτη δω τη στήλη, είχα πάντα την αίσθηση ότι ένας όχι απλώς σύντροφος αλλά καρντάσης φερόταν ιπποτικά στην ομορφιά.

Εχει σημασία η τελευταία εικόνα μας πριν από το κάψιμο ή την ταφή, με λιβάνια ή χωρίς, με συνάξεις ή μοναχικές περισυλλογές μετά; Δεν ξέρω. Είναι στην κρίση του καθενός, και είναι βέβαιο ότι οι νεκροί δεν πονάνε πια ούτε από τα έργα των ανθρώπων. Ανάμεσα στο είναι και στο φαίνεσθαι πάντα υπάρχουν δύο άλφα. Ενα από την αρμονία και ένα από την άβυσσο. Παίρνεις όποιο αντέχεις. Οχι μόνο στη ζωή, αλλά και στο πένθος.

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=13417198

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ