ξενολαλία

 ξενολαλία [θηλ., οὐσ.] > (λόγιο ἐνδογενὲς δάνειο ἀπὸ τὴν ἀγγλικὴ xenolalia) > ξενο- + -λαλία

• ἡ ἱκανότητα ἑνὸς ἀνθρώπου, γενικὰ ἢ μεμονωμένα, νὰ μιλήσει σὲ μία γλῶσσα, σὰν νὰ εἶναι φυσικὸς ὁμιλητὴς αὐτῆς, παρ' ὅλο ποὺ δὲν τὴν ἔχει διαδαχθεῖ ποτὲ ἢ, ἀκόμη, δὲν τὴν γνωρίζει καθόλου.

~~~~~~~

Σχόλιον: Ἀπορίας ἄξιον ἀλλοδαποὶ ἐπιστήμονες νὰ κατασκευάζουν λέξεις μὲ ἑλληνογενῆ παραγωγικὰ προσφύματα, οἱ ξένοι νὰ διψοῦν νὰ μάθουν καὶ νὰ μιλήσουν τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες νὰ χαντακώνουν τὸν χιλιετῆ αὐτὸν θησαυρό.

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0ak8EP1r7yBNNnHxKtt7QUBPt6JXbNPywk8TWXPkhBZHbqPYZNP8Lc41NNyDJg8scl&id=61550337025368&__cft__[0]=AZj3JO_DP8TP1IIz-4_kMtg204GMBgMDuHWKPm9vOazuEa1IOF0dxrzH7yRff9thSm-An_iTCeVwn3Z6g6qPKR8aJkciEvJW6ONH5PVl9J7FD-cN1DfOjj9NSwOYa4q2AYQ7OI74kieNTzc&__tn__=%2CO%2CP-R