Οδοιπορικό στον αγωγό της Γκούρας, που φέρνει το πολύτιμο νερό της στη Φυλή. Στην πορεία μας νιώσαμε τη γλυκιά απομόνωση που προσφέρει αυτή η πλευρά του βουνού, την επίσης γλυκιά ταλαιπωρία εξαιτίας της ζέστης του Ιουλίου, και την ανακούφιση που νιώθει κάποιος όταν επιτέλους φτάνει στην πηγή - καταφύγιο της Γκούρας , μετά από τα πολλά πάνω κάτω της διαδρομής. Και όταν λέμε καταφύγιο το εννοούμε. Πλατάνια παρέα με τα έλατα που γλύτωσαν από την πυρκαγιά του 2007, και με τον ήχο του νερού που κυλάει από την υπερχείλιση στη ρεματιά της Γκούρας. Υπερχείλιση που θα πρέπει κανονικά να υπάρχει σε όλες τις δεσμευμένες πηγές του βουνού.
Ανάντη του αγωγού τα έλατα που κάηκαν το 2007, έχουν αντικατασταθεί από χαλέπιο πεύκη. Στα κατάντη και μέχρι το ρέμα,υπάρχουν αρκετά με μάλλον μικρή φυσική αναγέννηση. Μέτρησα επίσης αρκετά ξεραμένα τα οποία δεν υπήρχαν πριν 2 χρόνια.
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0Qh7yCbfVjV583B7SuhbJx6pNcjY7o66x5WzTMz5PWvdmTg83L5tkBKfLJo1E76cRl&id=100012596419098&__cft__[0]=AZbUN3jPVDC2iRMQj9yMjP0pSFg08tFy4wbSFRRXuSpzefQtT7pyjSuODIKMJT1NHgptYnwA6tzUCEWEj_C5Vz3tcCjW7oWbWeX7wVDu4ndPmVKmMcIIx9z6Jii2TP1uIw8&__tn__=%2CO%2CP-R
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου