Η παραλία Προσήλι στο Πόρτο Γερμενό

Η παραλία Προσήλι στο Πόρτο Γερμενό. Δεν υπάρχει πια αυτός ο παράδεισος! Κάηκε! Στάχτες και μαύρα σκέλεθρα έγιναν τα πεύκα που έφταναν μέχρι τη θάλασσα. Μόνο στις φωτογραφίες και στη μνήμη μας έμεινε αυτή η ομορφιά.

Ήταν ένα γλυκύτατο μέρος, μια παρήγορη ανάμνηση των παιδικών μας χρόνων, που φιλοξενούσε καλοκαιρινές οικογενειακές εκδρομές έχοντας κρατήσει μέχρι σήμερα τον ίδιο χαρακτήρα. Μια παραλία ελεύθερη, με νερά κρυστάλλινα, με ψιλό βοτσαλάκι, με φυσική σκιά από την πυκνή βλάστηση και γραφική θέα. Η πιο ήρεμη παραλία της περιοχής, προστατευμένη από τους ανέμους που ταράζουν τις ακτές στον κόλπο των Αλκυονίδων. Στην αρχαιότητα άλλωστε το Πόρτο Γερμενό λεγόταν Αιγόσθενα, που πάει να πει δυνατά κύματα.

Και ο Κιθαιρώνας που κάηκε! Αχ, ο Κιθαιρώνας! Τα Αιγόσθενα ήταν κτισμένα στους πρόποδες του ιερού βουνού που γέννησε τόσους και τόσους ελληνικούς μύθους! Την εποχή που τα όρια μεταξύ Ιστορίας και Μυθολογίας ήταν ρευστά και δυσδιάκριτα, το πυκνό του δάσος στέγασε μερικές από τους πιο εμβληματικές μορφές της ελληνικής σκέψης. Οι Επτά επί Θήβας, ο Οιδίπους, η Σφίγγα, η Αταλάντη και ο Ιπποθόων, ο Πενθέας και οι Μαινάδες, ο Ηρακλής και το λιοντάρι, η Άρτεμις, ο Μελάμπους, οι Ερινύες.

Η καταστροφή είναι ανυπολόγιστη. Διότι δεν πρόκειται μόνο για το δάσος που κάηκε, ένα από τα τελευταία που έδιναν οξυγόνο στην άρρωστη πρωτεύουσα. Είναι και οι ζωές που χάθηκαν, ανθρώπινες και μη. Ο Κιθαιρώνας φιλοξενούσε πάρα πολλά είδη από τετράποδα, από ερπετά, από έντομα και πετούμενα, όλα πολύτιμα κομμάτια σε ολόκληρο οικοσύστημα που διαλύθηκε βίαια.

Αλλά είναι και τα σπίτια που χτίστηκαν με τις οικονομίες και τους κόπους μιας ζωής. Και αυτά δεν ξαναφτιάχνονται από εκείνους που τα έκτισαν. Η ζωή του καθενός έχει προδιαγεγραμμένη πορεία με ημερομηνία λήξης. Δεν επαναλαμβάνεται. Η έωλη φράση «τα σπίτια ξαναφτιάχνονται» λέγεται μόνο από ανόητους και ανάλγητους που κολυμπάνε ανάμεσα σε καταθέσεις εκατομμυρίων και σε υπηρετικό προσωπικό για τις αγγαρείες.

Με την κατηγορία του εμπρησμού με ενδεχόμενο δόλο σε βαθμό κακουργήματος συνελήφθησαν οι δύο βασικοί κατηγορούμενοι: ο δήμαρχος Στυλίδας στον οποίο ανήκει η κατασκευαστική εταιρεία που είχε αναλάβει τη μεταφορά ενέργειας από τις ανεμογεννήτριες στο δήμο του, και ο εργολάβος του αιολικού πάρκου.

Εκ των υστέρων δηλαδή, και αφού η φωτιά κατέκαψε τα πάντα, διαπιστώθηκε πως το έργο μεταφοράς ενέργειας δεν πληρούσε τις προδιαγραφές ασφαλείας με αποτέλεσμα τους σπινθηρισμούς που προκάλεσαν την πυρκαγιά. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο κάηκε και το φοινικόδασος της Πρέβελης στην Κρήτη.

Πέντε ερωτήματα, μάλλον ρητορικά:

Πώς και από ποιους ελέγχεται το τελικό έργο των εταιριών που αναλαμβάνουν δημόσια έργα;

Πώς και από ποιους ελέγχονται οι εκπτώσεις των εργολάβων σε υλικά και εκτέλεση εργασιών που συνδέονται με τις προδιαγραφές ασφαλείας;

Πώς και από ποιους ελέγχονται οι συνθήκες ανάθεσης αυτών των έργων και η διαπλοκή των τοπικών αρχών με ιδιωτικά συμφέροντα;

Δεν εγείρεται θέμα αποζημίωσης από ΔΕΔΔΗΕ και ΑΔΜΗΕ για την απώλεια ζωών, περιουσιών, οικοσυστημάτων και βιοποικιλότητας που στήριζε παραδοσιακές μορφές παραγωγής;

Ήταν τελικά ψεκασμένοι όσοι έκρουαν κώδωνα κινδύνου για τη σύνδεση των ανεμογεννητριών με δασικές πυρκαγιές; Ο Νικόλαος Μπελαβίλας, καθηγητής στο ΕΜΠ και με βιογραφικό που δείχνει ότι δεν είναι τυχαίος, είχε επανειλημμένα προειδοποιήσει. Πρόσφατα έκανε και σχετική ανάρτηση. Αλλά είναι της αντιπολίτευσης...

Φωτογραφία: Thanos Voudouris

https://www.facebook.com/irene.petrakaki/posts/pfbid0TgEKhBBzsLrKYQ8Ajca6achSumzegKQs9JjStHjhXjRfrgTgJmFvXiBiu7nDp36nl?__cft__[0]=AZZklR6wwsSn6hSYrzi9z0_xweG2nhLuUYL1fng6tvEkqFYWbk9d0J7scEK93laI3o_shbjycMDrlp9wfz-XxWIVdOb5Cr5cUk7D3KIksJDrwrYz7ffJty08PCZqaFLLXBmKbLMyl9OloIXZGURvKrAsGgn7psdznC85iJy8fUYrS0APKeG48jDL6F8XJZvSdHJ08azLex3Z5LA1RTICdaEMOuQgifcz6yMmizuhhduu_g&__tn__=%2CO%2CP-y-y-R